Saturday, December 22, 2012

නොමළ පෙම්වතුන් ( Voice file එකත් සමගින් )









ජීවිතය කියන්නේ විරල හීනයක්. හුදු මනුෂ්‍ය කොට්ඨාසයක පුරුකක් ලෙස ඉපිද තමන් දකින ඒ විරල හීනයෙන් බලෙන් පිබිදෙන්න උත්සාහ කරනවා නම්..........ඒකට සමාවක් නැහැ. ජීවිතය ඔහේ සැඟවිලා යාවී. ....වේදනාවෙන් ඉකි ගසාවී......අහිමි වෙච්ච හීනය සිහිපත් කරමින්.......හැමදාමත්!


ඒ ගුප්ත තැන්න එදා වෙනදාටත් වඩා නිහඬව තියෙන්නැති. ලා හිරු එළිය පවා විටක, මීදුම් තීරය විසින් සඟවාගෙන, එක මොහොතකට මුළු තැන්න පුරා ජීවිත නිෂ්ක්‍රීය කරන්නැති. තැන්නට ඇතුල්වීමේ දොරටුව ළඟදි  එකට වෙලුණු ඔවුන්ගේ අතැඟිලි ලෝකාන්තයේ පීඨිකාව මත දී වුණත් ලිහී ගියේ නැහැ. ඒ වෙනුවට ඒ දෑත් තව තවත් තදින් වෙලුණේ ඊළඟ මොහොත ගැන හිත පුරා හමාගිය කුණාටු වලට ශක්තිමත්ව මුහුණ දෙන්න හිතා ගෙන වෙන්නැති. සත්තයි..........උන්ගේ ආත්ම ගැහෙමින් තියෙන්නැති.


දවසක ඔබ ගිහින් ඇත්නම් , ඔබට මතක ඇති හෝර්ටන් තැන්නේ එක සුන්දර ඉසව්වක පිහිටි ලෝකාන්තය අභියස ඒ පීඨිකාව. ඔබත් ඒ වේදිකාව මත සිටගෙන මීදුමෙන් වැහුණු ගැඹුරු ප්‍රපාතය දිහා බලාන ඉන්න ඇති. ඔව්.......ඔවුන් දෙදෙනාත් ඒ විදිහටම හිටියා - වෙලාව එනතුරු.

මහනුවර පැත්තේ පුංචි ගම්මානයක ආදරණීයයන් දෙදෙනෙක් විදිහට බැඳුණත් ඔවුන්ගේ සම්බන්ධතාවයට බාධා තිබුණා. තර්ජන, බලකිරීම්, නොයෙකුත් වේදනාත්මක සිදුවීම් මැද තමන්ට කිසිදාක එක් වෙන්න ඉඩ නොලැබෙන බව දැනුණු නිසාමදෝ ඔවුන් එළඹුණේ ඒ අවාසනාවන්ත තීරණයට. දුක හදවත් වල පුරවාගෙන, ආදරය මරණයේ සදාකාලික බැම්ම්මෙන් හිර කරගෙන ඔවුන් තීරණය කර තිබුණේ ඒ හීතල මීදුම අතරේ හැමදාටම අතුරුදහන් වෙන්න.


ආයෙමත් වතාවක් පීඨිකාව මත වුන් අයට ඇහුණේ හොර්ටන් තැන්න හරහා ඇදී ගිය මාරුතයේ අඳෝනාව. ඒත් බෑවුමේ පහළ මීදුම අත වනන්න වුණේ ඔවුන් දෙදෙනාට විතරයි.

හදවත්වල ගැස්ම එන්න එන්නම වැඩිවුණා. එකට බැඳුණු අතැඟිලි තව තවත් තදින් වෙලුණේ මරණයටවත් වෙන් කරන්න බැරි විදිහට. නෙත් පුරා තවරගත් ආදරයෙන් අවසන් වතාවටත් එකිනෙකා දිහා බලාගත් ඔවුන්, ඊළඟ මොහොතේ පීඨිකාව මතින් ප්‍රපාතයේ මීදුම අතරේ අතුරුදහන් වුණා. ප්‍රපාතය මුදුණේ වුන් අය නෙත් විවර කර මුව අයා සිටින විට ඔවුන් දෙදෙනා තත්පර ගණනකට ශරීරය පුරා තැවරුණු හීතල හුළඟින් පෙනහළු පුරවා ගන්න ඇති - අවසන් වතාවට.

භෞතික ලෝකය නිහඬ වුණා - ඒ ඔවුන්ගේ ආත්මයන්ට නිදහසේ සැරිසරන්න අවකාශ සලසමින්.


දින කිහිපයකට පස්සේ ඔවුන්ගේ සිරුරු ලෝකාන්තය පහළ වනාන්තරයෙන් සොයන්න දරන්න වුණේ අපමණ වෙහෙසක්. ඒ සඳහාම විශේෂයෙන් සැකසුණු කණ්ඩායමට විවිධ දුෂ්කර ඉසව් තරණය කරන්න සිදුවෙලා තිබුණා.



සියදිවි නසාගත්තවුන්ගේ සිරුරු සොයමින් ඇවිදින විට කණ්ඩායමට මුහුණ දීමට සිදුවුණේ කිසිදාක නොලද අත්දැකීමකට.

මුලින්ම වනාන්තරයේ අඩ අන්ධකාරය තුළින් ගලා ආවේ සිනා හඬක්. ඒ සිනහව නිසැකවම ඇගේ. ඒ හඬ ඔස්සේ ඇදුණු කණ්ඩායමට දකින්න ලැබුණේ රූස්ස ගසක් පාමුල හිඳ සිටින යුවළක්. යුවතිය හිටියේ ඔහුගේ උරහිසට හිස තබාගෙන. ඔවුන් සිටියේ........අතාත්වික ලෝකයක තාත්වික ආදරයක් ලබමින්.ඒ අස්වාභාවික මුහුණුවල ලියැවිලා තිබුණේ ආදරය විතරමයි. ඔවුන් දෙදෙනා මෙලොව නොලද පෙම් සුවයක් නිදහසේ විඳිමින් සිටියා - මළවුන්ගේ ලෝකය තුළදී.




අතීරණයෙන් වුවත් කණ්ඩායම ඔවුන්ට ආසන්න වන විට ඒ රූපකායන් අතුරුදහන් වී තිබුණා. ඒ වෙනුවට දකින්න ලැබුණේ ගස පාමුල තැන්පත් වෙලා තිබුණු ඔහුගේ බිඳුණු සිරුර. ඇගේ ශරීරය තිබුණේ රූස්ස ගසේ ඉහළ අතු අතරේ සිරවෙලා. ඔවුන් යන්න ගිහින් තිබුණා - හැමදාටම.


හෝර්ටන් තැන්න තවමත් මීදුමෙන් වැහෙනවා. අඳුරු අහුමුළුවල වුණත් ලස්සනට මල් පිපෙනවා. බේකස් ඇල්ල නිහඬවම ගලා බැස්සත් ඔවුන් දෙදෙනා යන්න ගිහින්.

ඒත් තවමත් සමහර දවසක හිරිකඩ වැහි හුළඟ එක්ක මුසුවෙලා ඇගේ කිකිණි සිනා හඬ පහළ ගම්මානයට ඇහෙනවලු - ඔවුන් දෙදෙදා තවමත් පෙම් කරන ඒ පාළු ඉසව්වේ සිට.......








Sunday, December 2, 2012

දහතුන් වෙනි සැතපුම් කණුව (මළවුන්ගේ අඳෝනා 2 - voice file එකත් එක්ක)


නිදාගෙන ඉන්න මළවුන් කූද්දන්න නම් යාමයට උවමනාවක් නැහැ. ඒත්.......... මුළු ලෝකයටම හොරෙන් ජීවිතය අඩි හතරක් පොළොව යට වළලා, මළවුන් බවට පත් කළවුන්ගේ වේදනාත්මක අඳෝනාවන් ඔබ ඉදිරියේ දිග හරින්නට නම් යාමයේ කිසිදු පැකිළීමක් නැහැ.
මේතාක් යාමයෙන් ඔබ වෙත ගෙන ආවේ ප්‍රාරම්භයක් වගේම විඥානගත නොවූ අවසානයන් සහිත සිදුවීම් පෙළක්. එක දෙයක් කියන්න ඕන - නිශ්චිත අවසානයක් නැති සිදුවීම් ..........මේ ලෝකයේ ඕන තරම්. මේ......එවැනි සිද්ධියක්.

දහතුන්වෙනි සැතපුම් කණුව ගැන කියද්දී කෝන්වැව, කට්ටඹුවාව, නෙත්තිපොළගම විතරක් නෙමෙයි.....මහව මංසන්ධියට යනකම් මිනිස්සුන්ගේ ශරීරවල හිරිගඩු පිපෙන්නේ බඩ ඉරිඟු හේනක් හරහා හමා එන සීතල සුළඟ වැදිල නම් නෙමෙයි. ඒ.....තවමත් නොවිසඳුණු මරණයක ඇතුළාන්තයේ ගොරහැඩි සත්‍ය පපුවලට තට්ටු කරලා යුක්තිය ඉල්ලන හින්දා.

මේ ..........ප්‍රදීප්ගේ කතාව.


හොඳ හිරිමල් වයස; එතකොට ප්‍රදීප්ට අවුරුදු විසි දෙකයි. රස්සාවට කළේ ත්‍රීවිලර් හයර් කළ එක. කෝන්වැව හන්දියේ බෝ ගහ යට තිබුණු ත්‍රීවිලර් තුනෙන් ප්‍රදීප්ගේ රථය බොහොම පහසුවෙන් වෙන්කරලා හඳුන ගන්න පුළුවන් කම තිබුණා.
' අප හමුවීම වෙන්වීම දෝ ආදරේ.......මට රිදවන්නෙපා ආයෙ සංසාරයේ....'
ඊට හේතුවුණේ ඒ ගී පද දෙපේළිය.

අනෙක් හැම කොල්ලෙක්ටම වගේ ප්‍රදීප්ටත් හීන තිබුණා. හැම හීනෙකම ඉන්නවා වගේ දෙව්ලියක් ප්‍රදීප්ගේ හීනේ හිටියා. ඒත්....එක දෙව්ලියකට ඉන්න පුළුවන් එක හීනයක විතරයි. ඇය - කුමාරි.ප්‍රදීප්ගේ සිහින සුන්දර කරන්න හොරෙන්ම ගොඩ වැදුණත් ඒ වෙද්දිත් ඇය හිටියේ වෙනකෙකුගේ හීනයක දිව්‍යාංගනාවක් වෙලා.

සම්මතයන් වැව් පතුළේ ගිලිලා යද්දි, කුමාරි ප්‍රදීප්ගේ ලෝකයේ හීන මාලිගා තැනුවේ හැමෝටම පෙනෙන වැ කණ්ඩිය මත ඉඳගෙන. හුළඟ ඒ ඕපාදූපය අජිත්ගේ කනට කොඳුරන්නැති. තමන්ගේ හීන කුමාරිය - කුමාරි, වෙනකෙක් එක්ක පවත්වපු හාදකම අජිත්ගේ කෝපය ඇවිස්සුවේ වැවේ වාන පිටාර ගලනවා වාගේ.වතාවක් දෙකක් අජිත් ප්‍රදීප්ට තර්ජනය කරලත් තිබුණා....

එදා මාසේ පෝය දවසක්. රේල් පාරත් මහ වැවත් අතර මැද අක්කර ගණනාවකම ඉරිඟු හේන් යාය වැහිලා තිබුණේ ඝන අන්ධකාරයකින්. වැව ඉස්මත්තේ කැලෑ රොදට වෙලා 'හූ' කියපු හිවලුන්ගේ මූසල ඇඬියාව ගම්මානයට කැන්දගෙන ආවේ මරණීය භීතිකාවක්ම විතරයි.ඒ උඩුබුරලීම් වලට සොහොන් පොළේ නිදිගත් මළවුන් පවා ඇහැරෙන්න ඇති.හන්දියෙන් තමන්ගේ රිය හරව ගත්තු ප්‍රදීප් ගම්මානේ දිහාවට තනියම ඇදුණේ මුළු ඇඟම කිලිපොළන මේ හඬවල් මැදින් - කට්ට කරුවලේම.

අපි දන්නේ නැහැ........ඊළඟට මොනවිදිහේ දෙයක් වුණාද කියලා.ඒත් පහුවදා පාන්දර කැබලි ගණනාවකට බිඳුණු ප්‍රදීප්ගේ මළ මිනිය හම්බුණා.ඒ තිරිකුණාමල දුම්රිය මාර්ගයේ දහතුන්වෙනි සැතපුම් කණුව ළඟ තිබිලා.දුම්රියට හසුවෙලා තිබුණු නිසා මළ සිරුරෙන් වැඩි දෙයක් කියැවුණේ නැහැ.රේල් පාරේ තැන් තැන් වල වැටිලා තිබුණු කළු තෙල් ඒ සිරුර පුරා තැවරිලා තිබුණා.ඊට මදක් ඔබ්බෙන් දුම් රිය හරස් මගේ පැත්තක නතර වෙලා තිබුණේ ප්‍රදීප්ගේ ත්‍රී රෝද රථය. ඉරිඟු යායට, රේල් පාරට, පාන්දර පින්නට කියන්න දේවල් ගොඩක් තියෙන්නැති - 'සිය දිවි නසා ගැනීමක්' ලෙස සටහන්වුණු මරණ පරීක්ෂණ වාර්තාවට හාත්පසින්ම වෙනස් දෙයක්......

ප්‍රදීප්ගේ තුන්සක රියේ පිටිපස්සේ තිබුණු කවිපද කාලයත් එක්ක වැස්සට මැකිලා යද්දි ඒ සිදුවීමේ මතකයන් ගම්මුන්ගේ හිත්වලින් ඈත් වෙන්න වුණා.....

මාස දෙක තුනකට පස්සේ දවසක රෑ ජාමේ රත්නායක මාමා රේල් පාරේ සිල්පර කොට උඩින්  පැන පැන ඇවිත් දහතුන්වෙනි සැතපුම් කණුව ළඟට කිට්ටු වුණේ තමන්ගේ ඉරිඟු හේනට යන්න හිතාගෙන. ඒත් .....රේල් පාරෙන් හේන පැත්තට හැරෙද්දි එක පාරටම පිටිපස්සෙන් ඇහුණේ පුරුදු කට හඬක්.

"මාමේ..."

රත්නායක හැරිලා බැලුවා.

"මාමේ.....අනේ මාමේ!! උං මාව මැරුවා. මම මැරුණා නෙමෙයි....මම කෝච්චියට පැන්නේ නෑ මාමේ..."

එක අතක් අහිමි ප්‍රදීප්ගේ රූපය එහම කියද්දි , හේනෙදී කන්න ගෙදරින් ඔතලා දුන්නු පාර්සලය රේල්පාර මතම අතහැරිය රත්නායක මාමා ඉරිඟු යාය දිගේ භීතියෙන් කෑ ගහගෙන දුවගෙන ගියේ පිස්සුවෙන් වගේ.දවස් ගාණක් උණ විකාරයෙන් දෙඩෙව්ව රත්නායක මාමා සනීප වුණේ තොවිලයකුත් නැටුවට පස්සෙයි.ඊට පස්සේ ප්‍රදීප්ව මුණ ගැහුණේ පාන්දර රේල් පාර දිගේ ඉස්කෝලේ ගිය යුවතියන් දෙන්නෙක්ට.ප්‍රදීප් ඔවුන්ට කියා තිබුණෙත් රත්නායකට කියූ දේවල්මයි.මේ විදිහට දෙතුන් දෙනෙක්ටම පෙනෙන්න වුණාට පස්සේ ගම්මු දහතුන් වෙනි සැතපුම් කණුව ළඟින් ගමන් කරන එක නැවැත්තුවා.

ඒත් සමහර රෑක දුම්රිය හරස් මාර්ගය ළඟින් ඇවිදගෙන යන කෙනෙක්ට ඇහෙන්නේ වේදනාවෙන් ඉකිගහන ප්‍රදීප්ගේ අඳෝනාවලු. කාලය ගෙවිලා ගියත් කට්ට කරුව්ලේ වුණත්..........ඈත රේල් පාරේ පීල්ලක වාඩිවෙලා නිහඬවුණු සාක්ෂි අවදි කරන්න හඬන ප්‍රදීප්, දහතුන්වෙනි සැතපුම් කණුව ළඟ - ඔබ එනකම්......................හැමදාමත් ඉඳීවී.......


සත්‍ය කතාවක් මත පදනම් වී ඇත.

ප.ලි: පහතින් තියන පින්තූර වලින් පෙනෙන්නේ අදාළ දුම්රිය හරස් මාර්ගය සහ ආසන්නයේ ඇති ඉරිඟු හේනක්.(මම පහුගිය ටිකේ ඔය පැත්තේ රවුමක් ගියානේ)


සචින්ද්‍ර වීරසූරිය සහ අනුජ විතානගේ සොහොයුරන් කට හඬ දායකත්වය සැපයූ කතාවක් මීළඟ සතියේ යාමය තුළින්.....



Saturday, November 17, 2012

ඇහැලේපොළ කුමාරිහාමිගේ අවතාරය ( Voice file එකත් එක්ක යාමය පුංචි පිම්මක් පනියි)

ඇහැලේපොළ කුමාරිහාමී - වොයිස් ෆයිල් එක අහන්න කැමති අයට


විශේෂ ස්තූතිය : මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලීය ඉංජිනේරු පීඨයේ ඒ.එච්.විතානගේ සහ එල්.ඒ. වීරසිංහ (පිටසක්වලයා ලියන ) සොහොයුරන්ට.




මට කියන්න තියෙන්නෙ............ මෙච්චරයි.

" ඒක ආයෙමත් සිද්ධවෙන්න ළඟයි "

සමහර වින්‍යාස තියනවා - පුනරාවර්තනය වෙන සිද්ධි ඈඳිච්ච.කාලය කියන්නෙත් එහෙම වින්‍යාසයක්ලු.සිද්ධියක් තියනවා - කාලයත් එක්ක තවමත් පුනරාවර්තනයවෙන.අටසිය ගණන්වල මැද හරියෙදි මහ රෑ අශ්වකරත්තවලින් වැවරවුම වටේ ගිය අයටත් ඈව මුණගැහුණා.නවසිය ගණන්වල මුලදී පරණ වැගන් කාර් ඈව දැක්කේ ක්වීන්ස් හෝටලය ඉස්සරහ දුකෙන් බලාගෙන ඉද්දි.අවුරුදු විස්සකට තිහකට උඩදි ඈ හිටියෙ ගුඩ්ෂෙඩ් පැත්තෙ.මං දන්නෑ.ඊළඟට ඈ කොහේ ඉඳීද කියලා.                            සමහර වෙලාවට  ............   ඔබ ඉදිරියෙත් වෙන්න පුළුවන්.


ඒ අතීතයේ අඳෝනාව ආයෙත් මතක් කරන්න ඕන නැහැ.තාමත් ඉතුරුවෙලා තියන ඇහැළෙපොළ වලව්ව සාක්කි දේවි ; බෝගම්බර වැවේ වතුර පවා සාක්කි දේවි.ලොකු බණ්ඩාර වෙව්ලද්දි මද්දුම බණ්ඩාරගේ ආත්මයට වීරත්වය එකතුවුණු හැටි,කිරි දරුවා වංගෙඩියෙ කෙටෙද්දි ,අම්ම වෙච්චි ඇගේ ගෙලේ බර ගලක් ගැටගැහුණු හැටි, ඒ ගල්ගෙඩිය පිටින්ම ඈ බෝගම්බර වැවේ ගිලුණු හැටි ....................ඇති!


-
-
-
-
-
-


එදා හරිම කාලකණ්නි දවසක්.මුළු හවස්වරුවම බලාගෙන උන්නත් වීරෙ අයියගේ වීල් එකට කවුරුවත් ගොඩවුණේ නෑ.පහුවදාට තෙල් ගහගන්නෙ නැතුව දුවන්නෙ කොහොමද කිය කියා හිත හිතා ඉද්දි ,රැවෙලා ආවා වුණත් පේරාදෙණියට යන්න ආපු හයර් එක අතාරින්නෙ කොහොමද! වෙර යොදලා 'ස්ටාටරේ' ඇද්ද වීරෙ අයියා ඊළඟ මිනිත්තුවෙදි පේරාදෙණිය පැත්තට ඉගිළුණා.

යද්දි තනිකමක් නොදැනුනේ වීල් එකේ පිටිපස්සේ තව දෙන්නෙක් හිටපු නිසා.ඒත් ආපහු එද්දි............මොකද්දෝ අමුතු හිතුවිලි ගොඩක් වීරෙ අයියගෙ හිත ඇතුළෙ කැරකෙන්න වුණා.දවල් කාලෙට කොච්චර සද්ද බද්ද තිබුණත් රෑ දහය වෙනකොට 'ගුඩ් ෂෙඩ්' පැත්තෙ එක බලු බල්ලෙක් නැහැ.පාර අයිනේ තිබුණු කඩවල්වල ලෑලි දොරවල් පවා ඔක්කොම වහලා.වීරෙ අයියට ඇහුණේ විටෙන් විටේ රේස් වෙන වීල් එකේ සද්දෙ විතරමයි.බාගෙට පායපු හඳේ මලානික එළිය පාර දෙපැත්තෙ ගස්කොළන් උඩට වැටිල දිලිසුණා.ඉඳල හිටල තිබුණු පහන් කණුවකට පුළුවන් වුණේ පාර මැද්ද යාන්තමට එළිය කරන්න විතරයි.දොළහටත් කිට්ටු වෙලා තිබුණු නිසා මුළු නගරෙම කිසිම හැල හොල්මනක් නැහැ. ඒත් වීරෙ අයියගෙ හදවත වේගෙන් ගැහෙමින් තිබුණේ ඔහුවත් නොදන්නා හේතුවකට.


වෙනදා කොහෙ නොහිටියත් ස්ටේසම ළඟදි කෝච්චියෙන් ආපු කවුරු හරි වීල් එකට අතදාන බව වීරෙ අයියා දැනගෙන හිටියා.ඒත් එදා........ඒ පැත්තේ මිනිස් පුළුටක්වත් නැහැ.ඉස්ටේසම ළඟින් ඉස්සරහට ඇදුණු වීරෙට ඈතින් පේන්න වුණේ පරණ ඔරලෝසුකණුව.සමරපාට ගාපු කණුවේ පහළ හරිය සම්පූර්ණයෙන්ම අඳුරුයි.පාරෙ තියන වළවල් නිසා වීල් එකේ වේගෙත් පයින් යන ගානටම අඩුවෙලා තිබුණේ.හදිස්සියෙම වීරෙ අයියගෙ ඇහැ යොමුවුණේ තමනුත් ඔරලෝසුකණුවත් අතර ඇවිදගෙන යන ලස්සන නෝන කෙනෙක් දිහාවට.සුදුපාට ඔසරියට ඇඳල තිබුණේ පරණ තාලෙ බෝරිච්චි හැට්ටයක්.ඉණවටෙයි, අත්වටෙයි හැට්ටෙට අල්ලලා තිබුණු රේන්ද පටිපවා වීරෙ අයිය දැක්කා.කොණ්ඩෙ බැඳලා හිස කෙලින් තියාන ඉස්සරහට ඇවිදගෙන ගිය ඒ නෝනගෙ තිබුණේ රදළ තේජසක්.
වීල් එක ඒ හරියෙන් යන කොට වීරෙ අයියා හැරිලා ඒ දිහා බැලුවේ හිතේ හටගත්තු කුතුහලය නිසාමයි.බෙල්ලෙ බැඳල තිබුණු අගස්ති මාලෙට එළිය වැටෙද්දි එක මොහොතකට වීරෙ අයියට පෙනුණේ ඇගෙ මුහුණ.ඒ මූණ පුදුම විදිහට සිරි‍යාවන්තයි.ඒත් හැඟීම් වෙන් කරලා අඳුරගන්න අමාරු විදිහට දුකකුත් පිළිබිඹු නොවුණාම නොවෙයි.ඊළඟ මොහොතේ පයේ මිරිවැඩියක්වත් නොතිබ්බ ඈ තමන් දිහා බලලා අහසට අත දික්කරනවා වීරෙ දැක්කා.සිරියාවන්ත මූණ දුකෙන් පිරුණා.මොන මොනවදෝ කියමින් ඈ වැලපෙන හැටි වීරෙ අයියට පෙනුණා.

ආයෙත් අහසට අත්දෙක දික්කරගෙන දෙවියන්ට යදින හැටි ඇසුණා.මේ වෙද්දි ඈ කව්ද කියන එක වීරෙ අයියට දැනිලා ඉවරයි.
"ඇහැළෙපොළ කුමාරිහාමි"
වීරෙගෙ තොල් මිමිණුවා.
තමන්ටත් නොදැනි දකුණු අත්ල කැරකෙද්දි 'රේස් ' වුණු වීල් එක දුමාරය නංවමින් ඔරලෝසුකණුව පහුකරන හැටි වීරෙ බලාගෙන.මොකද්දෝ හේතුවකට වීල් එකේ පැති කණ්නාඩියෙන් පිටුපස බලපු වීරෙ අයියට ඔරලෝසුකණුව ළඟින් බෝගම්බර වැව පැත්තට හැරෙන ඈව පෙනුණා.

ඈව නොපෙනී ගිය එක සතුටක් වුණත් ඒ මූණේ තිබුණු හැඟීම් සමත් වුණේ වීරෙ අයියගෙ හිත දුකෙන් පුරවන්න.හිතේ ගැඹුරුම තැනකින් ඇතිවෙච්ච ඒ දුක්බර හැඟීම කඳුළක් නංවලා ඇස් බොඳ කළා..........


ඈ තවමත් ඇගේ දුක කියනවලු. සමහර දවසක ජෝජ් සිල්වා උයනේ ඉඳගෙන ඉන්නවලු.රිමාන්ඩ් හිරෙ ගේ පැත්තට පයින්ම යනවලු- අසාධාරණයට ලක්වෙච්ච තමන්ගෙ දුක කිය කියා.කාලාන්තරේකට සැරයක් ඈ එනවලු.මෑතකදි දකින්න නොලැබුණත් ඈ ඒවි.නිසැකවම.......... නුදුරේදීම ඈ ඒවි.

සමහර විටක ඔබ ඉදිරියට - ඇගේ දුක අසන කෙනෙකුන් ළඟට!





මට කියන්න තියෙන්නේ......

" ඒක ආයෙමත් සිද්ධවෙන්න ළඟයි "

Friday, October 19, 2012

එක දවසක්.............මම....


"අම්මේ මම තාමත් ඔයාගේ චූටි පුතා ද?" 
ඉස්සර හැන්දෑවට
කළුවරට බයේ මම අඬනකොට
'උඩ ගිය බබා ' කතන්දර පොත අරං
ඇඳ විට්ටමට හේත්තු වෙලා
මට නින්ද එනකං
කියවපු හැටි මතකයි තවම මට..............
දැන් නම් හැමතැනම කළුවරයි තමයි
ඒත් මම අඬන්නේ නෑ.....

"ඇඬුවට අම්මට ඇහෙන්නෙ නෑනේ අම්මේ"

සීතල වැඩි දවසක
කෑ ගහලා මම අඬනකොට
අර මල් තියන රතු පාට චීත්තෙ
වැලෙන් අරගෙන
මට පෙරවලා - දෑතින්ම බදා
ඔයා සීතලෙන් වෙව්ල වෙව්ලා
හිටිය හැටි මතකයි තවම මට........
මේ වැලිතලාවම සීතලයි තමයි
ඒත් මට දැනෙන්නෑ..........

"මගේ අත් දෙකටයි කකුල් දෙකටයි මේස් දාලනේ එයාලා "

අප්පච්චිට කියන්න
මට ආයෙ සීනි බෝල එපා කියලා
කාලයක් ගතවුණත්
තාම මට බඩගිනි වුණේ නෑනේ
අම්මගෙන් අන්තිමට බිව්ව
කුක්කු වල රස
තාමත් දිව අග තියනවා වාගෙයි
හොඳ බබාලා මැරුණාම
දෙයියෝ ඇවිත් එක්ක යනවා කිව්වත්
තාමත් මම සුදු වැලියටනේ අම්මේ - හරිම පාළුයි

"මට තනියම කෝම්පිට්ටුවක් වත් හදන්න බෑ මේ වැලිවල - අම්මත් එනවද?
 
 
 ප.ලි : 'උඩ ගිය බබා' කියන්නේ මම ජීවිතේ කියෙව්ව පළවෙනි කතන්දර පොත:D:D

Friday, October 12, 2012

තුඩැල්ලේ අවතාරය


"නොගියොත් යළිත් ආ නොහැකිය. යාම හොඳයි. ගොස් ඊම ද හොඳයි. ලොවැ ඇත්තේ යාම ඊම ය. නෑවිත් යන්ට බැරි ය. නොගොස් එන්ට බැරි ය"

- එනිසා අයෙත් ඇවිත් යන්ට වරෙන් -

ප්‍රාරම්භයට කලින් එළඹුණු අවසානයන් නිසා දුක් විඳින මිනිසුන් ඕන තරම්. ඒත් උන්ට තාමත් සන්තෝස වෙන්න පුළුවන්.ඒ තවමත් උන්ගේ පිටිපස්සෙන් ආත්මීය සාධකයක් විදිහට ඇදෙන සෙවණල්ල නිසා.ඒත්.............සෙවණල්ලක්වත් නැති උන්? උන් මේ අවකාශය තුළ අතරමං වෙලාද? අඩුම තරමේ ...........අඩුම තරමේ තමන්ට අයිතිව තිබුණු මනුෂ්‍යත්වයව පවා අහිමිව!!!



ඒ අසූ ගණන්වල මුල් හරියේ දවසක්. ජා ඇළ කණුවන හන්දියටත් වෙනද වගේම කරුවල වැටුණා. කාලෙකට කලින් හන්දියේ හිටවපු සුදුපාට පිළිමේ හැන්දෑවේ අඳුරින් නැහැවුණේ අහළ පහළ බල්ලන්ගේ උඩු බිරුම් හඬ වැඩිවෙනවාත් එක්කමයි. කඩපිල්වල ලෑලි දොරපළුවලට අගුල් වැටෙද්දි හන්දියෙන් ඒ පැත්තට මේ පැත්තට හරවපු වාහන ගණනත් අඩු වුණා.ඉඳ හිට හරි හන්දිය පහු කරලා යන වාහනයක් වුණත් පිළිමේ ළඟදි ඉගිළුණේ පුළුවන් තරම් වේගය වැඩි කරලා.

විතාරණ කටුනායක ගුවන් තොටුපොළේ නතර කළ ගුවන් යානයෙන් බහිද්දිම වෙලාව රෑ දොළහට විතර ඇති. අවුරුදු ගාණක් පිටරටක රැකියාව කරලා  ලංකාවට ආ විතාරණට ඕන වුණේ කාටවත්ම නොකියා ගෙදරට ගිහින් හැමෝම ම පුදුම කරන්න. රෝල දිගේ ආපු ගමන් මළු දෙකත් අරගෙන ගුවන් තොටුපොළෙන් එළියට ඇවිත් ඊළඟට බැලුවේ කුලීරියක් හොයාගන්න. විතාරණ කතා කරන්නත් කලින් ළඟට ආ රියදුරෙක් අතේ තිබුණු බර ගමන් මළු තමන්ගේ දෑතට ගත්තේ සුහදශීලි විදිහට ඔහු  දිහා බලලා හිනාවෙන ගමන්. ටිකක් ඔබ්බෙන් නවතලා තිබුණු රථය දිහාට ගිය රියදුරා ගමන් මළු බිම තියලා තමන් ළඟ තිබුණු යතුරකින් කාරෙක පිටි පස්සේ ඩිකිය විවෘත කළා.

"පොඩ්ඩක් ඉන්න. ඕකේ බිඳෙන දෙයක් තියනවා.මම ඒක අතේ තියා ගන්නං"

රියදුරා දෙවැනි ගමන් මල්ල ඩිකියට පටව්න්න යද්දි විතාරණ කියන්න වුණා. ඊළඟට ගමන් මල්ල විවෘත කරලා  එළියට ගත්තේ උඩින්ම තිබුණු පාර්සලයක්. රියදුරා දොර හැර දුන් පසු ඉදිරි පස ආසනයේ වාඩිවුණු විතාරණ උකුලේ තබා ගත්තේ තමන්ගේ පෙම්වතියට මිලදී ගත් සුකුරුත්තම් භාණ්ඩ වගයක් සහිත ඒ  පාර්සලය .

රියදුරා රථය පණ ගන්වද්දිම ඉදිරි පස ලාම්පු එළිය වැදිලා හාත්පසම එළිය වුණා.ඊළඟට රථය පිවිසුණේ ගුවන් තොටුපොළ පර්යන්තයෙන් මහපාරට.බොහෝ මගීන් කරනවා වගේම විතාරණත් තමන්ගේ වයසෙම වගේ හිටිය රියදුරත් එක්ක කතාවට වැටුණා. රියදුරා - අනිල් කතාවට දක්ෂයෙක් බව තේරුම් ගන්න විතාරණට වැඩි වෙලා ගියේ නෑ. අනිල් වැඩි පුරම කතා කළේ ලංකාවේ දේශපාලනය ගැන. විතාරණ දේශපාලනයට ඒ තරම් කැමැත්තක් නොතිබුණත් මුඛරි රියදුරාගේ කතාවට ඇහුම් කන් දීගෙන හිටියේ ආසාවකින්. වැඩිමනක්ම කතා බහෙන් ඔහුගේ නිදිමත නැතිවෙන නිසා. රාත්‍රී කාලේ වුණු නිසා පාරේ වාහන ඒ තරම් දකින්න ලැබුණේ නැහැ.ඒ නිසාම රියදුරා රථය ධාවනය කළෙත් බොහොම වේගයෙන්.

ඇතින් ගුවන් තොටුපොළේ විදුලි පහන් වල එළිය පෙනෙන්නේ නැතිව යද්දි විතාරණ්ගේ හිත කාංසියකින් පිරෙන්න වුණා.ඒත් නිවස මතක් වෙද්දි ඇස් පවා එළිය වුණේ ආදරණීය හැඟීම් ගොන්නකින්.

"......ඔව්.......දැන් හැමදේම වෙනස් මහත්තයා.කලබල නං අඩුයි. ඒත් ඒක කොච්චර කාලයක් තියෙයිද දන්නේ නෑ.රජයත් ඉස්සරට වඩා හදිස්සියෙන් තැන් තැන්වලින් මතුවෙන එක එක කල්ලි හැමදේම හොයලා බලනවා.අපට නං සෙතක් නෑ..."

රියදුරු අනිල් ඔහේ කියවගෙන යද්දි විතාරණගේ නෙත් යොමුවුණේ ඩෑෂ් බෝඩ් එක උඩ තිබුණු කැසට් පටි කීපයක් දිහාවට.ඉංග්‍රීසි සින්දු සහිත කැසට් පටි අතරේ තිබුණු එකම එක සිංහල කැසට් පටයක් විතාරණ අතට ගත්තා.

 "රුක්මණී දේවි මැරෙනකොට මහත්තයා ලංකාවේ හිටියද?"

දේශපාලන කතාව ටිකකට නතර කළ අනිල් ඇහුවේ අනෙක් පස ආසනේ ඉඳගෙන කැසට්පටිය දිහා ඇස් දල්වගෙන බලා හිටි විතාරණගෙන්.

"නෑ........එතකොට මම මෙහේ නෑ.ඒත් මට ඒ ගැන  ආරංචි වුණා.....ඉස්සර මම අහන්නෙම රුක්මණී දේවිගෙ සින්දු. ඒත් කාලෙත් එක්කම ඒක අත් ඇරුණා"

".... ඔය පටියත්  රට ඉඳන් ආපු මහත්තයෙක් දාලා ගිය එකක්.මට වැඩිපුරම ඇහෙන්නේ ඉංග්‍රීසි සින්දු තමයි.ගොඩක් වෙලාවට මේකට නගින්නෙත් ලංකාවට එන සුද්දොනේ.අනිත් එක මහත්තයා දන්නවද?  රුක්මණී දේවි ඇක්සිඩන්ට් වුණෙත් තව ටිකක් ඉස්සරහ.මම යනකොට මහත්තයට පෙන්නන්නම්කො"

රියදුරා තවත් ගියරයක් මාරු කරන ගමන් කියන්න වුණා.

"මම දැනන් හිටියේ ඇක්සිඩන්ට් වෙලා මැරුණා කියලා විතරයි.මේ හරියේ කියලා දැනගෙන හිටියෙ නෑ"

විතාරණ එහෙම කිව්වේ අතේ තිබුණු කැසට් පටිය ඩාෂ්බෝඩ් එක උඩට විසි කරන ගමන්.ඒත් ඉලක්කෙ වැරදුණු නිසාදෝ කැසට් පටිය ප්ලාස්ටික් ආවරණයේ වැදී වැටුණේ විතාරණගේ දෙපතුළ ළඟට. අතේ තිබුණු පාර්සලය නිසා බිම වැටුණු කැසට් පටිය ගන්න විතාරණට අමාරු වුණා.

"කමක් නෑ මහත්තයා. ඕක බැස්සට පස්සේ අහුලලා තියන්න පුළුවන්නේ.මහත්තයා පාර්සලය පොඩි කරගන්නෙ නැතුව ඉන්න"

කළුවරේ බිම අතපත ගාන විතාරණට රියදුරා කිව්වා. අනිල්ගේ හඬින් විතාරණ ආයෙමත් බාගෙට ඇරලා තිබුණු ජනෙල් වීදුරුව තුළින් ඈත් කරුවල දිහා බලාගෙන ඉන්න වුණා. අත් ඔරලෝසුව දෙස බැලූ රියදුරාට පෙනුණේ පාන්දර දෙකට මිනිත්තු කිහිපයකට වඩා නැති බව.

පාර දිගට පිහිටලා තිබුණු උස් පහන් කණුවලින් නිකුත්වුණේ මලානික එළියක්.ඒ ආලෝකය පවා උත්සාහ කළේ හිතේ කාලකන්ණිකමක් ඇති කරන්න.සමහර වෙලාවට අයිනේ තිබුණු රූස්ස ගහක අඳුරු සෙවණැල්ල තාර පාරේ පදාසයක්ම වසාගෙන තිබුණා. රථයේ විදුලි පහන්වලින් වත් අඳුර මකාදමන්න ඒ තරම් සෙතක් ලැබුණේ නෑ.පසු බිමෙන් ඇහුණු මෝටර් රථයේ ශබ්දයත් විතාරණගේ හිතට ගෙන ආවේ කරදරකාරී හැඟීමක්. ඒ නිසාමදෝ හිස ඇල කරලා ජනෙල් වීදුරුවට හිස තියා ගත් විතාරණ නිදා ගන්න උත්සාහ කළා. තමන්ගේ දේශ්පාලන කතා නතර කළ රියදුරා තවත් වේගයෙන් රිය පදවමින් හිටියා.

ජනේලයට හිස තියාගත්තත් බාගෙට ඇරපු වීදුරුව තුළින් පෙරිලා ආ හීතල හුළඟ විතාරණට නිදා ගන්න ඉඩ දුන්නේ නැහැ. පපුව පුරාම හිරිගඩු නැංවුවත් මොකද්දෝ හේතුවකට වීදුරුව වහන්න විතාරණ අකමැති වුණා.ඒ වෙනුවට තමන්ව පහුකරලා වේගයෙන් පසු පසට ඇදිලා යන අඳුරු සෙවණලි දිගා බලාගෙන විතාරණ සුසුම්ලන්න වුණා.තවත් මිනිත්තු කිහිපයක් ගතවෙන්න ඇති.රථය ළංවෙලා තිබුණේ තුඩැල්ල හන්දියට.

"මෙතන තමයි මහත්තයා තැන. අර හරියෙදි තමයි රුක්මණී දේවි ගිය වාහනේ හැප්පිලා තියෙන්නේ"

අනිල් එහෙම කියද්දි විතාරණ බාගෙට පියවෙලා තිබුණු ඇස් ඇරලා බැලුවා.මුලින්ම පෙනුණේ සුදු පාට ගාපු පිළිමයක්.සාරියකින් සැරසිලා තිබුණු පිළිමේ අඩ අඳුරේ දී වුණත් රුක්මණී දේවිගේ බව අඳුර ගන්න විතාරණට අමාරු වුණේ නැහැ.කැරලි කැරලි කොණ්ඩය බෙල්ල දෙපැත්තෙන් වැටෙන විදිහට ස්කස් කරලා තිබුණේ.සෘජු විදිහට ඈත බලා ඉන්න පිළිමේ විතාරණගේ හිතේ ඇති කළේ ගුප්ත හැඟීමක්.තමන්ගේ පාමුල වැටිලා තියන කැසට් පටය ආයෙමත් සැරයක් විතාරණගේ සිහියට නැගුණා. ඒ කැසට් පටයේ කටහඬ හිමි කාරියගේ පිළිමය තමන් ඉස්සරහින්!!! එක මොහොතකට විතාරණගේ ඇස් ගිණිකන වැටුණේ පිළිමේ සිටවපු දිලිසෙන කළුපාට ආධාරකයේ වැදිලා පරාවර්තනය වුණු වාහනේ ම පහන් එළිය ඇස් දෙකට වැටීමෙන්.

ඒත් එක්කම ජා ඇළ ගම්පහ පාරට හරවපු මෝටර් රථය ඉගිලෙන්න වුණා.අනිල් මුකුත්ම කතා නොකට තදින් සුක්කානම අල්ලගන්න හැටි විතාරණ දැක්කා. ඒ හිතේ තමන්ට නොකියවුණු දෙයක් ඇති බව විතාරණට නොදැනුණා නෙමෙයි.

තව වතාවක්  හැරී වාහනයේ පිටුපස කවුළුව තුළින් බැලූ විතාරණට පෙනුණේ පසුවී යන නිසොල්මන් පිළිමය .

ලොකු හුස්මක් හෙලා පපුව සැහැල්ලු කරගත් විතාරණ හෙමින් සැරේ ආපසු හැරුණා. ඒත් ...............ඒත් ....එක මොහොතකට දකින්න ලැබුණු දෙයකින් විතාරණ ගල් ගැහුණා.දකුණු පැත්තේ රියදුරු ආසනය මත හිඳ සිටි අනිල්ගේ මුව බාගෙට විවර වී තියෙබ බව  දැක්කෙ ඇස් කොණෙන්.දුබල වුණත් වාහනයේ ඉදිරි පස පහන් එළිය වැදී ඇගේ සුදු සාරිය දිලිසුණා.තමන් තත්පර කිහිපයකට කලින් දුටු ප්‍රතිමාවේ රූපයම වාහනයට ඉදිරියෙන් පාර හරහා මාරු වෙන හැටි ඔහුට දකින්න ලැබුණේ එක නිමේෂයකට විතරයි.

ඒත් කැරලි වැටුණු කොණ්ඩය බෙල්ල දෙපැත්තෙන් බේරෙන හැටි, හිස ඔසවා බැලූ සෘජු බැල්ම එකට තදවූ දෙතොල් යුග විතාරණගේ ඇස් වලින් වහන් වුණේ නැහැ.තවත් මොහොතකින් වාහනයට යටවන්නට යන කාන්තා රූපය බේර ගන්න  රියදුරු - අනිල් තද කළ තිරිංගවල ප්‍රබලත්වය විතාරණට දැනෙන්න වුණේ මෝටර් රථය පාර පුරා කැරකෙමින් යන්නට වූ නිසා.පාර පුරා ඇතිල්ලුණු ටයර් වල ශබ්දය හිතට ඉඟි කළේ  අවිනිශ්චිත මරණය.වාහනයේ හිඳ සිටි ආසනය තදින් අල්ලාගෙන සිටි ඔහුට පෙනුණේ ඒ මේ අත වැටෙන රථයේ ලාම්පුවල එළිය. තවත් තත්පරකිහිපයක් ඇතුළත  විතාරණට ඇහුණේ රථය මහ හඬක් නගමින් ගහක වැදුණු ශබ්දය.ඒ එක්කම ඉදිරි වීදුරුවත් බිඳගෙන විසිවුණු ඔහු නතර වුණේ මහ පාර මැද. නළලෙන් ගලා ගිය ලෙයින් තාර තෙත්වෙන බව විතාරණට දැනුණා.ගසේ වැදී නතරවුණු මෝටර් රථයේ පහන් එළිය විතාරණ හිටි තැනට වැටිලා තිබුණු අතර ඒ එළියෙන් දිලිසුණේ පාර පුරා විහිදුණු වීදුරු කැබලි.
විතාරණ උත්සාහ කළේ හෙමින් සැරේ ඔළුව උස්සලා බලන්න.ඒත් ඒක සෑහෙන්න අමාරු බව ඔහුට වැටහුණා. නොනවත්වා ගලා යන රුධිරය නතර කරගන්න අතින් නළල තදකරගත් ඔහුට පිටුපසින් ඇහුණේ කෙනෙක් හෙමින් සැරේ පියවර තියමින් එන හඬ. ඔව්........ඒ පාවහන් වලට බිඳුණු වීදුරු කටු තදවෙලා.......තව තවත් බිඳෙන හැටි ඇහුණා.හිත  භීතියට පත් කරමින් පාවහන් හඬ විතාරණගේ පිටුපසින් නැවතුණා.ඒත්..........ඒ කෙනාගේ සෙවණල්ලක් තමන්ගේ ඉස්සරහට වැටිලා තියෙන හැටි නම් විතාරණ දැක්කේ නැහැ.


තාරපාරට තද වෙලා තියන පපුව ඇතුළේ ගැහෙන හදවතේ රිද්මය එන්න එන්නම වැඩිවෙන අතරේ ආයෙත් පියවර හඬ විතාරණ පහු කරමින් ඉදිරියට ඇදෙන්න වුණා _ බොහොම හෙමින්. සිහි විසඥ වෙන්න මොහොතකට කලින් ඒ ඇස්වලට බොඳ වෙවී පෙනුණේ හෙමින් සැරේ ඇදිලා යන කාන්තාවකගේ ඔප දැමූ කළු පැහැ උස් අඩි පාවහන්. හෙමින් හෙමින් ඇදුණු පියවර, පාරේ ඉස්සරහට වෙන්න වැටිලා බිඳිලා ගිහින් තිබුණු තමන්ගේ පෙම්වතියට ගෙනාව පාර්සලය උඩින් යන හැටිත් විතාරණ බලාගෙන හිටියා. ඒ පාවහන් පසුපස බිම දිගේ ඇතිල්ලෙමින් යන සුදු සාරි පොට බොඳවෙමින් පෙනෙන විට විතාරණගේ දෑස් පියවුණේ මුළු ලෝකයම අඳුරු කරමින්.

දවස් කිහිපයකට පස්සේ විතාරණට සිහිය එනවිට රියදුරු අනිල් ජීවතුන් අතර හිටියේ නැහැ.ඔහු අනතුරු සිදුවුණු වෙලාවෙම මිය ගිහින් තිබුණා.අනතුරට හේතුව දැන සිටියේ විතාරණ විතරයි. ඒත් .......... ඊට සමාන මරණීය අනතුරු කිහිපයක් ඒ ඉසව්ව පුරා සිදුවෙනතුරු විතාරණගේ ප්‍රකාශය විශ්වාසකරන්න කවුරුවත් ඉදිරිපත් වුණේ නැහැ. අනතුරුවලින් ජීවිත බේරාගත් බොහෝ දෙනක්ට දකින්න ලැබිලා තිබුණේ සුදු සාරියකින් සැරසුණු කාන්තාවක්. කාලයක් යනතුරුම සාරියකින් සැරසුණු ඈ රෑ යාමයේ සක්මන් කළා - ප්‍රතිමාව ඉවත් කරන තුරුම.






ප . ලි :
1)කණුවන හන්දියේ පැවති ප්‍රතිමාව තුඩැල්ල වෙත ගෙන යන තෙක්ම රාත්‍රී කාලයේදී නොයෙකුත් අනතුරු ඒ ප්‍රදේශයේ සිදුවූ බව නොරහසක්. අදාල තොරතුරු සපයා දුන් මා මිත්‍ර ජා-ඇළ ගිම්හාන් ගුණසේකරට  ස්තූතිය!

2).මෙය කිසිවෙකුගේත් චරිතයට හානියක් කිරීමේ අරමුණකින් නොලියවුණු බව සලකනු මැනවි.රසවින්දනය උදෙසා මූලික තොරතුරුවලට ලුණු ගම්මිරිස් එකතු කොට ඇති බව සලකනු මැනවි.

3).මම ලිව්වා වුණත් මේ පෝස්ට් එකට තමයි මම වැඩියෙන්ම අකමැති.ඊයා.

Monday, October 1, 2012

වෙඩි නොවැදුණු සිහින



විශේෂයි - අද කතාව චුට්ටක්වත් බය හිතෙන්නේ නැහැ.දවසේ ඕනෑම වෙලාවක කියවන්න පුළුවන් :P


කොච්චර සුන්දර වුණත් හීනයක මුල් හරියෙදිම ඇහැරෙන එක හොඳයි. හේතුව ඒ....... හීනයක්ම විතරක් වෙන නිසා. වටෙන්ම අන්ධකාරය ගලාගෙන එන ඉසව්වක ආලෝකයේ හිටගෙන ඉද්දි තව ටිකකින් තමනුත් අඳුරේ වෙලෙන බව දැනෙද්දි යථාර්ථයත් - මායාවත් අතරේ දෝලනය වෙන සිහිනයක අයිතිකාරියක් වුණොත්.....?

මේ.................... ඇගේ කතාව.

අනෙක් හැම අම්ම කෙනෙක්ම වගේ මැණිකෙත් තමන්ගෙ පුතාට ගොඩක් ආදරය කරන්න ඇති. ඉපදෙන්න කලින්ම අප්පච්චි මියැදුණු හින්දා මැණිකෙ සුරන්ජිත්ව උස් මහත් කළේ දහදුක් විඳලා. පුංචි කාලේ සුරන්ජිත්ව නැළෙව්වේ එනසාල් හේනේ පැත්තකින් ගලපු දොළ පාරේ මුණු මුණු තාලෙ හිතෙන් අල්ලගෙන. පුංචි කාලේ ඉණ වටේට පබළු දෙකක් අල්ලපු දියලණුවක් ගැට ගැහුවත් මැණිකෙගෙ හිතේ තිබුණේ තමන්ගේ පුතා ගොවියෙක් වෙනවා දකින්න නෙමෙයි - ලොකු මහත්තයෙක් වෙනවා දකින්න.පුතා ලොකු වෙද්දි මැණිකෙගෙ ලෝකේ එළිය වුණේ හරියට දුම්බර බෑවුමේ, මීදුම මැදින් ඉර එළිය වැටෙනවා වගේ.

අම්මගෙ ආදරේ සුරන්ජිත් නොදැන හිටියා නෙමෙයි.පුංචි ඉස්කෝලයක වුණත් මහන්සියෙන් වැඩ කළ සුරන්ජිත් හැමදාම පන්තියේ පළවෙනියා වුණේ ඒ නිසා වෙන්න ඇති.තරුණ වැන්දඹුවක් වුණත් කාගෙන්වත් කතාවක් අහන්නෙ නැතුව තමන්ගෙ පුතාව උස්මහත් කරන මැණිකා ගැන දුම්බර මිනිස්සුන්ගෙ අහිංසක හිත්වල තිබුණේ ලොකු පැහැදීමක්.එනසල් හේනත් එක්කම ඔට්ටුවෙලා අම්මා හොයලා දෙන සල්ලිවල වටිනාකම සුරන්ජිත් දැනගෙන හිටියා.ඒත් ......හැමදාමත් අම්මට බරක් වෙන්න සුරන්ජිත්ගෙ හිතේ කැමැත්තක් තිබුණේ නැහැ.සාමාන්‍ය පෙළ හොඳින් සමත් වුණත් වැඩිදුර ඉගෙනීමක් ගැන හිතන්න තරම් ඒ හිත පෙළඹුණේ නැත්තෙ ඒ සිතුවිල්ල නිසාමයි.සුරන්ජිත් අම්මත් එක්කම හේනේ වැඩට එකතු වුණා. කන්න දෙක තුනක්ම හොඳ එනසාල් අස්වැන්නක් ලැබිච්ච නිසා මැණිකෙගෙ අතමිටත් සරුවෙලා තිබුණේ.

එදා සෑහෙන්න සීතල දවසක්. මුළු දුම්බර යායම වැහිල තිබුණෙ ඝන මීදුමකින්. උදේම හේනෙ ඉඳන් ආපහු එන අතරතුරේ දී සුරන්ජිත්ට දකින්න ලැබුණේ මංජුලාව. ඉස්කෝලෙ යන දවස්වල තමන්ට වඩා පහළ පන්තියක ඉගෙන ගත් මංජුලා ගැන සුරන්ජිත්ගේ හිතේ තිබුණේ අනිත් ගැහැණු ළමයි ගැන තියන හැඟීමමයි.ඒත්............එදා මීදුම මැදින් පල්ලම බැහැගෙන ආ මංජුලාව දැක්ක සුරන්ජිත් ටිකක් චංචල වුණා. තමන්ව පහු කරලා යන මොහොතේ හීනියට කළ ඉඟි කිරීම සුරන්ජිත්ගෙ හිත කළඹන්න ඇති. ආපහු හැරිලා මංජුලා දිහා ආයෙත් වතාවක් සුරන්ජිත් බැලුවා. සුදු ගවුමත් ඇඳන්, ගොතපු කොණ්ඩ කරල් දෙක පද්ද පද්දා ආස හිතෙන විදිහට අඩිය තිය තියා ගිය මංජුලා, සුරන්ජිත්ගේ හිතේ පැළපදියම් වුණේ ඒ මොහොතෙදිමයි .දවස් කිහිපයක්ම මංජුලා පාසල් යන වෙලාවට හේනේ ඉඳන් එන්න සුරන්ජිත්ට හැකිවුණා. උදේ පාන්දරම පීල්ලෙන් නාගෙන  කොට්ටය යට තියලා තිවුණු අලුත් සරමයි කමිසයයි ඇඳගෙන එන සුරන්ජිත්ගේ හිනාව තමන්ගේ කරගන්න මංජුලා පවා සිහින මවන්න ඇති. කාලය ගෙවිලා යද්දි මංජුලා සුරන්ජිත් එක්ක පාන්දර බොල් පින්නේ තෙමි තෙමී කතා කර කර ඉන්න එක ගමේ අයට අමුත්තක් වුණේ නැහැ. මංජුලා සුරන්ජිත්ගෙන් හැමදාම සමුගත්තෙ පාසල පටන් ගන්න ඔන්න මෙන්න කියා තියෙද්දි.සමහර දවස්වල හැන්දෑවට කටු මැටි බිත්තියේ එල්ලලා තිබිච්ච කණ්නාඩිය දිහා බලාගෙන උරුවම් බාන ගමන් කොණ්ඩේ පීරන සුරන්ජිත්ව දැක්ක මැණිකෙට ඒ තරුණ හිතේ හැඟීම තේරුම් ගන්න අමාරු වුණේ නැහැ.ඒත් මංජුලාගේ සංකර ගති ගැන මැණිකෙගේ හිතේ තිබුණේ අප්‍රසාදයක්. වතාවක් දෙකක් පැහැදිලි කර දෙන්න උත්සාහ කළත් සුරන්ජිත් හිටියේ ආදරයෙන් අන්ධවෙලා. තමන්ගේ අම්මට මුළු හිතින්ම ආදරය කළ සුරන්ජිත්ගේ හිත මංජුලා වෙනස් කරලා තිබුණා. ඒත් මැණිකෙට කරන්න දෙයක් තිබුණේ නැහැ - තමන්ගෙ දරුවා උස්මහත් කරන්න වෙහෙසුණු දවස් ගැන හිත හිතා පිල් කඩ උඩට වෙලා කඳුළු හලනවා හැර.

" මං හෙට යනවා. මට කෑම්ප් එකට එන්න කියලා තියනවා"

එදා රෑ හදිස්සියෙම තමන්ගෙ රෙදි පෙරෙදි අසුරන ගමන් සුරන්ජිත් කිව්ව කතාවෙන් මැණිකෙ ගැස්සිලා ගියා. මංජුලාගෙ කීමට තමන්ගෙ පුතා හමුදාවට අයදුම් කළ බව මැණිකෙ දැනගත්තෙ ඒ වෙලාවෙදි. කොච්චර ඈත වුණත් උතුරේ යුධ රස්නෙ දුම්බරටත් දැනිලා තිබුණා. රට රකින්න වුණත් තමන්ගේ එකම පුතා හමුදාවට යන එකට මැණිකෙ තදින්ම විරුද්ධ වුණා. ඇස්වලින් කඳුළු කඩා හැලෙද්දි මැණිකෙ බැණ වැදුණේ මංජුලාට.

"ඔය සක්කර වට්ටම තමයි මගෙ කොල්ලගෙ හිත වෙනස් කරලා තියෙන්නේ.අනේ පුතේ උඹ මට කොච්චර ආදරෙන් හිටියද........?"

මැණිකෙගෙ ඉකි ගැහීම පැල්කොටයෙන් පිටවෙලා රහසේම දුම්බර අඳුරට වැදුණා.ඒත් සුරන්ජිත්ගෙ හිත වෙනස් කරන්න ඒ දේවල් සෑහුණේ නැහැ.

'අම්ම කිව්වට හැමදාම හේන් කොට කොටා ඉඳලා බැහැනේ.අපටත් යන කල දසාවක් තියෙන්න එපායෑ.ඔයා හමුදාවට ගිහින් ජීප් එකෙන් ආපහු ගමට එද්දි මටනේ ආඩම්බර'

මංජුලාගේ ආදරණීය වදන්වල දෝංකාරය සුරන්ජිත්ට ආයෙ ආයෙත් ඇහෙන්න වුණා.ඒත් ඒ වචනවල හැබෑ ආදරයක් නැති බව ඔහුට තේරුණේ නැහැ.

" මම ආයෙත් ගමට ආවහම මංජුලාව මෙහෙට කැන්දගෙන එනවා"

සුරන්ජිත් ස්ථිර හඬකින් එහෙම කියද්දි මැණිකේගෙ පපුව තව තවත් ඇවිලෙන්න වුණා. ඇගේ ඉකිය මහ හැඬුමකට පෙරළුණේ ඒ වෙලාවෙදි.

"අනෙ මයෙ පුතේ.උඹට අමතකද උඹෙ අප්පච්චිත් නැති කොට මම උඹව උස් මහත් කළ හැටි. හේන පාළුවෙලා දෙන්න කිරි පොදක් තනේ නැති වෙද්දි උඹට කිරි හෙව්වෙ උඩව්වෙ වැස්සියන්ගෙ ගොම ඇදලා.එහෙව් උඹ කොහෙවත් ඉන්න මායාකාරියකගෙ දැපනෙ වැටිලා ඔය යන්න හදන්නෙ මරු කටට.පොඩ්ඩක් අහපන්.උඹ නැති වුණොත් මං මේ ලෝකේ තනිවෙනවා.කොහොමත් ඔය සක්කර වට්ටම මේ ගෙදරට ගේන්න මම උඹට ඉඩ දෙන්නෙ නෑ......නෑමයි"

මැණිකෙ පොළොවේ හැපි හැපී කිව්වත් සුරන්ජිත්ගේ හිත වෙනස් වුණේ නැහැ.

"හහ්"

සුරන්ජිත් මැණිකෙ දිහා බැලුවෙ ඔලොක්කොවට වගේ. පහුවදා උදේ පාන්දරම ගෙදරින් පිටවෙලා යන තමන්ගෙ ආදරණීය පුතා දිහා මැණිකෙ බලාගෙන හිටියා.හැමදාම තමන්ට වැඳලා ආශීර්වාද අරගෙන ඉස්කෝලේ ගිය සුරන්ජිත් තමන් දිහා නොබලාම යන හැටි දුටු මැණිකෙගෙ හිතේ ඇති වුණේ ලොකු කැක්කුමක්.

කාලය ඔහේ ගෙවිලා ගියා. වෙනදා වගේම එනසාල් හේනට හඳ පායන හැටි මැණිකෙ බලා හිටියා.ඒත් සුරන්ජිත් නැති අඩුව මුළු පපුව පුරාම කරක් ගහද්දි ඇස්වලින් බේරෙන ආදරණීය කඳුළු කැට නවත්ත ගන්න නම් පුළුවන් වුණේ නැහැ.එදා හැන්දෑවේ පහළ බෑවුමේ මීදුම අස්සෙන් බස්සෙක් හඬද්දි මැණිකෙගෙ හිත වෙලුණේ ලොකු බයකින්. මොකක් නමුත් අසුබ දෙයක් වෙලා තියන බව ඒ හිතට දැනුණා. පාන්දරජාමේ පණිවුඩය අරන් ආවේ හමුදාවේ මහත්තුරු දෙන්නෙක්. තවත් ටික වෙලාවකින් මැණිකෙගෙ විලාපය මුළු දුම්බර බෑවුමම වෙලා ගනිද්දි අහල පහල හැමෝමවගේ පුංචි පැල්කොටයට රැස් වුණා.මැණිකෙ ඇඬුවේ මංජුලාට සාප කර කර.දවල් වෙද්දි සුරන්ජිත් ආවා - වාර්නිෂ් ගාපු ලී පෙට්ටියක හැංගිලා. සීල් කළ මිනීපෙට්ටියේ මොනවා තියෙනවාද කියලවත් නොදැන ,මැණිකේ පෙට්ටිය උඩින් වනලා තිබුණු සිංහ කොඩිය කඳුළුවලින්ම තෙත් කරන්න වුණා.මෙහෙයුමෙන් පස්සෙ සුරන්ජිත්ගේ ශරීරයේ ගත යුත්තක් ඉතිරිවෙලා නොතිබුණ නිසා ඔහේ අමුණපු කෑලි වලින් හමපු කුවිලයක් පැල්පත පුරා සැරි සැරුවා. දවසකට පස්සේ දුඹුරු පාට වාර්නිෂ් මිනී පෙට්ටිය කඳු මුදුනට වෙන්න කපපු වළක සැඟවුණත් මංජුලා ඒ පැත්තටවත් ආවේ නැහැ.

සුරන්ජිත් ගමේ නොහිටි කාල වකවානුවේදී මංජුලාගේ අලුත් මිත්‍රයා වුණේ සුරන්ජිත්ගෙම යාළුවෙක්. මාස දෙක තුනක් තිස්සේ සුරන්ජිත් එවපු සල්ලිවලින් මංජුලා විනෝද වුණේ තමන්ගෙ අලුත් මිත්‍රයත් එක්ක.


තමන්ගේ එකම පුතා පස් යට තනිකරලා ඇවිත් දවස් තුනකට පස්සේ රෑ යාමයක මැණිකේ දැක්කේ අමුතුම හීනයක්.හමුදා ඇඳුමෙන් සැරසුණු සුරන්ජිත් හිටියේ කඳු මුදුණේ තමන් වළ දාපු  වළ ගාව.මැණිකෙ තනිකරම සුදු සරියකින් සැරසිලා තමන්ගේ පුතා දිහා බලා ගෙන හිටියා. වටෙන්ම මීදුම ගලා ගෙන එද්දි හෙමින් හෙමින් අඩිය තියලා ළං වුණු සුරන්ජිත් මැණිකෙ ඉස්සරහා වැඳ වැටුණා. ඒ බැල්මේ තිබුණේ සමාව ඉල්ලන ස්වරූපයක්.

" මට සමාවෙන්න අම්මේ"

දණ ගහගෙන හිටිය තැනින් නැගිටුණු සුරන්ජිත් මැණිකෙට කිව්වා.

"මයෙ පුතේ........"

මැණිකෙ එහෙම කියන ගමන් තමන්ගේ පුතා වැළඳ ගන්න උත්සාහ කළත් අතට අසුවුණේ හිස් අවකාශය විතරයි.

" එදා අකීකරු කමට අම්මගේ හිත රිදවලා ගෙදරින් ගිය නිසා මට තවමත් මේ ආත්මයෙන් නිදහස් වෙන්න බෑ අම්මේ. අම්මා හැමදාම මා වෙනුවෙන් පින් දෙන්න. හාමුදුරු කෙනෙක්ට දානයක් දීලා මට පින් අනුමෝදනා කරන්න කියන්න. ඒ එක්කම පුංචි කාලෙදි අම්මා මගේ ඉණේ බැන්ද මේ දිය ලණුව පන්සලේ බොධියේ අත්තක ගැට ගහන්න.එතකොට මට මේ ආත්මයෙන් නිදහස් වෙලා සුගතියට යන්න පුළුවන් "

මැණිකෙ බලාන ඉද්දිම තමන්ගේ ඉණේ රැඳිලා තිබූ නූල ගලවපු සුරන්ජිත් පැත්තකින් තිබුණු මිනීවළේ පස් කන්ද මත තැන්පත් කළා. මැණිකේ ඇහැරුණේ ඒ වෙලාවෙදි. හීනයකින් වුණත් සුරන්ජිත් කියපු ඒ දේ මැණිකෙගේ හිතේ සටහන් වුණා. දවස් දෙක තුනක්ම එකම විදිහට ඒ හීනය පෙනෙන්න වුණාම මැණිකේ තීරණය කළේ තමන්ගේ පුතා වළ දැමූ තැනට යන්න. උදේම සුදු සාරියකින් සැරසුණු මැණිකේ හෙමින් හෙමින් කඳු මුදුනට ගියා.මීදුම මැද්දෙන් වුණත් මිනී වළේ පස් කන්ද දැකපු මැණිකෙට හැඬුම් එන්න වුණා.

පස් මත හිටවපු පොල් මල තිබුණේ පරණ පාටකට පත්වෙමින්. මැණිකේ දණ ගහගෙන පස් කණ්ඩියට ඔළුව තියා ගත්තා.තවත් ටික වෙලාවකින් ඔළුව උස්සද්දි දැක්කේ ඉණ නූලක්. කළු සුදු පබළු දෙකක් රැඳුණු ඉණ නුල සුරන්ජිත්ගේ බව මැණිකෙ අඳුර ගත්තේ සැකයක් නැතුවමයි.ඒත්..........ඒත්.........සුරන්ජිත්ගේ ඉණ වටේ තිබුණු දිය ලණුව එතෙන්ට ආවේ කොහොමද? මැණිකෙ වික්ෂිප්ත වුණා.ඇය හිටියේ මායාකාරී හීනයකුත් යථාර්ථයත් අතරේ අතරමං වෙලා.

කොහොම නමුත් හීනයෙන් සුරන්ජිත් කී විදිහටම දාන මාන දී පින් අනුමෝදනා කරන්න මැණිකේ අමතක කළේ නෑ. එක හැන්දෑවක පන්සලට ගිය මැණිකේ සොහොනේ පස් කන්ද මතින් අහුල ගත් දිය ලණුව බෝ අත්තක ගැට ගැහුවේ ලොකු වේදනාවක් හිතෙන් අයින් කරගන්න ගමන්. ඒත් ඊට පස්සේ කිසි දවසක සුරන්ජිත් මැණිකෙට හීනෙන් පෙනෙන්න වුණේ නෑ.


ඔහු සුගතියට යන්න ඇති - අනුමෝදනා කළ පිනෙන් - අම්මගෙ ආදරයෙන්.

ප.ලි : ප.ලි : නාමයන් පමණක් මනඃකල්පිතය.


Wednesday, September 19, 2012

කළු පාලම






ඉස්සර හැන්දෑවට
කළු පාලමේ ඇන්ද උඩ
එක ළඟින් ඉඳගෙන
පහළින් ලෙලෙන
ජල තලයේ මැවෙන
බල බලා අපේ රූ දෙස
ඉඟි කළා මතකද..............?

'ඒකි බොරුකාරියක්'
කියල කිව්වහම
රවල මා දෙස බලා - උඹ
විසිකළා කළු ගලක් ගං දියට
බොඳකළා මිතුරු රූ
එක ළඟින් හිඳ කෝලම් කෙරූ...............

අපල කාලය ළංවී
චපල ආදරය අහිමිව
සිහින බොඳවී අඳුරු වූ විට
ඇයි සිතුවෙ හාදු දෙන්නට
වියළි සිල්පරයකට - නුඹ...........

මගේ රුව විතරක් අද
මැව්වත් පහළ ගං දිය
මියැදුණු මිතුරු මතක සිහි කර
තවමත් මම මෙතන
කළු පාලමේ ඇන්ද උඩ
ඉස්සර වගේම...........




ඡායා රූපය : නිලූෂාන් රුසිරු (අන්තර්ජාලයෙන්)

Sunday, September 9, 2012

High heels - සංඝමිත්තාවේ සැරිසරන්නිය


ආදරවන්තයන්ගේ පටුමග දිගේ පිපුණු ක්‍රිසැන්තිමම් මල්වල සුවඳ තවමත්.....මහවැලියේ නිසල ජල තලය මතින්, හඳ පෑයූ දවසට හමනවා ඇති - අකාලයේ මළ ආදරවන්තයන්ගේ, නොමළ ආදරය කොඳුරමින්.


මේ.........පේරාදෙණියේ තවත් එක් කතාවක්......

නෑ............මම ලැහැස්තිවෙන්නේ 'හිල්ඩා ඔබේසේකර' නේවාසිකාගාරයේ සැරිසරන සුප්‍රසිද්ධ හිල්ඩා කුමාරි ගැන කියන්නවත්, 'අක්බාර්' එකේ ජනෙල් පඩි උඩ නැගලා ඉන්න මිටි මනුස්සයා ගැන කියන්නවත්, 'මාර්කස් ප්‍රනාන්දු' එකට යනපාරේ රෑ යාමයට පෙනෙන විකාර ගැන කියන්නවත් නෙමෙයි.මේක වෙනස් කතාවක්.


පවුලෙ එකම දරුවා විදිහට රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කයේ සුන්දර පළාතක හැදුණු වැඩුණු නිසාම බීටා ගොඩක් වෙලාවට කැමති වුණේ තනියම ඉන්න.සමහර දවස්වල හැන්දෑවට නේවාසිකව හිටිය 'සංඝමිත්තා' එකේ පළවෙනි තට්ටුවට වෙලා ඈතින් පෙනෙන හන්තාන දිහා බලා ඉන්නත් ඇය පුරුදු වෙලා හිටියා.ඒ වෙලාවට තනිකම කියන දේ  ආත්මය වසාගත්තත්, ඒ හැඟීමට බීටා ආදරය කළා.සමහර විට මේ සිදුවීමට මුහුණ දෙන්න හේතුව වෙන්න ඇත්තෙත් 'තනිකමට' ඇය කළ ආදරය.

එදා යාන්තමට පොද වැටුණු දවසක්.හන්තාන කඳු වැටියේ මීදුමෙන් වැසුණු බෑවුමේ ඉඳන් ගලාගෙන ආපු දිය කදුරු වලින් පාර තෙත්වෙලා තිබුණා. මල් කුඩෙත් ඉහළගෙන පුංචි පුංචි දිය කඩිති උඩින් පැන පැන  ආ බීටා ඇතුළු වුණේ සංඝමිත්තා නේවාසිකාගාරයට. ඒ වෙද්දිත් දේශනයට සහභාගිවෙලා තමන්ට කලින් පැමිණි අය හැන්දෑවේ 'කලා මණ්ඩපයේ' පෙන්නන්න නියමිත චිත්‍රපටය බලන්න සූදානම් වෙන හැටි ඈ දැක්කා.දිය බේරෙන්න කුඩේ දිග හැරලා  පැත්තකින් තියලා අතේ තිබුණු යතුරෙන් හෙමින් සැරේ විවෘත කළේ තමන්ගේ කාමරයේ ද්වාරය. උඩු කොටස එහා මෙහා යාන්තමින් පෙනෙන මල් වීදුරුවකින් හැඩවුණු ලී දොර 'කීස්' ගාමින් ඇරෙද්දි බීටගේ හිතේ ඇති වුණේ චකිතයක්. ඒත් තමන් වගේම ,වම් පැත්තේ කාමරයේ හිටි මංගලිකා හා නලිනි කියන මිතුරියනුත් චිත්‍රපටය බලන්න නොගිහින් නතර වෙන බව දැනගත් බීටගේ සිතේ සහනයක් ඇති වුණා. තවත් ටික වෙලාවකින් මුළු නේවාසිකාගාරයම ගිලිලා තිබුණේ හිත කළඹන නිහඬතාවයකින්.තුන් දෙනෙක් ඇරෙන්න නේවාසිකාගාරයේ අනෙක් හැමෝම හිටියේ කලා මණ්ඩප  ශාලාවේ සුන්දර වෘතාන්තයක් රසවිඳිමින් . 

ඇඳ උඩ වාඩි වෙලා පොතක් බලමින් හිටි බීටාට ඇහුණේ එළියේ  ඇද හැලෙන පොද වැස්සේ හඬ විතරයි.කොරිඩෝවේ දල්වලා තිබුණු විදුලි පහනක එළිය ඝනකම් ලී දොරේ මල් වීදුරුව අස්සෙන් කාමරය ඇතුළට යාන්තමින් පෙරිලා ඇවිත් ඇතුළේ තිබුණු අඩ අඳුර නැති කළා.මිතුරියන්ගෙ කාමරය දිහාවෙන් සද්දයක් නොනැගුණේ ඒ අය නිදාගෙන හිටිය නිසා වෙන්නැති. වටෙන්ම අඳුර ගලමින් තිබුණා. බීටා පිට පැත්තෙ ජනේලය වහලා දැම්මෙත් හිරිකඩ හුළඟක් කාමරේ ඇතුළට එන්න දඟලපු නිසා.
 තවත් පැයක් විතර ගත වෙන්න ඇති. බීටාට ඇහුණේ අඩි සද්දයක්. ඒක.............ඔව් ඒක අමුතුයි. චිත්‍රපටය බලලා ආපහු නේවාසිකාගාරයට එන ළමයෙක්ගෙ වෙන්නැති කියලා මුලින් හිතුණත් චිත්‍රපටය ඉවර වෙන්න තව ගොඩක් වෙලා වෙලා ගතවෙන්න ඕන බව බීටාට මතක් වුණා.ඒ උස් අඩි පාවහන් වලින් නැගුණු ආවේණික හඬ අවිඥානකව බීටගේ ආත්මයට කැන්දගෙන ආවේ භීතියක්. හෙමින් සැරේ තමන්ගේ කාමරය ඉස්සරහින්  කොරිඩෝව දිගේ දෙපාරක්ම ඇදුණු අඩි ශබ්දයට බීටා කන්දීගෙන හිටියා.තුන් වෙනි වතාවටත්  අඩි ශබ්දය ඇහෙද්දි බීටාට ඉබේම  බැලුණේ ද්වාරයේ උඩු කොටසේ සවි කරපු මල් වීදුරුව දිහා.දකුණේ ඉඳන් වමට ඇදුණු ඡායාවක් එකපාරටම වැඩිකළේ බීටාගේ හිතේ පැසවමින් තිබුණු  චකිතය.ඒ හඬේ තිබුණු අද්භූත බව පොද වැස්සක වුණත්  නළලේ මතු කළේ සිහින් දාඩිය බින්දු කිහිපයක්.ආයෙමත් සැරයක් වමේ ඉඳන් දකුණට ඇදෙන අඩි ශබ්දයේ හඬ ඇහුණු බීටා, තමන්ගේ කකුල් දෙකත් ඇඳ උඩට අරගෙන ගුලිවුණේ මුළු ඇඟම ගැහෙද්දි.ඒත්.................ඊළඟ මොහොතේ අඩි ශබ්දය නතර වුණා.හරියටම දොරට ඉස්සරහින්!

මල් වීදුරුව හරහා අපැහැදිලි විදිහට පෙනුණේ තමන්ගේ කාමරය දිහා බලාන ඉන්න රූපයක්.ඊළඟට ඇහුණේ වේගයෙන් හති හලන හඬක්. තත්පරයක්වත් ගත නොවෙන්න ඇති. දොරේ උඩු කොටසේ කැටයම් කළ මල් වීදුරුව මතට ක්ෂණිකව පතිත වුණේ අතක්.ඒ අත්ලේ තිබුණු රේඛාවන් පවා යාන්තමින් හෝ නොපෙනුණා නොවේ.ඒ එක්කම හෙමින් සැරේ කරකැවුණු දොරේ අගුල තව දුරටත් බීටාව නිහඬව තබන්න සමත් වුණේ නැහැ. ඇඳෙන් බිමට පැන්න ඇය කාමරයෙන් පිටවීමේ එකම මග වුණු ඒ දොරෙන්ම කොරිඩෝවට පැන්නේ මුළු 'සංඝමිත්තා' ශාලාවටම ඇහෙන්න කෑ ගසමින්.ඒත් ...........තමන්ගේ කාමරයේ දොර ඉදිරියේ සිටගෙන හිටි රූපය දුටු බීටා මදකට ගොළුවුණා. ඇය දුටුවේ සුදු මංගල ඇඳුමක් ඇඳි යුවතියක් කොරිඩෝවේ සිට ගෙන වුන් හැටි.ඒත් යුවතිය කෙරෙන් පළවුණේ අසාමාන්‍ය අස්වාභාවික ගතියක්.සුදු මැලි පාට මුහුණේ ලියැවිලා තිබුණේ මුළුමනින්ම දැවෙන අසරණ කමක්.හරියට .........තමන්ගේ දුක්බර කතාව කියන්න, තමන් වගේම තනිවුණු කෙනෙක් හොයනවා වැනි හැඟීමක්.සුදුමැලි මුහුණේ ඇස් යට කළු වෙලා තිබුණා - මළමිනියක වාගේ.ඒත් ඇහි පිල්ලම් එක මොහොතකටවත් සැලුණේ නැහැ.කොරිඩෝව දිගේ කොච්චර විදුලි පහන් දැල්විලා තිබුණත් බීටා දැක්කේ තමන්ගේ සෙවණල්ල විතරයි.හිරිකඩ මුහු වෙච්ච සුළඟට සෙළවුණේ තමන්ගෙ කෙහෙරැල්ල විතරයි.යුවතියගෙ හෙවණැල්ල අතුරුදහන් වෙලා තිබුණා.ඈ එක මොහොතකටවත් සැලුණේ නැහැ - තමන් දිහා බලාගෙන හිටියා මිසක්. ඇගේ සුදුපාට ගවුමේ යට කොටසින් එළියට ආපු උස් අඩි පාවහන් යුවල බීටා දැක්කා.ඒ පාද වැහිලා තිබුණේ සුදුපාට මේස් වලින්-හරියට මිනියක කකුල් දෙකක් වගේ.එක අතක දිගු ඇඟිලි ද්වාරයේ රවුම් අගුල වටේට එතිලා තිබුණා.තමන් ඉදිරියේ ඇහිපිය නොසොල්වා බලා හිඳින යුවතිය ප්‍රාණකාරියක් නොවන බව සිතා ගන්න බීටාට අමාරුවුණේ නැහැ.ඇය කෑ ගහගෙන දිව්වේ යාබද කාමරය දිහාවට. 

 කෑ ගැහීම ඇහිලා දොර ඇරගෙන කොරිඩෝවට ආ මංගලිකාගේ ඇඟේ බීටා එල්ලෙද්දිත් ආගන්තුක යුවතිය ඔවුන් දිහා බලා හිටියා.ඇය දිහා වරක් බැලූ මංගලිකා ඊළඟට බැලුවේ තමන්ගේ ඇඟට තුරුළුවුණු  මිතුරිය දිහා.ඒ එක්කම කාමරයෙන් එළියට ආ නලිනිට දකින්න ලැබුණේ නම් සම්පූර්ණයෙන්ම හිස් වෙච්ච කොරිඩෝව විතරයි.අද්භූත යුවතිය යන්න ගිහින්................ඇහිපිය හෙලන ක්ෂණයෙන් යන්නම ගිහින් තිබුණා.

ඉක්මනටම කාමරයට වැදිලා දොර වහගත්තු මිතුරියන් ආයෙමත් දොර විවෘත කළේ චිත්‍රපටය බලන්න ගිහින් හිටි අනෙක් මිතුරියන් ඇවිත් කතාකළාටත් පසුවයි.බීටා තමන්ගේ අත්දැකීම විස්තර කරද්දි හැමෝම කලබල වුණා. අඩි ශබ්දය යාබද කාමරයේ වුන් දෙදෙනාටත් ඇසී තිබුණු නිසා බීටාගේ අත්දැකීම හිතලුවක් නොවෙන බව තේරුම් ගන්න අපහසු වුණේ නැහැ.මංගලිකා කොරිඩෝවේදී දුටු සිදුවීම නිසා එය තවත් සනාථ වුණා.

ඒත් ප්‍රාරම්භය දැනගෙන හිටියේ එකම එක ජේෂ්ඨ ශිෂ්‍යාවක් විතරයි.

".............මම මෙහාට එන්න කලින් අවුරුද්දෙදි මොකද්දෝ ආදර පළහිලව්වක් නිසා ඔය ළමයා සිය දිවි නසාගත්තේ  බීටා හිටිය කාමරේ එල්ලිලාලු......"

ඇය එහෙම කියද්දි නේවාසිකාගාර ශිෂ්‍යාවන්ගේ ඇඟේ හිරිගඩු පිපුණේ හන්තාන පැත්තේ ඉඳන් හමාගෙන ආපු හිරිකඩ තැවරුණු වැහි හුළඟ වැදිලා නම් නෙමෙයි.........මළගිය ශිෂ්‍යාවක විසින් නේවාසිකාගාරය පුරා විසිර වූ අද්භූත මරණීය හැඟීමක් නිසා.





ප . ලි : 1).මේ කතාව මට කිව්වේ Hani's life බ්ලොග් එක ලියන මගේ ආදරණීය මිතුරිය යොහානි.  ඒ ගැන යොහානිටත් එයාගේ අම්මටත් බොහොම ස්තූතිවන්ත වෙනවා.

2).මම කාලෙකට කලින් ලියපු එක ලිපියක් එක්ක මේ කතාව ටිකක් ගැළපෙනවා වගේ. හොස්ටල්.දන්න කෙනෙක් ඉන්නවනම් සම්බන්ධතාවය සනාථ කරන්න.

3).මගේ සහෝදරයත් පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉගෙන ගත් නිසා කාලයක් මටත් ඒ සරසවියට ඇතුළු වීමේ ආශාවක් තිබුණා.results වැඩිවුණහමත් බෑනේ.මම අද මෙහේ.නැත්තම් ආතල් එකේ හොල්මනක් එක්ක රටකජු ගොට්ටක් හප හපා ඉන්න තිබුණා :P


Friday, September 7, 2012

දියාරු සිහින - මග හැරුණු ආත්මයක් වෙනුවෙන්




       මේ හරිය ගොඩක් පාළුයි. සැතපුම් ගණනාවකට ඉන්න එකම මනුස්ස පරාණය මම වෙන්නැති. හිම කැටිති ආයෙත් 'සට සට' ගාලා ජනෙල් වීදුරුවේ වැදෙන හඬ ඇහෙනවා. දියාරු හිම පියලි ඒ මත රටා මවාවි - ආදරණීය තුහින ඡායාවන්. මම ජනේලය ළඟින් අයින් වුණේ කෙලවරේ ෆයින් ගහේ අන්තිම කොළයත් හිම පොළොව සිප ගන්න හැටි දැක්කටත් පස්සෙයි. ඇය තවදුරටත් මා ළඟ නැහැ තමයි.ඒත්...............මට සීතලක් දැනෙන එකක් නැහැ.ශරත් කාලෙ අපි දෙන්න එකතුවෙලා මිටි බැඳපු දර තියන මඩුවේ දොර ඇරල තියන හැටි මට පෙනෙනවා.ඔව්..........ගිනි උදුනට ඇති තරම් දර තියෙනවා.ලොකු හුස්මකින් මගේ පෙනහළු පිරෙනවා.ඒ හුස්ම පිටවෙලා යද්දි සුන්දර මතකයන් මගේ ඉස්සරහ ජීවමාන කරනවා - ආයෙමත් ආදරෙන්...........

ඒ අවුරුදු දෙකකට කලින් දෙසැම්බරයේ දවසක්.මට හොඳට මතකයි.මම මෙහෙට පදිංචියට ඇවිත් ගතවෙලා තිබුණේ හරියටම සතියයි.එදත් මේ වගේම හිම වැටෙන්න වුණා.මම ජනේලය ළඟ හිටගෙන ඈත ෆයින් ගහ දිහා බැලුවා.මගේ උණුසුම් හුස්ම වැදිලා ජනෙල් වීදුරුවේ මීදුම බැඳෙද්දි  ආයෙ ආයෙමත් අතින් පිහ දම දමා මම බැලුවේ ෆයින් ගහේ ඉහළ  අතු දිහා.

ඇය මගේ පුංචි ගේ දිහාට එන හැටි මම දැක්කෙ නැහැ.මට ඇහුණේ එක පාරටම ඉස්සරහ දොරේ වසන්ත සීනුව නාද වෙන හැටි විතරයි.බර්ලින් වලින් සෑහෙන්න ඈත පළාතක තනියම ජීවත් වුණු නිසා හදිස්සියේ සීනුව නාද වීම් මගේ හිතේ ඇති කළේ චකිතයක්.ඒත් මම දෙපාරක් නොහිතාම දොර විවෘත කළා.ඈ පුදුමාකාර රූමත් යුවතියක්.සුදු රෝස මලක් සවි කරපු කළු පාට ලොකු හිස් වැස්ම දෙපැත්තෙන් එළියට විහිදුණු ඇගේ තඹ පාට කෙස් කළඹ තිබුණේ සුළඟින් සෙලවෙමින් . ඇය කතාව පටන් ගත්තේ පිට කබායේ උරහිස් මත රැඳුණු හිම පියලි පිහදාන ගමන්.

" මහත්මයා........ මම ගොඩක් දුර ඉඳලා එන්නේ.කරුණාකරලා ඇතුළට එන්න අවසරද? "

ඇගේ රෝසපාට තොල් පෙති මිමිණුවා.මම දොර ළඟින් මෑත් වුණේ ඇතුළට එන්න හිසෙන් සන් කරන ගමන්. ගැලවුණු කබාය දොර මුල්ලෙ තිබුණු කබා එල්ලනයෙ එල්ලිද්දි ඇගේ සුන්දර සිරුර තවත් හොඳින් මට පෙනුණා.පරණ මෝස්තරයේ ඇඳුමක් වුණත් ඒක ගොඩක් පිළිවෙලයි.ඇගේ දෑතේ දිගු ඇඟිලි එකට වෙළුණා.සද්දයක් නොනැගෙන විදිහට ඕක් ලී පොළොව මතින් ඔබ දැමුණු කළු සපත්තුවලින් වැසුණු සිඟිති පාද තැබූ ඈ, ළංවුණේ විසිත්ත කාමරයේ කළවර පිහිටි ගිනි උදුන දිහාවට.දණහිස තරම් දිගු වුණත් ඇඟටම හිරවුණු සාය ඇගේ ගමනට අනුව සුන්දර සිරුරෙ හැඩය මතු කරන හැටි මම බලාගෙන හිටියේ වික්ෂිප්ත වෙලා.ඈ ඒ තරම්ම සුන්දරයි.

"මහත්මයා මගේ නම ඊවා........"

ගිනි උදුනට පිටුපලා මා දිහාවට හැරුණු ඈ කීවා. ඒ ඇස් කෙලින්ම යොමුවුණේ මගේ ඇස් දිහාවට.ඒ බැල්මේ දහසක් දේ ලියැවිලා තිබුණත් කිසිම දෙයක් වෙන්කර හඳුනාගන්න මට හැකිවුණේ නැහැ.මම කෝපි පෝච්චිය ලිප උඩ තිබ්බේ ඊවා එක අතකින් ඇගේ අනෙක් අතේ වෙදැඟිල්ලෙ තිබුණු මුදුව පිරිමදින අතරේ.ඊළඟට අපි ජනේලය ගාව තිබුණු කුෂන් පුටු දෙකේ වාඩි වුණේ මුහුණට මුහුණ පෙනෙන විදිහට.හිම අතරින් පෙරිලා ආපු මුදු එළිය ඊවාගේ මුණට වැටිලා තිබුණා. ඒ මුහුණේ තිබුණේ අස්වාභාවික ගතියක්.පළවෙනි වතාවට පුදුමය පහතට දමලා චකිතය කියන හැඟීම මගේ හිත ඇතුළෙන් නැගීගෙන ආවා. ඊවා කතාව පටන් ගත්තා.කතාවෙ ගැඹුරට යද්දි මගේ හිතත් චංචල වුණේ පැහෙමින් තිබිච්ච කෝපි පෝච්චියේ වතුර වගේ.

".......................අපේ අවාසනාව ළං වුණේ ශීත සෘතුවෙ ආරම්භයත් එක්කමයි. උතුරු මුහුදේ හිම මිදෙන්න පටන් ගත්තහම අපේ නැව් වලට ඉලක්ක කරා යන්න අමාරු වුණා.ඒ වෙලාවෙදි තමයි උන්  පහර දුන්නේ.අන්තිමට එඩී තීරණය කළා මියුනිච් වල ඉඳන් බර්ලින් වලට එන්න.කාටවත් නොපෙන්නුවත් එඩීගේ මුහුණේ ලියවෙලා තිබුණු දේවල් මට අඳුර ගන්න අමාරු වුණේ නැහැ. ඒක ඇත්ත , මම එයාගෙ බිරිඳ වෙලා හිටියෙ පැය හතළිහයි.ඒත් මම  අවුරුදු දාසයක් තිස්සේ එයාව දැනගෙන හිටියා.ඒ මූණේ තිබුණේ පරාජය විතරමයි.........අන්තිමට අපි බර්ලින්වල, පාළුවට ගිය පැත්තක ගොඩ නැගිල්ලකට කොටුවුණා. ළඟින්ම හිටිය කිහිප දෙනා ගැන වුණත් ලොකු විශ්වාසයක් අපට තිබුණේ නැහැ.ෂෙල් වෙඩි පුපුරරන හඬ මැද්දේ එඩී විවාහ යෝජනාවක් ගෙනෙනකොට මට සතුටක් දැනුණේ නැහැ.දෙවියන් ඒක දන්නවා ඇති.ඒත් මට වෙන විසඳුමක් තිබුණේ නැහැ. අපි පොළොව යට රහසෙම විවාහ වුණා.එඩී මුළු ජීවිත කාලෙටම තමන්ගෙ අතින් මරා දැම්මේ එයාවම විතරයි.ඒත් වධකාගාරවල හුස්ම හිරකරලා මරා දැමුණු මිනිස්සුන්ගේ, අමු අමුවෙම මරා දැමුණු යුදෙව්වන්ගේ, හේතුවක් නැතුවම මරා දැමුණු මිලියන හැත්තෑවකගෙ ශාපය වැදුණේ එඩීට විතරක් නෙමෙයි.ඇඩ්ලොෆ් හිට්ලර්ගෙ බිරිඳ විදිහට මමත් ඒ ශාපයෙන් තවමත් දුක් විඳිනවා.....මේ මුද්ද....එදා රෑ සිය දිවි නසාගන්න පැය ගාණකට කලින් එඩී මට දාපු මේ මංගල මුද්ද ගලව ගන්න බැරුව තවමත් මම දුක් විඳිනවා....ඒ ශාපයෙන් මම පිච්චෙනවා.....මහත්මයා........මාව මේ ශාපයෙන් ගලව ගන්න......කරුණාකරලා.... "

ඇය මගේ දණහිස ළඟ වැටිලා අයදිද්දි  මගේ ඉස්සරහ ඉන්නේ මළගිය ප්‍රාණ කාරියක් බව එක මොහොතකටවත් හිතුණේ නැහැ.ඒ ඇඟිලි තුඩුවල මරණීය සීතල මට දැනුණා තමයි - ඒත් - ඒ මුහුණේ තිබුණු අනුකම්පාව යදින බැල්ම නොසලකා ඉන්න මට බැරිවුණා.

"ඒත් ඇයි ඔබ මගෙන්ම මේ විදිහට උදව් ඉල්ලන්නේ.පහුගිය කාලෙටම ඔබට කවුරුවත් උදව් කළේ නැද්ද?"

ඒ වචන මගේ මුවින් ඉබේ පිටවෙන්නැති.

"මහත්මයා............මම මිනිස්සු දහස් ගණනක් ඉස්සරහ දණ ගහල තියනවා,කුණාටු හමන සොහොන් ළඟ වැටිලා අඳෝනා නගලා තියනවා. පල්ලිවල ස්වාමි වරුන් ළඟ වැඳ වැටිලා තියනවා.ඒත් කවුරුවත් මා වෙනුවෙන් යාඥා කළේ නැහැ.හැමෝම මට ශාප කළා විතරයි.ඒත් මට දැනෙනවා ඔබ වෙනස් කියලා.මම පතනවා ඔබ වෙනස් වේවි කියලා.......කරුණාකරලා.."

".........හොඳයි......මම ඔබ වෙනුවෙන් යාඥා කරන්නම්.මට කරන්න පුළුවන් එච්චර තමයි"

සෑහෙන්න වෙලාවක් කල්පනා කළ මම, ඇයට කියන කොට ඒ මූණ එළිය වුණු හැටි මට තවමත් මතකයි.එදා ඉඳන් හැම හැන්දෑවකම මම ඇය වෙනුවෙන් දෙවියන් ඉදිරියේ දණ ගැහුවා.දෙවියෝ මට සමාව දේවි.

ඊවා මාත් එක්කම නැවතුණා.මේ ගෙදරම ජීවත් වුණා. මම දන්නෙ නැහැ ඒක ජීවත් වීමක්ද නැද්ද කියලා.ඊවා කවදාවත් කෑමට වාඩි වුණේ නැහැ.ඒත් මම කෑමට වාඩිවෙද්දි මේසේ උඩ ඉටි පන්දම පත්තු කරල තියන්න අමතක කළේ නැහැ.ඇයට තිබුණේ එක ඇඳුමයි. කවදාවත් කිළුටු නොවුණු, බොහොම පිළිවෙලට තිබුණු  ඇගේ අන්තිම ඇඳුම.හතළිස් ගණන්වල මැද හරියෙදි සියදිවි නසා ගන්න කොටත් ඒ ඇඳුම ම ඇඳන් ඉන්න ඇති. ජීවත් වුණත් නැතත් ඇය මා වෙත අරගෙන ආවෙ නම් 'ජීවිතයම' තමයි.පාළුවේ කාන්සියේ ඔහේ ජීවත් වුණු මට ඊවාගේ මිත්‍රත්වය මහ මෙරක් වුණා.නෑ...............ඒක ආදරය නෙවෙයි.ඊටත් වඩා පාරිශුද්ධ මිත්‍රත්වය. මිලියන ගාණක් මරන්න අණ දුන් මිනීමරුවෙකු වුණත් ඔහුගේ හිතත් ඇය ඉදිරියෙ නැමෙන්න ඇත්තෙ ඒ හදවතේ තිබුණු තෙතමනය නිසාම වෙන්නැති.

ෆයින් ගහේ කොළ අවුරුදු දෙකක් ඇතුළත දෙපාරක්ම තඹ පාට වෙලා පාමුල හැලෙද්දිත්, ආයෙත් කොළ පාටින් බැබළෙද්දිත් ඊවා මා ළඟ හිටියා.උදේ නැගිටිද්දි ගේ දොර අස්පස් කරලා කෝපි පෝච්චියේ වතුර උණු වෙන හඬ ඇහෙනවා.ඒත් ඇය කවදාවත් කෝපි උගුරක්වත් නොබිව් බව මම දැනන් හිටියා - මළවුන්.


මම පහළ වත්තෙ එළවළු හිටවන කොට ඈ මාත් එක්කම සැරිසැරුවා.මගෙ ළඟින්ම හිටියා.මුල් දවස්වල චකිතයක් තිබුණත් පස්සෙ පස්සෙ ඇය නොදැක ඉන්න මට බැරි වුණා.හැන්දෑවේ බයිබලය අතට අරන් සුරුවම ඉස්සරහ දණ ගහන කොට ඊවාගෙ මූණ එළිය වෙන හැටි මට මතකයි.මම දෙවියන් යැද්දා.ඇය වෙනුවෙන් - දෑ අවුරුද්දක්ම.


ශිශිරයේ සමහර හැන්දෑවල මිදුලෙ පැත්තක ගොඩගහල තියන මහත දේවදාර කඳන් උඩට වෙලා අපි ඔහේ කතා කර කර ඉන්න පුරුදු වුණා.ඉතිහාසේ වැලලිච්ච සමහර සිදුවීම් මම දැනගත්තෙ ඊවාගෙන්.ඒ වෙලාවට මට දැනුණේ ඇය තාමත් ජීවත් වෙනවා වගේ.ඒත් තවත් ටික වෙලාවකින් නැගුණු හඳේ එළියෙන් ඇගේ ඡායාවක් නොපෙනෙනකොට මගේ හිත බිඳුණෙ නැතුවමත් නෙමෙයි.  දන්නෙම නැතුව අවුරුදු දෙකකුත් ගතවුණා.මම යාඥාකරලා අවසන් වුණු හැම දවසකම ඊවා කළේ එයාගේ ඇඟිල්ලක රැඳිලා තිබුණු රිදී පාට මගුල් මුද්ද ගලවන්න හදපු එක. ඒත් ඒක අන්තිමේදි ගැලවුණේ.............ඊයේ හැන්දෑවේ. මම බයිබලය වහලා බැලුවේ ඇගේ මුහුණ දිහා.නිදහස! ආත්මයකට ලැබිය හැකි පූර්ණ නිදහස ඒ මුහුණේ ලියැවිලා තියෙන හැටි මම දැක්කා.ඊළඟට ගැලවුණු මුදුව ඇය දිගු කළේ මගේ දිහාවට.මගේ අත්ල මතට ආ මුදුව මම තැන්පත් කළේ ගිනි උදුන් පඩිය උඩ.ඒක තවමත් එතනමයි.........


හිම වැටෙන අඳුරේ නොපෙනී යන්න කලින් දොර ළඟ නැවතුණු ඊවා මගේ කම්මුලට දුන්නේ හාද්දක්.හිම වලටත් වඩා සීතල දෙතොල් කොපුල් තලයේ ස්පර්ශවෙලා මගේ මුළු ආත්මයම දුකින් පුරවන්න ඇති.ආදණීය 'මළ මිතුරිය' නොපෙනී යන හැටි මම බලාගෙන හිටියා.ඇගේ ආත්මීය ශරීරය හිම හුළඟ එක්ක ඔහේ පාවෙලා ගියා.තවදුරටත් පාළු සොහොන් පිට්ටනිවලට ඉහළින් හමන කුණාටුවලට ඇගේ අඳෝනාවන් මුසු නොවෙනු ඇති.තමා වෙනුවෙන් යාඥාකරන තුරු බලා සිටීමට ඇයට අවැසි නොවෙනු ඇති.
ඉතිහාසයේ ශාපයෙන් වේදනා විඳි ඈ, මගේ යැදීමෙන් සුවපත් වී තවත් සුන්දර ලෝකයකට ගොඩවදින්න ඇති.ආයෙමත් තනිවුණත් ඇය මට දුන් මතකයන් හැමදාමත් දිදුළාවි - හරියට උදුනේ ගිනිදළු එළිය වැදිලා දිලිසෙන ඇගේ මුද්ද වගේ.



ප . ලි : මේක මම ගොතපු කතාවක් බව අමුතුවෙන් කියන්න ඕනේ නැහැනේ.පහුගිය දවස්වල  මට අලුත් කතාවක් ලැබුණේ නැහැ.ඒකයි මේක publish කළේ.කතාවක් ලැබුණු ගමන් දාන්නම්.










Sunday, August 26, 2012

පාළු පන්සලේ භීතිකාව




             සුදු පාට සමර ගාපු වළාකුළු බැම්මේ යට හරියට වෙන්න බැඳිලා තිබුණේ  කොළපාට  සෙවළ වගයක්. කාලෙකින් අතුගාපු නැති නිසාද කොහෙද වැලිතලාවේ හැම තැනම බෝ කොළ විසිරිලා තිබුණා. ඒ කහපාට වෙච්ච බෝ කොළ එහාට මෙහාට රෝල් වෙවී තිබුණෙ ඉඳ හිට හමන්න වුණු හුළඟක් නිසා. ආවාස ගෙයි ඇතුළෙන් ඇහුණු කෙඳිරි ගෑම මේධංකර පොඩි හාමුදුරුවන්ගෙ හිත කීරි ගස්සන්න වුණා. ඉස්සරහ පඩිය උඩ වාර්නිෂ් ගෑව ලී කණුවට හේත්තුවෙලා ඈත බලා ගෙන ඉන්න හාමුදුරුවන්ට පේන්න වුණේ ඇටඹ ගහයි  ගොඩපර ගහයි අතරේ ඇදලා තිබුණු ලණුවේ හුළඟට ඔහේ වැනි වැනී එල්ලි එල්ලි තිබුණු සිවුර. ඒක ආවාසගෙයි ඇතුළේ කෙඳිරි ගාමින් හිටි ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙ. බුදු ගේ පැත්තෙ එකම දායකයෙක් වත් පේන්න හිටියෙ නැහැ. චීනට්තච්චි වලින් හැඩකරලා හදපු පහන් වැට තිබුණේ පාළු වෙලා. කාලෙකින් පහනක් දැල්වෙලා තියෙන්න නැතිව ඇති. මුළු පන්සලම පොඩි හාමුදුරුවන්ගේ හිතේ ඇති කළේ මූසල හැඟීමක්.හැන්දෑයාමේ තිබුණු නිහඬකම මැකුව ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ කෙඳිරිය, ඒ මුස්පේන්තු ගතිය වැඩි කළා.
එන්න එන්නම වැඩිවෙන කෙඳිරිය අහගෙන ඉන්න බැරිම තැන තමයි පොඩි හාමුදුරුවෝ ආයෙත් ආවාසේ ගේ ඇතුළට වැඩියේ. ඒ වෙද්දිත් උපසම්පදාවට දින ගණන් කර කර හිටිය සුමේධ හාමුදුරුවෝ ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙ පපුව අත ගාන හැටි මේධංකර හාමුදුරුවෝ දැක්කා. නහයට දැනුණේ සිද්ධාර්ථ තෙල් ගඳක්. පොඩි හාමුදුරුවෝ ලී උළුවස්සෙන් එපිට ආයෙත් බැලුවේ, වැලි මළුව දිගේ වෙද මහත්තයා කැඳවගෙන එන්න ගිය බණ්ඩා දැන් දැන් ඒවියි හිතමින්. ඒත්.............බණ්ඩගෙ ඡායාවක්වත් දකින්න බැරි වුණා.
ලොකු හාමුදුරුවෝ වේගෙන් හුස්ම ගන්න වුණා. කෙඳිරියත් එන්න එන්නම උත්සන්න වුණා. සුමේධ හාමුදුරුවෝ බෝතලෙන් අන්තිම තෙල් බින්දු දෙකත් අත්ලට හලාගෙන පිරිමදින්න වුණේ වේගයෙන් උස් පහත් වෙමින් තිබුණු ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙ පපුව.
ඒත් මිනිත්තු දෙක තුනකට වඩා ගියේ නැහැ. දෙපාරක් විතර ඉහළට එසවුණු පපුව නිසල වුණා. සුමේධ හාමුදුරුවන්ගේ මූණේ හැඟීම් වෙනස් වෙනහැටි පොඩි හාමුදුරුවන්ට පෙනුණා. ඒ මූණෙන් කියවුණු දේවල් වටහා ගන්න මේධංකර හාමුදුරුවන්ට අපහසු වුණේ නැහැ.
ඒ වෙද්දි ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙ අන්තිම හුස්ම පොදත් වාතලයට එකතු වෙලා ඉවරයි. වචනයක්වත් කතා නොකර උන් තැනින් නැගිටුණු සුමේධ හාමුදුරුවෝ ඊළඟට ගියේ ආවාස ගෙයින් එළියට. වැලේ වනලා තිබුණු සිවුරත් අරන් ආපසු වැඩිය හාමුදුරුවෝ......අපවත් වුණු ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙ දෙපතුළේ ඉඳන් පපුව දක්වාම සිවුරෙන් වහන හැටි පොඩි හාමුදුරුවෝ බලාගෙන. ඊළඟට ඇඳ දෙපැත්තෙන් පත්තු වුණේ පොල්තෙල් පහන් දෙකක්.පන්සල කළුවරේ ගිලෙමින් තිබුණා. ඇබිත්තිය වුණු බණ්ඩා ආයෙත් එද්දි වෙන්න ඕන හරිය වෙලා ඉවරයි. දුර ගමනක් ගිහින් තිබුණු නිසා වෙද මහත්තයව අල්ල ගන්න බණ්ඩට බැරි වෙලා තිබුණා.

"මමයි,බණ්ඩයි ග්‍රාම සේවක රාළ හාමිට මේ දේ කියලා වැඩ ටික එකලාසයක් කරගෙන එන්නං. පොඩි හාමුදුරුවන්ට පුළුවන් නේද............අපි එනකං ලොකු හාමුදුරුවො ගාව ඉන්න? හැබැයි කොහෙවත් යන්න එපා"

අඳනයට උඩින් සිවුරක් පටලව ගත්තු සුමේධ හාමුදුරුවන් කී දේට බෑ කියන්න තරම් හයියක් පොඩි හාමුදුරුවන්ට තිබුණේ නෑ. හුළු අත්තක් පත්තු කරගත්තු බණ්ඩත් එක්ක අඳුරේම ගම පැත්තට වඩින සුමේධ හාමුදුරුවන් දිහා දුකෙන් බලා ගෙන හිටියේ ඒ නිසයි.පාළු පන්සල් ආවාසගෙයි දොරට හේත්තුවුණු පොඩි හාමුදුරුවන් ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ දේහය දිහා බලාගෙන ඉන්න වුණා. ඒ අස්සේ පොඩි හාමුදුරුවන්ට මතක් වෙන්න වුණේ අවුරුදු දෙක තුනක් ඇතුළත පන්සල වෙනස් වුණු හැටි.ඉස්සර හැමදාම හවසට පහන් වැට එළිය වුණේ ගමේ අය හැන්දෑවට පන්සල් ආ නිසයි.මල් සුවඳ ඉතිරුණා. හැම තැනින්ම පෙනුණේ පින්වන්ත මුහුණු. වෙසක් පෝය දවසට තිබුණු සල්පිල පොඩි හාමුදුරුවන්ගේ හිතේ ඇති කළේ ලොකු සතුටක්.ඒත් ......... ඒ හැම දේම වෙනස්වුණේ ලොකු හාමුදුරුවෝ එක හැන්දෑවක පිට පන්සලකින් අරගෙන වැඩිය පුස්කොළ පොත් නිසා.දිනපතා දායක දායිකාවන් මුණ ගැහිලා කතා බහ කළ ලොකු හාමුදුරුවෝ එදායින් පස්සේ දවස තිස්සෙම  ඉන්න වුණේ ආවාස ගෙයි තිබිච්ච අඳුරු කාමරේ. ඒ කාමරේ දොර අස්සෙන් නිරන්තරයෙන් එළියට ආවේ ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙ මැතිරිල්ලත් එක්ක එක්කහු වුණු කට්ට කුමංජල් සුවඳක්.ටික ටික පන්සල වෙනස් වුණා. කල එළි ගතිය හේබා ගියා වගේ වුණා. දායක දායිකාවන්ගේ පැමිණීම අඩුවෙද්දි ගමේ තැන් තැන්වල පන්සල ගැන කසු කුසුවක් ඇතිවුණා. උදේ වැලි මළුව අමදිද්දි පොඩි හාමුදුරුවන්ට දෝත පුරා අහුළ ගන්න ලැබුණේ කණ සල්ලි. සමහර දවස්වල අප්‍රසන්න ගඳක් පන්සල පුරාම හමන හැටි පොඩි හාමුදුරුවන්ට දැනුණා. ඒත් ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ මූණේ තිබුණේ කපටි හිනාවක්. ලොකු හාමුදුරුවෝ යක්කු බැඳ ගෙන වැඩ ගන්න බව මුලින්ම පොඩි හාමුදුරුවන්ට කීවේ බණ්ඩා. ඒ වෙලාවේ බණ්ඩගේ ඇස් බයෙන් ලොකු වෙලා තිබුණු හැටි මේධංකර හාමුදුරුවන්ට මතක් වුණා.

"පොඩි හාමුදුරුවනේ.........සමහර හැන්දෑවල පන්සලට  ඇතුල්වෙන තැන අමුතු මනුස්සයෙක් කැරකෙනවා මං දැකලා තියනවා.ඔළුවේ එක කෙස් ගහක්වත් නෑ.පෙරලිච්ච කැතම කැත තොල් දෙකක් තමයි තියෙන්නේ.....සෙවල බැඳිච්ච පඩිය උඩට වෙලා ආවාසගේ පැත්තම බලාගෙන ඉන්නවා. මම මළුව හරහා බෝ ගහට එහා පැත්තෙන් එතනට යද්දි ඒකා අතුරුදහන් වෙනවා. වෙලාවකට ඒ මනුස්සයෙක්ද කියලත් සැකයි......"

වතාවක් දෙකක් මේධංකර හාමුදුරුවන්ටත් ඒ අමනුස්සයා දකින්න නොලැබුණාම නෙමෙයි.සමහර රෑකදි පොඩි හාමුදුරුවන්ට අල්ලපු කාමරේ පැත්තෙන් ඇහුණේ අමුතුම සද්ද වගයක්.ඒ කාමරේ සැතපෙන ලොකු හාමුදුරුවන් ගණන් කරන හැටි පවා පොඩි හාමුදුරුවන්ට ඇහුණා.ඒත් ඒ තරම් ගණන් කරන්නේ මොනවද කියන එක දැන ගන්න තියන කුතුහලේටමයි දවසක් යතුරු හිලට ඇහැ තියලා පොඩි හාමුදුරුවෝ බැලුවේ.කාමරේ ඇතුළේ දකින්න පුළුවන් වුණේ ඇඳළඟින්ම පත්තු කරපු පහනේ එළියෙන් ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ අතේ , රත්තරං පාටින් නලියන කාසි වගයක්.
තව ටිකක් හොඳින් බලපු මේධංකර හාමුදුරුවෝ දුටු දෙයින් ගල්ගැහුණා.ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ කකුල් දෙක ළඟ වාඩි වෙලා කෙල බේරෙන දිවත් එළියට දාගෙන හිටියේ පන්සලේ පඩිය උඩ හැන්දෑවට වාඩිවෙලා ඉන්න එකා.කාසි ගණන් කරන එක නවතපු ලොකු හාමුදුරුවෝ යතුරු කට දිහා බැලුවේ අමුත්තක් දැනුණු නිසා වෙන්නැති. එදා පොඩි හාමුදුරුවෝ ඉක්මනට තමන්ගෙ කාමරේට පැනලා ඔළුවේ හිටන් පෙරවගෙන නිදා ගත්තේ බය වැඩි කමටමයි.

ඒත් ..................ලොකු හාමුදුරුවෝ අපවත් වෙලා.තවත් පැයක් විතර යද්දි සුමේධ හාමුදුරුවොත්, බණ්ඩාත්, ග්‍රාම සේවක රාළහාමිත්  පන්සලට එන හැටි පොඩි හාමුදුරුවෝ දැක්කා.
 
"පොඩි හාමුදුරුවෝ බය වුණේ නැහැ නේද...? දැන් ඉතිං තමන්ගෙ කාමරේට ගිහින් සැතපෙනවා හොඳයි. අපි මේ වැඩ කටයුතු බලා කියා ගන්නම්"

සුමේධ හාමුදුරුවන්ගේ බසින් පොඩි හාමුදුරුවෝ තමන්ගේ කාමරයට ගියේ සැතපෙන්න ඕන නිසාම නෙවෙයි. තව දුරටත් ලොකු හාමුදුරුවෝ දිහා බලා ඉන්න අප්පිරියා වුණු නිසයි.ආවාස ගෙයි ඇතුළු කෙළවරේ පැසේජය දිගේ වැඩිය පොඩි හාමුදුරුවෝ තමන්ගේ කාමරේ දොර ඇරිය - උදාසීන කමකින්.


ඒත්.......දකින්න ලැබුණු දෙයින් මේධංකර හාමුදුරුවෝ තූෂ්ණීම්භූත වුණා. කාමරේ තමන්ගේ ඇඳ උඩත් මළ මිනියක්! සිවුරක් පොරවපු ඒ මිනිය ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ බව අඳුරගන්න අමාරු වුණේ නැහැ. ඔළුව දෙපැත්තෙන් පත්තු කළ පහන් වල එළිය වැටිලා භයානක විදිහට දිලිසුණේ බාගෙට ඇරුණු ඇස් දෙක. ඇඳ පහළ, ලොකු හාමුදුරුවන්ගෙ මිනියෙ කකුල් දෙක ගාවින් වාඩිවෙලා හිටි පෙරේතයා පොඩි හාමුදුරුවන් දිහා හැරිලා බැලුවා - කෙළ බේරෙමින් තිබිච්ච දිවත් එළියට දිග්කරගෙනම. පොඩි හාමුදුරුවන් එවේලේම සිහි නැතිව ඇදගෙන වැටුණේ හාමුදුරු කෙනෙක් වුණත් පුංචි හිතකට ඒ දේවල් දරන්න බැරිවුණු නිසා.
ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ අදාහනය අහවර වෙලත් මේ දේවල් වල අවසානයක් දකින්න් බැරිවුණා.රෑ සැතපිලා ඉන්න මේධංකර හාමුදුරුවන්ට ඇහෙන්න වුණේ රහස් මැතිරීම්, කාසි ගණන්කරන හඬවල්.බණ්ඩා තමන් පිළියෙල කළ දානෙ වළඳන්න හාමුදුරුවන්ත ආරාධනා කරල එද්දි බොහෝ වෙලාවට දකින්න පුළුවන් වුණේ ඒ දානේ පිළුණු වෙලා තියන හැටි. සුමේධ හාමුදුරුවන්ට ගාථාවක්වත් පාඩම් කරන්න නොහැකිවුණේ තමන් වටේට  ඇහෙන්න වුණු අඩි සද්ද නිසා. දරුණුම දේ වුණේ ආදාහනයෙන් සති දෙකකට විතර පස්සේ. හැන්දෑවේ පන්සලට එන්න ආ වෙද මහත්තයා නහයෙන් කටින් ලේ දාගෙන මැරිලා වැටිලා උන්නේ පන්සලට ඇතුළු වෙන පඩිපෙළ ළඟ.

අමනුස්සයොත් එක්ක වාසය කරන්න බැරි නිසාම මේධංකර පොඩි බණ්ඩාත්,හාමිඋදුරුවොත්,සුමේධ හාමුදුරුවෝත් කාලෙකට පස්සෙ ගමෙන් ඈත පන්සලකට වැඩියා.

පන්සල පාළුවට ගියා. තවමත්.................ඔව් තවමත්....... ඒ කැලෑ පන්සලේ ගරා වැටුණු ආවාසගේ ඇතුළෙන් රෑ කාලෙට කාසි ගණින හඬ ඇසෙන්නේලු. පෝය දවසකට වුණත් වල් බිහිවුණු  පන්සල පැත්තෙන් හමන්නේ අප්පිරිය සහගත පෙරේත ගඳක්ලු... සෙවල බැඳුණු පඩිපෙළේ හැන්දෑවේ හයෙන් පස්සේ වාඩිවෙලා බලා ඉන්නෙ  පන්සලටම අරක් ගත්තු   ඉහේ කෙස්ගහක්වත්  නැති පෙරේතය ලු......





ප . ලි : කතාව මට කිව්වේ එස්. කේ. දිසානායක කියන ගුරු මහත්මයා. ඔහු පැවදිව සිට සිවුරු හැර දැමූ කෙනෙක්. විශේෂත්වය...... පැවදි සමයේ ඔහුගේ  මිතුරා - මේධංකර ස්වාමීන්වහන්සේ.

Tuesday, August 21, 2012

නිහඬ නොවූ ආත්මය





විශේෂයි : මට දැනෙන විදිහට අද කතාව ටිකක් සැරයි. අධි සංවේදී අය ඉන්නවනම්, දැන් රෑවෙලා නම් - කතාව කියවන අතර මැද්දෙ විදුලි විසන්ධි ඉවීමක් ඇති වෙන්නෙ නෑ කියලා සහතිකනම් කියවන්න. නැත්තම් tab එක  close කරලා යන එකට මම ගොඩක් කැමතියි.
 ලැබුණු විස්තරවලට අනුව නම්  මේ කතාව හැත්තෑ ගණන්වල කුරුණෑගල පැත්තෙ සිද්ධවෙච්ච දෙයක්.


තනිකම - ඒක ආත්මීය දෙයක්.හදවතේ ගැඹුරුම තැනට දැනෙන හැඟීමක්.විශ්වාස කරන්න. මට අහන්න තියෙන්නෙ එක දෙයයි.ඒ ගැඹුරු හැඟීම දැනෙන්නේ හදවත් ඇති එවුන්ට විතරද?උන්ට...............උන්ට ඒ දේ අයිති නැද්ද? මම...........ආයෙත් අහන්නම්.......

දවසක මටත් ඔබටත් තනිකම දැනෙන්නෙ ඇති.ඒත්......... අපට කවදාවත් තනිවෙන්න නම්  බැහැ.ඕන වුණත් ඒක කරන්න බෑ.මේ මොහොතෙත් ඔබ වටාම  උන් ඇති.උරහිසට උඩින්, මේ පෝස්ට් එක දිහා උනුත් බලාගෙන ඇති ඇති.

එපා ..........කරුණාකරල පිටිපස්ස හැරෙන්නනම් එපා. පොඩ්ඩක් ඇහුම්කන් දෙන්න.......ඒ හීනි කෙඳිරිල්ල ඇහෙනවද? එහෙම නැත්තං හීනි සීතලක් බෙල්ල දෙපැත්තතෙන් පටන් අරන් කන්දෙක පැත්තට ඇදිල යන හැටි දැනෙනවද?

මතක් කරගන්න.අන්තිමට මළ ගෙදරකට ගියේ කවද්ද? මං දන්නවා....ඔබට මතකයි. මිනියෙ ඔළුව ළඟින් පත්තු කරපු පොල්තෙල් පහනේ දැල්ල හෙලවෙන හැටි ඔබට මතකයි. ගොඩක් දේවල් ඔබ දකින්න ඇති.ඒත්...............ඔබ නොදැකපු දේවල්!!!


මේ ...........ඒ ගැන.

මයුරි මළේ දියේ ගිලිලා. එහෙම කිව්වෙ මිනිය වැව් ඉවුරේ අතැරල දාපු මංකඩකට ගොඩ ගහල තිබිච්ච නිසා.මුනින් අතට හැරිලා ඔහේ බාගෙට වතුරේ පාවි පාවි තිබුණු මිනිය මුලින්ම දැක්කේ හවස් ජාමේ කබල් බයිසිකලෙත් තල්ලු කරගෙන වෑකන්ද දිගේ ආපු මීවන ගෙදර විජේ.කන්ද දිගේ ඇඳිච්ච පාර මැදම බයිසිකලේ අතෑරලා දාපු විජේ, පැටලි පැටලි සරමත් කැහැපට ගහගන්න ගමන් වැවට බැස්සේ හිතේ ඉපදිච්ච කලබලේටමයි.

"යකුනේ..........වරෙල්ලා ඉක්මනට මෙහාට"

වැවට බහින ගමන් ම කෑගැහුවේ ඈත මංකඩක ජබු ගහමින් හිටි කොල්ලො රෑනකට.මුනින් අතට හැරිල තිබුණු මිනිය උඩුබැලි අතට හරවද්දි විජේගෙ ඇස් උඩ ගියා. පැයගාණක් තිස්සෙ වතුරට තැම්බිලා ඉදිමිලා තිවුණ වුණත් ඒ තොල් දෙක අයිති මයුරිට බව අඳුර ගන්න  අමාරු වුණේ නෑ.
 

ගමෙ කොල්ලන්ගේ රහස් ආදරයට නිරන්තරයෙන් පාත්‍ර වෙච්ච මයුරිට විජේත් කාලයක් ආදරය කළා. පරණ ආදරවන්තියව දෑතින්ම ඔසව ගෙන අමාරුවෙන් වෑකන්ද උඩට ගොඩවුණේ ඵලක් නැති බව දැන දැනමයි.මයුරිගේ දිය බේරෙන මල් ගවුම ඇඟේ ඇලුණා.තෙත් වෙච්ච කොණ්ඩේ පහස පවා විජේට දැනුණා.ඒත් මයුරි ගිහින්..........මයුරි යන්නම ගිහින්- කාටවත්ම නොකියාම.

ගමේ රූප සුන්දරිය වෙච්ච මයුරිගෙ මරණය ගම්මානෙ පුරාම පැතිරිලා යන්න වැඩිවෙලාවක් ගත වුණේ නැහැ.
ගම්සබා පාරේ අඹගස්පිටිය හන්දිය දිහායින් මුළු හවස් ජාමේම ඇහෙන්න වුණේ මයුරිලෑ අම්මගෙ විලාපය.ගුණසීල අප්පු ගෝනි රෙද්දක ඔතාගත්තු ආම්පන්න ටිකත් කිහිලි ගන්නගෙන අඹගස්පිටිය දිහාට ඇදුණෙ මේ වෙලාවෙදිමයි. වෙනදා මේ ගමන තමන් එක්ක එන ඇළගාව ගෙදර  කොළුවා හදිස්සියේ අසනීප වීම නිසා ගුණසීල අප්පු උදව්වට අඬගහ ගත්තේ අක්කගෙ ලොකු පුතා - නන්දන.ඒත් මේ ගමනට නන්දනගෙ නම් ලොකු කැමැත්තක් තිබුණේ නැහැ.

මයුරිගෙ මළ මිනිය ගේ පිටිපස්සෙ පිළේ එළපු පැදුරක් උඩ දාලා තිබුණා. ගුණසීල අප්පු ආ බව දැක්ක, මිනිය වටේට කටවල් ඇරගෙන කම්මුලේ අත ගහගෙන බලා හිටි ගෑණු මිනිස්සු එකා දෙන්නා එතනින් හැලිලා ගියේ ගේ ඉස්සරහ පැත්තට.

"ඕං ඔය කෙල්ලව අල්ලලා අරෙහෙට ගනිල්ල බලන්ඩ"

ගුණසීල පහළ මඩුව දිහාට අත දිගුකරලා කීවේ උඩු තල්ලෙන් යටි තල්ලට හපේ මාරු කරන ගමන්මයි. ඉතිරිවෙලා හිටි තරුණ වයසේ ගැටව් කිහිපදෙනා පැදුර පිටින්ම මළ මිනිය කර තියාන අරං ගියේ පහළ වත්තේ පාළු මඩුවට.

රෑ කෑම කලින්ම ගත්තත් ගුණසීල අප්පු අලුතෙන් කොටපු විටකුත් හප හපා නන්දනත් එක්ක මඩුවට එද්දි  අටත් පහුවෙලා තියෙන්නැති.එතෙක් වෙලා මිනියට තනි රැක්ක කොල්ලො මඩුවෙන් පිටවෙලා ගියේ ගුණසීල වචනයක්වත් කතා  කරන්න කලින්. සමහරවිට ඊළඟ සිද්ධ වෙන දේ ඉවෙන්වගේ දැනිණු නිසා වෙන්නැති. පාළු මුස්පේන්තු මඩුවේ යටලීයක කෙළවරේ එල්ලලා තිබුණේ මලානික එළියක් විහිදුවපු ලන්තෑරුමක්.ඇඟ සලිත කරගෙන හමපු හීනි හුළඟකින් පැද්දුනු ලන්තෑරුමේ එළිය නන්දනගෙ ඇස්වලට ගෙනාවේ නම් හිරිහැරයක් .
ටිකක් වෙලා කරුවලට වැඳගෙන මොන මොනවදෝ කොඳුරපු ගුණසීල අප්පු නන්දන දිහාවට හැරුණා.

"පුතේ.............ඔය කහ වතුර පනිට්ටුව මෙහාට ගනිංකෝ"

ඔතලා තිබුණු මළමිනිය නිරාවරණය කරන ගමන් ගුණසීල නන්දනට කීවා.මිනිය පුරා කහවතුර ඉහපු මාමා පනිට්ටුව පැත්තකින් තියද්දි යකඩ අණ්ඩ තහඩුවේ වැදිලා නගපු හඬත් උත්සාහ කළේ නන්දනගේ හිතේ තිබුණු බය - චකිතය වැඩි කරන්න. ඊළඟට හිමින් සැරේ ගෝනි රෙද්ද දිගහැරපු ගුණසීල අප්පු තමන්ගේ ආම්පන්න එකින් එක එළියට ගත්තා.මිනියේ විලි වහලා තිබිච්ච දේවල් අහවර කළාට පස්සේ 'වී අකුරේ' හැඩේට පපුව හරහා පළවෙනි කැපුම කළේ එක හමාරේ තලයෙන්.ඔහේ බේරිච්ච ලේ ටික මයුරි මැරෙද්දි ඇඳන් හිටිගවුමෙන්ම පිහදාපු ගුණසීල අතට ගත්තේ තුන්කාලේ පිහිතලේ. ඒකෙන් පපුව ළඟ ඉඳන් පහළට වෙනකන් කැපුමක් කරන හැටි නන්දන බලා හිටියා. කැපුම් පාරවල් ළඟින් හම දෙපැත්තට ඇදපු ගුණසීල අතුණුබහන් කොටස් එක එක ළඟින් තිබුණු පනිට්ටුවට දාන්න වුණා.මස් කැලති වලින් පිරිච්ච පනිට්ටුව දිහා නන්දන බැලුවේ අප්පිරියාවෙන්.

"තලේ හොඳටම ගෙවිලනේ.මං මේක විගහට ගාගෙන එන්නං.උඹ කොහෙවත් නොයා මෙතනම හිටපන්.හොඳද?"

තවත් කැපුමක් කරන්න පිහි තලයක් අතට ගත් ගුණසීල නන්දනට කෙඳිරුවා.නන්දන කළේ ඔළුව වනන එක විතරයි. තමන්ගේ මාමා අඳුරේම නොපෙනී යන හැටි නන්දන බලා හිටියා.ඒත් හවස ගෙනා හැලි අරක්කු බෝතලේ යන්න කලින් ගුණසීල අප්පුගේ අතට තුරුළුවුනු හැටි දැක්ක නන්දනට මාමාගේ සැබෑ වුවමනාව වටහා ගන්න අමාරු වුණේ නැහැ.නන්දන තනි වුණා- බාගෙට කපලා දාපු මළ මිනියක් එක්කම - පාළු මූසල මඩුවක.ඈතින් බල්ලෙක්ගේ උඩු බිරීම ඇහුණු නන්දනගේ කොඳු ඇට පෙළදිගේ සීතලක් ඇදීගියා.

කාලකණ්ණි හෝරාවක නන්දන පාළු කපමින් හිටියා - මිනියකට.






ගුණසීල පිටවෙලා ගිහින් සෑහෙන වෙලාවක් ගතවෙලා තිබුණා.නන්දන අඳුර දිහා බලාන හිටියේ නොඉවසිල්ලෙන්.හිතේ උපන් බ්ය ඔළුවේ මවන්න වුණේ නොයෙක් විකාර රූප.නන්දන මඩුවෙන් පිටතට ඇවිත් හෙමින් හෙමින් තමන්ගේ මාමා ගිය දිහාවට අඩිය තියන්න වුණා.වත්ත පහළ කැළෑව මැද පස් කණ්ඩියක් උඩට වෙලා බෝතලේ හිස්කරමින් හිටි ගුණසීල අප්පුව හොයාගන්න නන්දනට අමාරු වුණේ නැහැ.

"මාමේ"

නන්දනත් පස්කණ්ඩිය උඩින් ඉඳගත්තේ එහෙම කියන ගමන්මයි.

"ආ........උඹද? මං මේ............හෙහෙ"

ගුණසීල මත්වෙච්ච නෙත්වලින් නන්දන දිහා බලන ගමන් හිනාවක් පෑවා.මේ වෙද්දි නන්දනගේ බයත් නැතිවෙලා තිබුණේ.තමන්ගේ මාමා ළඟ ඉන්න එක නන්දනගේ හිතට ගෙන ආවේ ලොකු හයියක් - විශේෂයෙන්ම ඒ වගේ මුස්පේන්තු ජාමයක.


"පුතේ............කවුද මඩුවට ආවේ?"


ගුණසීල එහෙම ඇහුවේ බෝතලෙන් තවත් ටිකක් උගුරට හලාගන්න ගමන්.

"කවුරුවත් ආවේ නෑ මාමා.කම්මැලි හිතුණා....ඒකයි මං මේ පැත්තට ආවේ"

"ඈ..............එතකොට දැන් මඩුවේ කවුරුවත් නැද්ද? උඹ මිනිය තනිකරලද ආවේ?"

ගුණසීල ඇස් ලොකු කරමින් පුදුමයෙන් අහද්දි නන්දනගේ බය ආයෙත්  වැඩිවුණේ නිමේෂයෙන්.

"ඔ....ඔව්.ඇයි මාමා?"

නන්දන ගොතගැහුවා.උන් තැනින් නැගිටගත් ගුණසීල අප්පු අමු තිත්ත කුණු හරුපයෙන් බනිමින් දුවන්න වුණේ මඩුව දිහාට.ඒ මුහුණේ මතුවුණු හැඟීම් නන්දනව තවදුරටත් කණ්ඩිය උඩ වාඩි කරවල තියන්න සමත් වුණේ නැහැ.දෙපයට වෙර දුන්නු නන්දනත් තමන්ගේ මාමා පස්සෙ වැටුණා.
ඒත්................ඒ වෙද්දිත් හොඳටම පරක්කුයි.වෙන්න ඕන දේවල් වෙලා ඉවරයි.නන්දනට දකින්න පුළුවන් වුණේ තමන් මඩුවෙන් පිටවෙලා යද්දි මිනිය තියලා තිවුණු මැස්ස සම්පූර්ණයෙන්ම හිස්වෙලා තියන හැටි.ගුණසීලගේ මුළු ඇඟම ගැහෙන හැටි නන්දන දැක්කා.ඒ මූණේ වෙරි මතට උඩින් තැවරිලා තිබුණේ මරණීය භීතිකාවක්. බලාන ඉද්දිම තමන්ගෙ උරහිසට උඩින් කරුවල දිහා බලාන හිටි ගුණසීලගේ මූණේ හැඟීම් වෙනස්වෙන හැටි නන්දනට පෙනුණා.ඇස් ලොකු වෙන හැටි; බාගෙට ඇරුණු කට තමන්ගෙ පිටිපස්සෙ සිද්ධ වෙමින් තිබුණ නොකී දේවල් ගොඩක් නන්දනට ඇඟවූවා.

 නන්දනට ශක්තියක් තිබුණේ නැහැ - තමන්ගෙ පිටිපස්සෙ වෙන දේවල් දිහා බලන්න.වෙව්ලුම් කන කකුල්වලට තව දුරටත් බර දරාගෙන ඉන්න බැරි බව දැනුණා.ඊළඟට සීතල හුළඟක් මූණ දෙපැත්තෙන් ඇදිලා ගියා. මිනිත්තුවක් විතර ගතවෙන්නැති.ගුණසීල මාමා ලොකු හුස්මක් හෙළලා නන්දනගේ ඇඟට වාරු වුණා.නන්දන පිටිපස්ස හැරිලා බැලූවේ ඊටත් පස්සෙයි.අන්ධකාරෙම මඩුවෙන් පිටවෙලා නිර්වස්තරේම ගොඩපර ගහ යටින් ගේ දිහාට ඇවිදගෙන යන මයුරි දැක්ක නන්දනගෙ මුළු ඇඟම සලිත වෙලා ගියා.

"මං උඹට කිව්ව............"

ඔළුවෙ අත්දෙක ගහගත්තු ගුණසීල අප්පු මැස්ස ළඟින් ඇණ තියාගත්තෙ නන්දනට රවමින්.ඒත් කතාකරගන්න තරම් හයියක් නන්දනට තිබුණේ නැහැ.

"යකෝ............මිනියක් තනි කරන්න එආ කියන්නේ අහවල් රෙද්දකට නෙමෙයි.ඒ මළ මිනිය වටේට භූතයො,පෙරේතයෝ,වෙන මළගිය ආත්ම සැරිසරන හින්දා.අලුත් සරීරයක් උන්ගෙ කරගන්න එවුන් හරි කැමති.මැරිච්ච එකා වුණත් තමන්ගෙ සරීරෙ දාලා එක පාරටම යන්ඩ කැමති නෑ බං. තමන් මැරෙනකන් බලාන හිටිය ප්‍රාණකාරයොත් එක්ක එකතුවෙලා ඒකිත් බලන් ඉන්නැති - මිනිය තනිවෙලා අවස්ථාවක් හම්බෙනකං. උඹ මාව කෑවා"

"ඉතිං....අ..අපි දැං මොකද කරන්නෙ මාමේ?"

නන්දන ඇහුවේ ගොතගහමින්.

"මොනව කරන්නද කියල මට නං තේරෙන්නෙ නෑ බං.මට බය ඕකි මොන දීපංකරේක යයිද කියලා.සමහරවිට..................ඒකිට ජීවත්වෙලා ඉද්දි වැඩියෙන්ම ආදරේ කරපු කෙනා හොයාගෙන යයි .ඒ වගේ දේවල් මං අහල තියනවා"

මාමාගේ කට හඬෙහි වූ පසුතැවීම වටහා ගන්නට නන්දනට අපහසු වුණේ නැත.ගුණසීල සැක සහිතව වුණත් කියපු දේ ඇත්ත වෙන්න හෝරා දෙක තුනකට වඩා ගත ගියේ නැහැ.



*    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *    *  



සවස් වරුවේ වූ සිද්ධිය ගැන හිතමින් සිටි විජේට නින්ද ආවේ රෑ මැද ඇද හැලුණු වැස්සත් එක්කමයි. සීතලට ,ගෙදර පිලේ තිබුණු ඇඳේ හොඳ හැටි ගුලිවෙමින් නිසා ගත්තු විජේ, පාන්දර ජාමේ ඇහැරුණේ තෙත් වෙච්ච දෙයක් තමන්ගෙ මූණෙ ගෑවෙනවා දැනිලා. හෙමින් සැරේ අනික් ඇලයට හැරුණු ගමන්.......... දැක්ක දෙයින් බය වෙච්ච විජේ ඇඳෙන් පැන්නෙ මුළු ගමටම ඇහෙන්න කෑ ගහගෙන. ගෙදර පැලැලි දොර ඇරගෙන ඇතුළේ නිදාවුන් අය මිදුලට එන්න වැඩිවෙලාවක් ගියේ නැහැ.ඒ වෙද්දි විජේ මිදුල මැද්දේ වැටිලා හිටියේ සිහි විකලෙන් වගේ.

ගමේ හැම පැත්තෙන්ම ඇදිලා ආපු හුළු අතුවලින් මිදුල ආලෝකමත් වෙද්දි විජේගේ අත හෙමින් සැරේ යොමුවුණේ පිළේ තියලා තිබිච්ච ඇඳ දිහාවට...........


බාගෙට අයින්කළ අතුණුබහන් එක්කම විජේගේ ඇඳේ වැතිරිලා තිබුණේ මයුරිගේ  මළ මිනිය - තෙත කොණ්ඩේ කෙළවරයි එක අතකුයි තිබුණේ ඇඳෙන් පහළට එල්ලි එල්ලි. ඒත් ඒ ඇස් ...........ඒ ඇස් ඇරිලා තිබුණා - කාටව්ත් හිතා ගන්න අමාරු විදිහේ ගුප්ත ආදරයක් දක්වමින්............






ප . ලි : 1).අවුරුදු හතළිහක විතර පරණ ඉතිහාසය දිගේ එද්දි මේ සිදුවීමට යම් යම් රසකාරක එකතුවෙලා තියෙන බව මගේ හැඟීම.ඒත්.........කතාවේ අරටුවේ ලොකු වෙනසක් සිද්ධවෙලා නැති වෙන්න ඕන.

2).මහනුවර බාලිකා පාසලේ සිදුවීම නොකරන්න තීරණය කළෙමි.පරස්පර විරෝධී සිදුවීම් මහගොඩක් ඇත.