Sunday, January 20, 2013

සූරිය කන්ද නිහඬයි - මළවුන්ගේ අඳෝනා 3 (voice file එක සමගින් )







ඒ මාසේ අන්තිම දවස් ටික. දුරුත්තේ හීතලෙන් අතැඟිලි ගල් ගැහිලා හිටිය මිනිස්සුන්ට නවම් මහේ උණුහුම දැනෙමින් තිබිච්ච වෙලාවක්.
හැමදාම වගේ නෙමෙයි. අද කතාව කියන්න කලින් මට තව වතාවක් හිතන්න ඕන. හේතුව.......අතීතයේ එක කාලයකදී එක්තරා පිරිසක් විසින් තමන්ගේ වාසිය වෙනුවෙන් කෙලවරක් නැතිව පට්ට ගහපු උන්ගේ ආත්ම වලට යාමයෙන් අංශු මාත්‍රයකවත් අගෞරවයක් සිදු නොවිය යුතු නිසා. වෙලාවකට හිතන්න වෙනවා..........අතීතයේ ඒ මූසල අඳුරු මතකයන් සොහොන් ගර්භ විවෘත කරලා මතුපිටත ගැනීමේ සාධාරණකම ගැන. ඒත්...........අවාසනාවකට සූරිය කන්දේ අඳුරු මතකයන්ට සොහොන් ගැබක්වත් නැහැ. ඒක, සමූහ මිනී වළක බලහත්කාරයෙන් නිදිකළවුන් තිස් එක් දෙනෙක්ගේ අඳෝනාවක්! සත්තයි......හද පාරන අඳෝනාවක්!



සාලිය ඒ වෙද්දි ඉගෙන ගත්තෙ දොළහේ පන්තියේ. තමන්ගේ ගෙදර පොත් මේසේ ඉස්සරහ වාඩිවුණාම ජනෙල් කූරු අස්සෙන් ඔහුට පෙනුණේ සූරිය කන්දේ හිටවලා තිබුණු රූපවාහිනී කුළුණ. විටෙන් විටේ මීදුමෙන් වැහී ගිය කුළුණ, ලොකු කතාවක් කොඳුරමින් හිටියා. සාලියට විතරක් නෙවෙයි - මුළු සූරිය කන්දටම.

ඒත් ඒ කෙඳිරුමට ඇහුම්කන් දුන්නේ සාලිය විතරමයි. දවස් දෙක තුනකට කලින් සිංහරාජයට ඇතුල්විය හැකි සූරිය කන්දේ නිළ නොවන පිවිසුම හරහා ගිය කිහිප දෙනෙක්ටම කුළුණ පාමුලදි ලැබී තිබුණු අත්දැකීම සාලියගේ හිත පිරෙව්වේ අප්‍රමාණ කුතුහලයකින්. ඔවුන්ට අහන්න ලැබිලා තිබුණු කෙඳිරිලිවල, අඳෝනාවන්ගේ යථාර්ථය හොයාගන්න සාලියගේ සිතේ මතුවුණු කැමැත්ත, එදා හැන්දෑවේ ඔහුව අරගෙන ගියේ කුළුණ පාමුළට. තනියට තමන්ගේ හොඳම යාළුවෝ දෙන්නත් එක්ක, ඉර බැහැගෙන යන වේලාවේ සාලිය, කුළුණ පාමුල කාණු කවාටය උඩ වාඩි වුණා. ඔහුට ඈතින් පෙනුණේ ලොකු දෙයක් කියාගන්න බැරිව හිර කරගෙන ඉන්න මානා පඳුරු රෑන උඩට රාස්සිගේ අව්ව වැටිලා දිලිහෙන හැටි.අතේ තිබුණු විදුලි පන්දම නිකටට තදකරන් සාලියත් මිතුරනුත් බලාගෙන හිටියා - දෙයක් වෙනතුරු.

කාලෙකට කලින් අඳුරු යුගයක දී කාටත් හොරෙන් පස් යට සිරකළ අවාසනාවන්තයන් පිරිසකගේ සමූහ මිනීවළක් කුළුණ පාමුල ඒ බිමේ ඇති බවට සූරිය කන්දේ වැසියන් තුළ තිබුණේ ප්‍රත්‍යක්ෂ නොවූ අනුමානයක්. ඒ වෙද්දි ඒ භූමිය වැහිලා තිබුණේ මානා පඳුරු ගොන්නකින්. රෑ වෙද්දි අතැඟිලි හීතලෙන් වෙව්ලුම් කෑවත්, සාලියගේ ඉවසීම නොසෙල්වී තිබුණා.

ටිකෙන් ටික මෝරපු හඳ, සූරියකන්දට උඩින් පෙනෙන කොට, ඒ....ඒ.....අස්වාභාවික හඬ මුලින්ම ඇහිලා තිබුණේ සාලියගේ මිතුරෙක්ට. ඊළඟ මොහොතේ දැල්වුණු විදුලි පන්දම් එළිය මානා පඳුරු අතරේ ඒ මේ අත සැරිසරන්න වුණා. තමන්ගේ දෙපය යට නිදන මළවුන් නගන අඳෝනාවන් සොයමින් වෙහෙසෙන්න වුණේ ඔවුන්ගේ සවන්පත්. හීතල නිසා හෝ හිත තුළ අවිඥානකව පැන නැගුණු භීතිය නිසා හෝ වෙව්ලුම් කෑව පන්දමේ එළිය, ගැහෙමින් තිබුණු සාලියගේ අතැඟිලිවල ස්භාවය කියන්න වුණා. ඒ එළිය එක්වරම නැවතුණේ සරුවට වැඩුණු මානා පඳුරක් මත. එතනින් එහා පැත්තේ යමක් ඇති බව සාලියට දැනෙන්නැති. හදවත්වල ගැස්ම එන්න එන්නම වැඩිවෙද්දි මානා පඳුරු දෙපසට මෑත්වුණා. සත්තයි........හඳ එළිය පවා වැටිලා තිබුණා.ඒ එළියට එකතුවුණු විදුලි පන්දමේ එළියෙන් ඔවුන් දුටුවේ මුළු ආත්මයම වෙව්ලුම් කන විදිහේ දෙයක්.


පොළොවෙන් උඩට මතුවෙලා තිබුණේ අතක්! මැණික්කටුව ළඟට එනකම් පෙනුණු අතේ මස් ගැලවුණු අතැඟිලි තිබුණේ නලියමින්. හරියට පොළොව මතුපිට ඉන්න එවුන්ගෙන් ඉහළට මතුවෙන්න උදව් ඉල්ලනවා වාගේ. අඳුරින් වැසුණු සමහර තැනකින් ඇසුණේ හිත් කම්පා කරවන අඳෝනාවන් රැසක්.පස් පෙරලාගෙන ඉහළතැ ණගෙන්න වෙර දරන හස්තය ප්‍රාණයක් සහිත වූවෙකුගේ නොවන බව වටහා ගන්න සාලියටත් ඔහුගේ මිතුරන්ටත් වැඩිවේලාවක් ගියේ නැහැ.දෙපයේ රැඳුණු පාවහන් ඔහේ විසිවන අතරේ - විදුලි පන්දමේ එළිය එල්ලයක් නැතිව ඒ මේ අත වැනෙන අතරේ - සාලියත් මිතුරනුත් කුළුණ පාමුලින් එපිටට දුවන්න වුණා. ඔවුන්ට දැනුණා - ඒ බිම පුරා රහසේ වළ දැමුණු අවාසනාවන්තයන්ට දෙයක් කියන්න ඇති බව. ඒත්......ඒ දේ අසන්නට තරම් ශක්තියක් සාලිය තුළ තිබුණේ නැහැ. තමන්ගේ පිටුපසින් ඇසුණු මළවුන්ගේ අඳෝනාවන් නෑසෙන තුරු, ඔවුන් දිව ගියා - සූරිය කන්ද හරහා ඇදුණු මීදුම් තීරය තුළින්.

ඒ සිද්ධිය වෙලා අදට අවුරුදු ගණනක්.මේ වෙද්දි ඒක පරණ මතකයක් විතරයි. කාලයත් එක්ක සිදුවුණු විපර්යාස නිසා සොහොන් ගැබක්වත් නැති වූ ඔවුන් නිහඬ වෙන්නැති. ඔව්.........කාලෙක ඉඳන් සූරිය කන්ද නිහඬයි.ඒත්.......සූරිය කන්ද අසාධාරණව ජීවිත අහිමි කළවුන්ට තවමත් සින්නක්කරයි.

ප.ලි : සූරිය කන්දේ සමූහ මිනීවළවල් සොයා ගැනීම සම්බන්ධ වැඩි විස්තර - වික්ටර් අයිවන් මහතා විසින් රචිත චෞර රැජිණ පොතෙන්.....