Saturday, October 8, 2011

ගීතිකාව.


ප්‍රාර්ථනාවන්-ඒවා හරිම අමුතුයි.අපි බලා ඉන්නෙ ඉටුවෙනතුරු.මහ විශාල ප්‍රාර්ථනාවක් නොවුණත්.......ඈ තවමත් තමන්ගේ පුංචි බලාපොරොත්තුව ඉටු කරගන්න උත්සාහ ගන්නවා-පිනි වැටෙන යාමයේ වුණත්.

නතාලියා අවුරුදු දාහතක පුංචි ලස්සන කෙල්ලක්.ජීවත් වුණේ තිස් හයේ බිංගෙය ගාවින් උඩහට යන ගුරුපාරේ .කඳු බෑවුමේ උස් ගස්වල ලා පාට කොළ නටවගෙන එන හීතල හුළඟ හැමදාම නතාලියාට කතා කළා-බොහොම ආදරෙන් .
නත්තලට ඉතිරිවෙලා තිබුණේ දින කීපයයි . හැන්දෑවේ හයට විතර පහළ ගුරුපාර දිහා බලාගෙන හිටිය ස්වාමිට ලා මීදුම මැදින් බොඳ වෙවී පෙනුණේ කහපාට ලන්තෑරුම් එළිය.ඈ පියවර තබන වාරයක් පාසාම ලන්තෑරුම ඒ මේ අත පැද්දුණා.ඈ-ඔව් ......ඇය නතාලියා.දෙවියන් පිළිබඳ අසීමිත භක්තියෙන් ,දේව දූතයන් පිටව යන නිහඬබව රැඳුණු පල්ලියේ කනත්ත අසලින් හෙමින් හෙමින් පල්ලිය දිහාට ඇදී ආවේ දෙවියන්ට ගීතිකා ගයන්නයි.තවත් මිනිත්තු කිහිපයකින් මියුරු පියානෝ හඬ සමග මුසු වූ ගීතිකාවන් පල්ලියේ උස් දොරටුවෙන් පිටවෙලා හුළඟත් එක්ක මුසු වෙලා තිස් හයේ බිංගෙය ගාවටම ඇදිලා ගියා.නතාලියාට තිබුණේ මුහුණ වගේම ලස්සන කටහඬක්.ගීතිකා කණ්ඩායමේ වැඩිමහල්ම සාමාජිකාව වෙච්ච නතාලියා නිසා ගීතිකාවන් පවා අලංකාර වුණා.

"ෆාදර් බලන්නකෝ....මේ අවුරුද්දේ තමයි නත්තලට පල්ලිය ඇතුළේ හොඳම ගීතිකා කියවෙන්නේ.අපේ පුංචි ජූඩිත් වුණත් දැන් ගොඩක් හොඳයි."
නතාලියාගේ එකම නත්තල් ප්‍රාර්ථනය වුණේ නත්තල් ගීතිකාව කාටවත්ම අමතක නොවෙන විදියට අලංකාරව කිරීම.


හැම අවුරුද්දකම ගීතිකා කණ්ඩායමේ එළිය වුණේ නතාලියා.අවුරුදු ගණනාවකට කළින් එක් නත්තලක ඇය අවුරුදු දාහතක සුන්දර යුවතියක් වෙලා හිටියා.ඒ අවුරුදු ගාණකට කලින්.

නත්තල් දවසට පල්ලියට එන අමුත්තන්ගෙ ඇස් , විශේෂයෙන්ම කඩවසම් තරුණ ඇස් නතාලියා දිහාවට යොමුවුණා.ඒ වෙලාවල්වලදි නතාලියාගේ රෝස පාට කම්මුල් ලා රතුපාට වුණා-මොකද්ද්දෝ අමුතු හැඟීමක් නිසා.


ඒ අවුරුද්දේ නත්තල් දවසට කලින්දා හැන්දෑවේ පියතුමා වෙනදා වගේම බලාහිටියේ නතාලියා එනතුරු.
"අද පරක්කුයි වගේ"
පියානෝ වාදනය කරන ඉස්කෝලේ සංගීත ගුරුතුමා පල්ලියෙන් එළියට ඇවිත් කියනකොටත් පියතුමාගේ ඇස් වෙහෙසුණේ වෙනදා පහළ ගුරුපාර දිගේ ඉහළනගින කහපාට ලන්තෑරුම් එළිය හොයන්න.

පහළ රේල්පාර දිගේ හවස කෝච්චිය ඇදිලා යන හඬ ඇහුණේ ඊට ටික වෙලාවකට කලින්.කෝච්චිය බිංගේ තුළින් ඇදිලා යන්න ඇති.වෙනදා කෝච්චියේ හඬ ඇහෙද්දි නතාලියාගේ මියුරු කට හඬ පල්ලිය පුරවන බව ස්වාමිට මතක් වුණා.

'ඇයට කරදරයක්වත් ද?'
ස්වාමිගේ හිත කියන්නට වුණා.ඔහු සංගීත ගුරුතුමාත් එක්ක පහළ පාර දිගේ ඇවිදගෙන ගියේ ඒ හේතුව නිසාමයි.ඔවුන් රේල්පාරට ගොඩවෙද්දි මුළු පරිසරයම වැහිලා තිබුණේ අන්ධකාරයෙන්.
ඒත් රේල්පාරේ ඈත තැනක පැත්තකින් පුංචි එළියක් පෙනුණා.කහපාට පුංචි එළියක් ! ඒත් වෙනදා වගේ ඒ එළිය ඒ මේ අත හෙලවුණේ නැහැ.නිසසලව ඔහේ තිබුණා.සිවාමිගේත් ගුරුතුමාගේත් පියවර සිල්පර කොට උඩින් වේගයෙන් ඇදීගෙන ගියේ සිදුවීම ඉවෙන් දැණුනු නිසයි .වීදුරුව බිඳුණු ලන්තෑරුම රේල්පාර අයිනේ වැටිලා තිබුණා.ලන්තෑරුමට ටික දුරක් ඈතින් රේල්පාර මැද නතාලියාගේ සිරුර දමා ගිහින් තිබුණත් හවස කෝච්චිය ඒ ආත්මය අරන් ගිහින් තිබුණා-ලස්සන පුංචි කට හඬත් එක්කම.පියතුමෙක් වුණත්,ස්වාමි රේල්පාරේ දණගහගෙන දෑසින් ගලා ආ කඳුළු පිහදැම්මා.

නතාලියාගේ මෘත දේහය පල්ලියේ කනත්තේ තැන්පත් කෙරුණා.
ඒ අවුරුද්දේ පල්ලිය නත්තලේදී ගීතිකාවන්ගෙන් තොරවුණා.ගීතිකා කණ්ඩායමේ හැමෝටම නතාලියාගේ වියෝව දරා ගන්න බැරිවෙලා තිබුණා.ඒත් ...ඊළඟ අවුරුද්දේ නත්තල ළංවුණාම අමුතු දෙයක් සිද්ද වුණා.කවුරුත් නොහිතපු අමුතු දෙයක්.

පල්ලිය ඇතුළේ ගීතිකා කණ්ඩායම ගීතිකාවන් ගයන්න පටන් අරන් වැඩි වෙලාවක් ගතවුණේ නැහැ.පල්ලිය ඇතුළෙන් කියවුණු ගීතිකාවන් යටපත් කරගෙන ඇහුණේ සුන්දර ගීතිකාවක්.භක්තිමත් හදවතකින් දෙවියන් උදෙසා කෙරුණු අලංකාර ගීතිකාවක්.නමුදු ඒ පල්ලිය තුළින් නම් නොවෙයි.ඒ පල්ලියෙන් පිටත පලියට අයත් කනත්ත දෙසින්.පියතුමා අනුගමනය කරමින් පල්ලිය තුළවුන් පිරිස පල්ලියේ දොරකඩට රැස්වුණේ කුතුහලය නිසාමයි.පියතුමාටත් ගුරුතුමාටත් ඒ කට හඬේ සුපුරුදු බවක් දැනෙන්නට වුණා.

පල්ලිය වට කරගෙන තිබුණේ මීදුම.ඒ මීදුම කනත්තට උඩින් රැඳිලා තිබුණා.කනත්ත පුරා ගොඩනැගුණු ස්මාරක මීදුම අතරින් කඩින් කඩ පෙනෙන්නට වුණා.ටිකක් ඈතින් පෙනුණේ කහපාට පුංචි එළියක්.

කනත්ත මැද්දේ හිටවපු කුරුසයක් ළඟ වාඩි වුණු මීදුම නිසා බොඳවුණු රුවක් ගීතිකාව ගයන්න වුණා.

"ඒ නතාලියා"
ගීතිකා කණ්ඩායමේ නතාලියගේ හොඳම මිතුරිය වුණු පුංචි ජූඩිත් මිමිණුවා.
"එයාට ගයන්න දෙන්න.ඒ එයාගේ කැමැත්ත."
පියතුමාගේ කට හඬ පිරිසට ඇහුණා.

අවුරුදු ගාණක් ගතවෙන්න ඇති.ජූඩිත් දැන් මහළුයි.ගීතිකා කණ්ඩායමට අලුතින් අය එක්වුණා.ඒ අයත් තවත් අලුත් පිරිසකට ඉඩ දුන්නා.කාලය ගතවුණා.ගොඩක් දේවල් වෙනස් වුණා.ඒත් නතාලියා හැම නත්තල් හැන්දෑවකම තමන්ගේ සොහොන ළඟ වාඩිවෙලා භක්තිමත් ගීතිකාව දෙවියන්ට පුද කරනවා.ඈ....... තවමත්...... අවුරුදු දාහතක ලස්සන පුංචි කෙල්ලක්.

4 comments:

  1. කමෙන්ට් එකක් නොදැම්මට තරහා නැහැ.ඔබට තියන වැඩ රාජකාරි මම දන්නවා.කියවලා බැලුවට ගොඩක් ස්තූතියි.

    ReplyDelete
  2. කියන්න වචන නෑ..
    වීසීගේ ලාච්චුව ගැනත් ලියන්න... :)

    ලසිත

    ReplyDelete
  3. ඒක අපේ පොඩි එවුන්ගේ මූණවල් දැක්කාම මට මතක් වුණු කතාවක්නේ.වී.සී මොනව කියයිද දන්නේ නෑ. තෑන්ක්z ලසී.

    ReplyDelete