Wednesday, September 28, 2011

කැරකෝප්පු මාවත


හිතේ හිරවෙච්ච ලොකු වේදනාවකින් ඇහේ හිරවෙච්ච කඳුළු කැට එළියට පනින මොහොතක පාඨක ඔබව ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ ඒ වේදනාව බිඳක් හරි අඩු කරගන්න හිතාගෙන.
මුළු ජීවිතේ පුරාවට මම, "අක්කා" කියලා කටපුරා ආමන්ත්‍රණය කරපු සහෝදරිය පාළු කනත්තක පස්වලට යට කරලා සිතින් නොසිතින් එතනින් පිටවෙලා ඇවිත් තාම පැයක්වත් ගතවුණේ නැහැ.

පුංචි කාලේ මගේ මතකය බෙදිලා තිබුණේ අපි හතර දෙනෙක් අතරේ.ඒ මතකයේ එකම අයිතිකාරිය යන්න ගියා.දැන් එතන හිස්තැනක්.මට දරා ගන්න අමාරු හිස්තැනක්.ඔබ මගේම අක්කා නොවුණත්..


මම ලියන බ්ලොග් පෝස්ට් කියවපු,මම පත්තරවලට ලියන කවි කියවපු සහ හැම දාම මාව උනන්දු කරපු අක්කා අද යන්න ගිහින්.හැමදාටම.


අක්කේ " ඔබට නිවන් සුව ! "



මූලාරම්භය........සමහර විට ඒක අවිදිමත් වෙන්න පුළුවන්.ඒත් පැවැත්ම ඒක මූලාරම්භය තරම්ම අවිධිමත් නොවෙන්න පුළුවන්.ඇත්තටම මම මේ කියන්න යන කතාවත් අවිධිමත් මූලාරම්භයක් සහිත...ඒත් පැවැත්ම අවිධිමත් නොවූ කතාවක්.සත්තයි..ඒක තාමත් වෙනවලු.හැම මාසෙකම.......කුරුණෑගල පැත්තේ කැලෑ ගම්මානයක.

අපි මනුෂ්‍යන් වශයෙන් ඉපදිලා ඉන්නේ තවත් මනුෂ්‍යන්ට උදව් උපකාර කරන්නලු.අඩුම තරමේ උපකාර නොකළත් කරදර නොකර ඉන්නලු.අත්තිටිය ගුරුන්නාන්සේ ඔය ධර්මතාවය තේරුම් නොගත්තු නිසා තමයි තවමත්...ඔව්...තවමත් මැටියාව ගමේ මිනිස්සුන්ට පාන්දර ජාමයට ගම්සභා පාර දිගේ ඇවිදින්න බැරිවෙලා තියෙන්නේ.විස්තරවල හැටියට අත්තිටිය කොලුගැටයට ඔය හපන්කම ලැබුණේ උගේ අප්පච්චිගෙන් .අප්පච්චිත් හොඳ නම ගිය ගුරුන්නාන්සේ කෙනෙක්.කොඩිවින කැපීම, තොවිල් පවිල් කිරීම,යකුන් බැඳගෙන වැඩගන්න එක ඒ අයට බොහොම සරල දේවල්ලු.මන්තර ගුරුකම් විතරක් නෙවෙයි.අත්තිටිය ගුරුන්නාන්සේ පහතරට නැටුමටත් ගජ සමතෙක්.ගුරුන්නාන්සේ එක්ක හරි හරියට නටන්න පුළුවන් කෙනෙක් ඒ කාලේ ඒ පළාතෙම නොහිටිය බවයි කිය වෙන්නේ.

පදනමක් නැහැ කියලා අද ජීවත් වෙන අය බැහැර කළත් ,මන්තර ගුරුකම් ශාස්ත්‍රය අදටත් මැටියාව ගමේ අය විශ්වාස කරන්නේ බොහොම ඉහළින්.මීට අවුරුදු ගණනාවකට කලින් ජීවත් වුණු අත්තිටිය ගුරුන්නාන්සේ පළාත පුරාම ප්‍රසිද්ධ වුණේ කොඩිවින කියන හිරිකිත මාතෘකාව සම්බන්ධයෙන්.ගමේ ජීවත් වෙච්ච පවුල් කීපයක්ම නිරපරාදේ දියවෙලා යන්න හේතුව බොහොමයක් දෙනා දැනන් හිටියත් කවුරුත් ඒක එළිපිට නොකිව්වේ ගුරුන්නාන්සේට තිබුණු බය නිසාමයි.ගුරුන්නාන්සේට ඉහළින් යන්න ගිය සමහර කෙනෙකුට අත්වුණු භයානක මරණවල ස්භාවය ,ගුරුන්නාන්සේ දකින කෙනෙක්ගේ ඇඟ සලිත කරන්නට සමත්නොවුණේ කලාතුරකින්.

කරකවලා වවපු උඩු රැවුලත්,සුදු සරමට උඩින් වැටුණු රතු පටියත්,දකුණු උරහිස වටේට බැඳුණු ආරක්ෂක සුරයත්.....ගුරුන්නාන්සේගේ පෙනුම තවතවත් රළු කළා.සමහර දවසක මහ රාත්‍රියේ ගුරුන්නාන්සේ එක අතකින් කඩුවකුත් අරගෙන ගමේ පාළු කැරකෝප්පුවට ඇදුණේ කරේ පුහුලක් තියගත්තු තමන්ගේ කීකරු ගෝලයත් පිටිපස්සෙන් එල්ලගෙනයි.අලුතෙන් මිනියක් වළලපු තැනක හරි බරි ගැහිලා ඉඳගන්න අත්තිටිය ගුරුන්නාන්සේ ,ගෝලය විසින් පහනක් පත්තු කරලා.... අරගෙන ආපු පස් වර්ගයක මල් හරි හැටි පූජා තට්ටුව උඩ තැන්පත් කළාට පස්සේ මතුරන්න පටන් ගන්නවා.


මහ රෑවෙනකන් සිද්දවෙන මැතිරිල්ල නවතින්නේ කඩුවෙන් ගුරුන්නාන්සේගේ බඩගෙඩිය උඩ තියා ගත්තු පුහුල දෙබෑ වුණාමයි.ඒත් එක්කම හීන් සැරේ කනත්ත හරහා අදිලා යන හුළඟකින් පත්තු වෙවීඑ තිබුණු පහන නිවිලා........මුළු කනත්තම අඳුරේ ගිලෙන්නේ මූසල වේසයක් අරගන්න ගමන්මයි.හීනි කෙඳිරිලි කීපයක් කැරකෝප්පුවේ දොරටුවෙන් පිටවෙලා යන්නේ කෙනෙක්ගේ ඔළුව පිස්සුවට්ටන්න සමත් බයක් එකතු කරමින්මයි.ඒත් මිනිත්තු කීපයකට වඩා වෙලා ගතවෙන්නේ නැහැ.ගමේ කොහේ හරි ඇතකෙලවරකින් ඇහෙන්නේ මහා විලාප හඬක්.

පහුවදා ගුරුන්නාන්සේ ඒ මළ ගෙදරට යන්නේ මුකුත් නොවුණු ගාණට.

ඔය විදියට කාලයක් ගතවුණා.
ඒත්........... දවසක රාත්තිරියේ වුණු එක වැරදීමක් එක්ක බොහොමයක් දේවල් වෙනස් වුණා.

එදත් ගුරුන්නාන්සෙයි ගෝලයයි කනත්ත පැත්තට යන්න ඇත්තේ ඔය වගේ ජුගුප්සාජනක වැඩකට වෙන්න ඇති. කොඩිවින හූනියම් වලදි වැරදීම් වලට ඉඩ නැහැලු.ගුරුන්නාන්සේ අතින් සිද්ධවුණෙත් ඒ විදියේ වැරැද්දක්.

ගුරුන්නාන්සේගේ මිනිය කනත්ත මැද්දේ තිබිලා හොය ගන්න පුළුවන් වුණේ පහුවදා දවල් වරුවේ.ගෝලයා පේන්න නොහිටියත්....ගෝලයා අරගෙන ආපු පුහුල් ගෙඩිය ගුරුන්නාසේගේ පපුව මත්තේ තිබුණා. පුහුල් ගෙඩිය හරහා ගිය කඩුව ගලවන්න අමාරු විදියට ගුරුන්නාන්සේගේ පපුව පසාකරගෙන ගිහින් තිබුණා.

මිනීවළ ලේ විලක් වෙලා තිබුණු බවයි කියන්නේ.

ඒ සිද්දියෙන් පස්සේ සිද්ධවෙමින් තිබුණු ගොඩක් දේවල් නැවතුණා;ගමේ මිනිස්සුන්ට නිදහසේ හුස්ම ගන්න පුළුවන් විදියට.ඒත් ඒ ටික කාලයයි.සමහර දවස්වල පාන්දරජාමේ ගම්සභාපාර දිගේ ඇවිදගෙන යන අයට කැරකෝප්පුව හරියෙදි ඇඟ සලිත වෙන අමුතු දෙයක් දකින්න පුළුවන් වුණා.ඒ දේ දැකපු ගොඩක් දෙනා බරපතළ විදියට අසනීප වුණා.සමහර අයගේ සිහි කල්පනාවත් අඩුවුණා.

අසනීප වෙලා සුවවුණු හැමදෙනාම කිව්වේ එකම විදිහේ කතාවක්.

"........මුලින්ම ඇහුණේ පාද සළඹ හඬක්.....අඩිය තියන වාරයක් පාසා ඇහෙන විදියට ඇහෙන්න වුණා.ඊළඟට ....පාන්දර මීදුම මැදින් ඉස්සරහට ආවේ නටන ඇඳුමෙන් සැරසෙච්ච ගුරුන්නාන්සේ...මූණ හරිය මීදුමෙන් වැහිලා.ඒත් සහතිකයි...ඒ ගුරුන්නාන්සේමයි........"


උත්සාහ කළොත් ඔබට තවමත් මැටියාව ගමේ කැරකෝප්පු මාවතේ පාන්දරට සක්මන් කරන ඡායාවක් දකින්න පුළුවන් වේවි.ඒත්....මගේ අවවාදය නම් .....එපා !


ප.ලි :පෝස්ට් එක පබ්ලිෂ් කරන්න දවසක් පමාවුණු බව සලකන්න.නම් ගම් මනඃකල්පිතයි.

Wednesday, September 7, 2011

J ටවුන් ස්ටෝරි - සාතූර්යවන්


මම දන්නවා.සමහර අය මම තවමත් ජීවත් වෙනවා කියලා දැනගන්නෙත් මේ බ්ලොග් ලිපියෙන්.මට ඔයාලගේ ලස්සන ජීවිත තවමත් පෙනෙනවා.පෙනුනත් මම ගොඩක් දුරින්.හරියට හඳ වගේ.ජීවිතේ පළමු වරට මම මට පෙනෙන දේ විශ්වාස කරනවා;දැනෙන දේට වඩා.

මම ලැහැස්තිවෙන්නේ............... රස්නෙ වැඩි නිසා මහ රෑ ඔයාගේ කාමරේ ජනේලෙ ඇරලා බලනකොට ඉස්සරහ මිදුලේ බාගෙට ගොඩකරපු මිනී වළකින් පස්වලට යට නොවුණු අතක් එළියට ඇවිත් තියන හැටි කියන්නවත් , ඔයාලා බාත් රූම් එකේ නානකොට පුංචි කවුළුවෙන් දික්වුණු සීතල අතකින් ඔයාලගේ බෙල්ල අතගාන හැටි කියන්නවත් නම් නෙවෙයි.

මේක මට අහන්න ලැබුණේ අලිමංකඩ හමුදා කඳවුර කිට්ටුවදි මුණගැහුණු යුද්ද හමුදවේ අයිය කෙනෙක්ගෙන් .කතාව අයිති වෙන්නේ යාපනේට .ඉතාම මෑත කාලයේ දී වුණු සිදුවීමක්.

සාතූර්යවන් පවුලෙ හිටියේ අම්මයි ,තාත්තයි ,පුතයි දුවයි . විස්තරවල හැටියට නම් බොහොම සන්තෝසයෙන් සමගියෙන් හිටිය පවුලක්.ඉතිහාසේ වෙච්ච එක වැරැද්දක් නිසා ඝාතනය වුණු මිනිසුන්ගේ ලැයිස්තුවට මේ පවුලේ සාමාජිකයන්ට එකතු වෙන්න සිද්ද වුණෙත් අවාසනාවට වෙන්න ඇති.එක කළුවර රෑක කාටවත් නොපෙනෙන මානයක දී නොදන්නා අත් වලට හිරවුණු තුවක්කුවලින් නික්මුණු වෙඩි උණ්ඩ පුංචි දියණියගේ හිස පසා කරගෙන ගියේ අම්මා බලන් ඉද්දිමයි . ඒ අත්වලින්ම තාත්තත් පුතත් එකම ගමන ගියා.කවදාවත් බලාපොරොත්තු නොවුණ විදියකට .අම්මට ජීවිතේ බේර ගන්න පුළුවන් වුණත් අනූගණන්වල අග බාගේ ඉඳන් සාතූර්යවන් නිවස තිබුණේ පාළුවෙලා. හතරවටින් කැළෑ වැවිලා නිවසට මූසල පෙනුමක් වැටෙන්න ගොඩක් කල් ගියේ නැහැ. කාලය ගතවුණා. අවාසනාවන්ත සිදුවීම් තවදුරටත් සිද්දවෙන එක නැවතුණා.කැලෑවෙන් වැහිලා තිබුණු මේ නිවස එළි පෙහෙලි වෙලා නවාතැන් පොළක් වෙන්න වැඩි කාලයක් ගතවුණේ නැහැ.ලොජ් එකක් විදියට සාතූර්යවන් නිවස එළියට ආවේ යාපනේ වෙළඳ ව්‍යාපාර කිහිපයක් පාලනය කළ මුදලාලි කෙනෙක් නිවස මිලට ගත් නිසයි .

කාලෙකට පස්සේ නිවසට අලුත් පෙනුමක් ලැබිලා තිබුණා.
මෙවන්ත එයාගේ යාළුවො කට්ටියත් එක්ක ගල්කිස්සෙන් උදේම පිටත් වුණේ යාපනේට යන්න. කොහොමෙන් කොහොමහරි මෙවන්තලාගේ වෑන් රථය යාපනේට යනකොට මහ රෑ වෙලා.හරිහමන් නැවතුම් පොළක් නැතුව යාපනේ සංචාරේ ගිය අයනම් විඳින්න වෙන කරදරේ දන්නවා ඇති.නැවතුම් පොළක් හොයාගන්නකොට මධ්‍යම රාත්‍රියත් පහුවෙලා. සාතූර්යවන් නාම පුවරුව හිටවපු මිදුලේ වෑන් රථය නැවතුණා.
ලා නිල්පාට ආලේපකරලා තිබුණු නිවසේ තමන්ට ඕන හැටියකට රාත්‍රිය ගත කරන්න පුළුවන් බව මෙවන්තලාට පෙනුණා.හිමින්සැරේ බෝතලයක් ටීපෝවක් උඩට වැඩියේ ඒ හින්දා වෙන්න ඇති. පරිහරණයක් නැති මෙවන්තගේ එක යාළුවෙක් කාමරේකට ගියේ නිදා ගන්න. ඇහැ පියවෙන මොහොතේ එයාට ඇහුණේ ඡායාරූප ගනිමින් මෙවන්ත ඇතුළු පිරිස විනෝදවෙන හඬ.එක පාරටම මූණට වැදුණු හුළං පාරකින් මිත්‍රයාට අවදි වෙන්න සිද්ද වුණා.කාමරේ අඳුරු මුල්ලකින් පුංචි ඉකිබිඳුම් හඬක් ඇහෙන්න වුණා. ඇඳෙන් නැගිටුණු මිත්‍රයා අතින් කාමරේ විදුලි පහන දැල්වුණ් හිතේ තිබුණු සැකයටමයි .ඒත් ! කවුරුවත්ම එළියවුණු මුල්ලේ හිටියේ නැහැ.ඉකිබිඳීමත් නතරවෙලා තිබුණා. ඇරලා දාපු කාමරේ ජනේලෙන් හුළං එනබව දැනගත් මිත්‍රයා හෙමින් සැරේ ජනේලේ වහලා දැම්මා.ඊළඟ මොහොතේ ආපසු හැරුණු මිත්‍රයා දැක්ක දෙයින් මුළු ඇඟම හිරි වැටුණා.පුංචි ගැණු ළමයෙක් ! ඔව්! මිත්‍රයා දිහා බලාගෙන හිටියේ එක ඇහැකින්. අනිත් ඇහැ තිබුණු තැන කුහරයක් වෙලා තිබුණා. ඒ ඇහෙන් ලේ ගලා යමින් තිබුණේ.මෙවන්තගේ මිත්‍රයා අසිහියෙන් වගේ සාලෙට පැනගත්තේ පුටු දෙක තුනකුත් පෙරලගෙන .මිත්‍රයගේ කතාව අහපු මෙවන්තලාට හිනා නොවී ඉන්න බැරිවුණා.මිත්‍රයාත් මෙවන්තලා ළඟින් ඉඳ ගත්තේ තනියම ඉන්න තිබුණු බය නිසාමයි. වැඩි වෙලාවක් ගතවුණේ නැහැ.



එකපාරටම නිවසේ විදුලිය විසන්ධි වුණා.කවුරුත් තම තමන් හිටිය තැන් වලම වාඩි වෙලා හිටියේ ආයෙත් විදුලිය ලැබෙන තුරු.ඇරලා තිබුණු ඉස්සරහ දොරින් යාන්තමට හඳ එළිය ගලන් ආවා. පුංචි හුළඟකට තිරරෙදි හෙලවුණා.ගේ ඇතුළේ තිබුණේ දේව දූතයන් පිටව යන නිහැඬියාවක්.ඒත් ඒ ටික වෙලාවකට විතරයි.ඊළඟ මොහොතේ ඇහුණේ බෝතලයක් බිඳෙන හඩක් එක්ක මුසුවුණු වේදනාවෙන් මුරගාන මිත්‍රයෙක් ගේ කෑගැසීමක්.කට්ටියම හිටපු තැන් වලින් නැගිට්ටේ සිද්ධවුණු දේ හිතා ගන්න බැරුව.නිවසේ පිටිපස්සේ සවිකරලා තිබුණු ජනක යන්ත්‍රය ආයෙත් වැඩ කරන්න පටන් ගත්තා.තමන් ආලෝකයෙන් ආයෙත් පාරක් එළිය වෙද්දි දකින්න ලැබුණු දෙයින් කට්ටියම කලබල වුණා.තමන් ළඟ ඉඳගෙන හිටිය මිත්‍රයෙක් සාලේ මැද්දේ මුනින් අතට වැටිලා හිටියා.ඒ ළඟම බිඳිලා විසිරුණු මත්පැන් බෝතලයක්.යාළුවාගේ හිසෙන් ලේ ගලාගෙන යමින් තිබුණේ.
"කවුද යකෝ මට ගැහුවේ?"
යාළුවා කොඳුරන්න වුණා.
"කවුරුත් උඹට ගැහුවේ නෑ.උඹ නැගිටලා යන්න ගිහින් වැටුණනේ"
පුටුවක් උඩ වනලා තිබුණු තුවායක් ගුලි කරලා ලේ ගලාගෙන යන තුවාලේ උඩින් තියන ගමන් මෙවන්ත කියන්න වුණා.ඒ සිද්ධියෙන් වැඩි වෙලාවක් ගියේ නැහැ.නිදන කාමරයක් දිහායින් ඇහුණේ ඉකිබිඳීම් හඬක්.කට්ටියම පුදුමයෙන් එක එක්කෙනාගේ මුහුණු දිහා බැලුවා.තමන් අතේ තිබුණු ගුලිවුණු තුවාය වෙනත් මිතුරෙක්ට දුන් මෙවන්ත හඬ නැගුණු කාමරයට එබිකම් කළා.

මෙවන්තලාට දකින්න ලැබුණේ කාමරයේ ජනේලය ළඟ තමන්ට පිටුපා හඬන පුංචි ගෑණු ළමයෙක්.
"මේ ළමයා මේ වෙලාවේ කොහොමද මෙහාට ආවේ?"
මෙවන්තගේ පිටිපස්සෙන් ආපු මිතුරෙක් කොඳුරනවා මෙවන්ත අහගෙන.

රිදීපාට බෝඩරයක් දාලා තිබුණු කොළපාට සාම්ප්‍රදායික ගවුමෙන් ඒ දමිළ ගෑණු ළමයෙක් බව හිතාගන්න අමාරු වුණේ නෑ.
"ඒයි....ඔයා මොකද ම්හෙ කරන්නේ?"
ගෑණු ළමයා දිහාවට අඩි දෙක තුනක් තියන ගමන් මෙවන්ත එහෙම ඇහුවා.
"සිංහල තේරෙන්නේ නැතුව ඇති බං"ඒ පිටිපස්සෙන් ආපු මිත්‍රයා.
පුංචි ගෑණු ළමයා මිතුරන්ගේ දිහාවට හැරුණා.පුංචි අත්වලින් මුහුණ වහගෙන හිටියේ.
"ඔයා කව්ද?"
මෙවන්ත අඩි දෙක තුනක් ඉස්සරහට තියන ගමන් එහෙම ඇහුවා.
ගෑණු ළමයා හෙමින් සැරේ අත්දෙක මූණෙන් ඉවතට ගත්තා.මුලින්ම අත්දෙකෙන් වැහිලා තිබුණු මොට්ටුව නළල උඩ දිලිසෙන හැටි මෙවන්ත දැක්කා.ඒත් ඊළඟ මොහොත !!!! මෙවන්ත වේගයෙන් ඉස්සරහට තබපු පියවර ආපස්සට ගත්තා.තමන්ගේ පිටිපස්සේ හිටපු මිත්‍රයන්ගේ බාගෙට ඇරුණු කටවල් මෙවන්ත දැක්කේ නැහැ.ඒ වෙනුවතැ එයා දැක්කේ දකුණු ඇහැ තියෙන්න ඕන තැන ලොකු කුහරයක් තිබුණු ; ඒ කුහරෙන් නොනවත්වාම ලේ ගලා ගියපු ගෑණු ළමයගෙ විකෘති වුණු මුහුණ.

තත්පර කිහිපක් තුළ මහ හඬින් කෑගහපු මිත්‍රයෝ ගෙයින් එළියට පැනගත්තා .වෑන් රථයට නැගුණු පිරිස තමන්ගේ බඩු මුට්ටු පවා නිවසේ අමතක කරලා පලායන්න වුණා.මෙවන්තලා රථය නැවැත්තුවේ ළඟම තිබුණු හමුදා බැරැක්කයට ආවට පස්සේ.
එතන හිටි සෙබළු කිහිප දෙනා මෙවන්තලාගේ කථාව අහලා පුදුම වුණේ නැහැ.

"ඕක ඔය පළවෙනි වතාව නෙමෙයි මහත්තයා.ඔය ගෙදර රෑ ගතකරන්න ආපු කාටවත් එක රැයක්වත් ගත කරන්න බැරිවුණා.මැරිච්ච පවුල හොල්මන් කරනවලු.මහත්තයලා මෙතන ඉන්න .අපි ගිහින් බඩු මුට්ටු ටික අරන් එන්නම්."
එහෙම කියපු සෙබළු දෙන්නෙක් මෙවන්තලාගේ බඩු භාණ්ඩ අරගෙන ආයෙත් ආවා.


මෙවන්තලාගේ ගමනත් එතනින්ම ඉවර වුණා.

මෙවන්තලා අරගත්තු ඡායා රූප හැම එකක්ම වගේ අපැහැදිලි වෙලා තිබුණා.එක ඡායාරූපයක විතරක් බොහොම අපැහැදිලි විදියට පොඩි ළමයෙක්ගේ රූපයක් සටහන් වෙලා තිබුණා කියලා දැනගන්න ලැබුණා.


ඔව්..........සාතූර්යවන් නිවස තවමත් අයිති සාතූර්යවන් පවුලටමයි.බොහෝ විට ..............හැමදාටම.

ප.ලි : 1) ඡායා රූප පිළිබඳ විමසීමක් කළා. ලැබේ යැයි විශ්වාස කළ හැකියි.ලද විගස ජාල ගත කරන්නම්.
2) යාපනය සංචාරයක දී නවාතැන් පොළක් බලා පොරොත්තු වන්නේ නම් පළමුව විමසීමක් කර ලබාගැනීම යහපත් බව විශ්වාස කරමි.