Friday, April 8, 2011

රබර් කම්හලේ ලේ පැල්ලම


ඔබේ ආත්මීය සගයා මේ කතාව ලියන්නේ විල්වත්ත ඉස්ටේසමේ දෙවෙනි වේදිකාවේ ඉඳන්.පැත්තකින් පේන්නේ ලා මීදුමකින් වැසුණු කන්දක්.දැන්නම් වෙලාව හැන්ඳෑවේ පහයි හතළිස් පහයි.ඉක්මනට ගෙදර එන්න හිතාගෙන කොටුවෙන් කෝච්චියට නැග්ග සගයට වැරදි කෝච්චියකට නැගීමේ පාපයට විල්වත්ත ඉස්ටේසමට ටිකක් එහායින් හදිස්සියෙන්ම බහින්න සිදුවුණා.කරුමේ තමයි.හෙමින් සැරේ විල්ලවත්ත ඉස්ටේසමට ඇවිදගෙන ආවා.ආයෙත් ගම්පහට යන කෝච්චිය තියෙන්නේ හයටලු.වටේටම මීදුම නිසා සගයා කැමතියි 'රබර් කම්හලේ ලේ පැල්ලම'කියන කතාව ඉදිරිපත් කරන්න.

කෑගල්ල,ලංකාවේ රබර් වලට ඉතා ප්‍රසිද්ධ දිස්ත්‍රික්කයක්.කෑගල්ලේ ගුප්ත රබර් වතු යායක පැත්තකින් ගොඩ නැගුණු රබර් කම්හලක තවමත් සිදුවන අද්භූත ජනක සිදුවීමක් ගැනයි මේ..........

ආනන්ද ඒ ගමේ සිටි කඩිසර තරුණයෙක්.හැමෝගෙම සිත් දිනාගෙන සුහදව කටයුතු කිරීමේ හැකියාව ආනන්දට තිබුණා.වැඩිකල් ඉස්කෝලයකට ගිහින් ඉගෙන ගැනීමේ වරමක් නොලැබුණත් සහජ බුද්ධියක් ඔහුට පැවතුණා.ආනන්ද රැකියාව විදියට කළේ රබර් කිරි කැපීමත්,කැපූ කිරි කම්හලට ගෙනගොස් විකිණීමත්.ආනන්ද වගේම තවත් තරුණ තරුණියෝ කිහිපදෙනෙක් ම මේ රැකියාව කළා.තමන්ට ප්‍රමාණවත් මුදලක් කම්හල් හිමියාගෙන් නොලැබුණත්,ඒ අය ආනන්ද මෙන් කම්හල් හිමියා සමග වාද කරන්න ගියේ නෑ.
නමුත් ආනන්ද කෙදිනකවත් කම්හල්හිමියාගේ ක්‍රියාව අනුමත කළේ නෑ.වැහිකාලයට ආනන්දලාට වැඩ නොතිබුණු නිසා ඒ දවස්වල අවශ්‍යතා සපුරා ගන්න වුණේ බොහොම අමාරුවෙන්.මේ වගේ දවසක ආනන්ද කම්හල්හිමියා මුණගැහුණේ හදිස්සියට අතමාරුවක් ලබා ගන්න.
ඒත් කම්හල්හිමිකරු ආනන්දගේ ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කළා.ඒ විතරක් නෙවෙයි;ආනන්දට නොසෑහෙන්න බැණ වැදුණා.ආනන්ද විසින් තමාට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රණයක යෙදෙන බවටත් චෝදනා කළා.මේ බහින් බස් වීම රණ්ඩුවකට පෙරලීමට ගතවුණේ ටික වේලාවයි.අවසානයේ 'රබර් රොටී'මැෂිමක් ඉදිරිපිට ලේ විලක් මැද ආනන්දගේ නිසල සිරුර වැටී තිබුණා.පැත්තකින් හිටියේ 'රොටී තැටි'ඉවතට අදින යකඩ කූර අත දරාගත් කම්හල් හිමිකරු.
තවත් මද වේලාවකින් මැෂිම ළඟ වැටී තිබුණු සිරුර රබර් වත්තේ කොණක මදක් ගැඹුරට සාරන ලද වලක පස්වලට යටවුණා.එයටත් උඩින් වැටුණේ වියළි රබර් කොළ.
අතුරුදහන් වූ ආනන්ද පිළිබඳ කිසිම තොරතුරක් කාටවත්ම දැනගන්න බැරිවුණා.ඒත් සිද්ධිය ඇරඹුණේ ආනන්දගේ මරණයෙන් තුන්මාසයකට විතර පස්සේ.
මුලින්ම අමුතු අමුතු දේවල් සිදුවෙන්න වුණේ රබර් කම්හල ඇතුළේ.රබර් රොටී හදන මැෂිම ළඟ ලේ වැටී තියෙනවා මුලින්ම දුටුවේ සේවකයෙක්.එදා ඒ පැල්ලම පිහදාලා දැමුවත් හැම රාත්‍රියකම ලේ පැල්ලම අලුත් වුණා.තද පාටින්;ඒ හැඩේටම.මේක කාටත් ප්‍රෙහේලිකාවක් වුණා.
ඊට පස්සේ මැෂිමෙන් හැදුණු හැම රබර් රොටියකම රතු පාටින් ලේ තැවරී තිබුණා.රබර් ගස්වල වැහි ආවරණ කවුරුන් විසින් හෝ ගලවා දමා තිබුණා.රාත්‍රියට රබර් කම්හල තුළින් විලාප;බහින් බස් වීම් ඇසෙන්නට වුණා.
ඒ හැමටම වඩා අසාමාන්‍ය දේ වුණේ රබර් කිරි නොකපන කාලයට රබර් ගස් අතරින් ඇදීයන ආනන්දගේ අපැහැදිලි රූපය.ඒ රුව රබර් වත්ත කොණේ දී නොපෙනී යන්නට වුණා.


වෙලාවනම් දැන් හයයි කාලයි.කෝච්චිය නෑ.සගයා තාමත් ඉස්ටේසමේ.ටිකෙන් ටික කළුවරත් වැටීගෙන එනවා.එහෙනම් සුබ රාත්‍රියක් වේවා!

Wednesday, April 6, 2011

දංකොටුවේ අත්පන්දු පිටිය


මේ වෘතාන්තය අගනුවර එක්තරා පාසලක අත්පන්දු ක්‍රීඩා කණ්ඩායමට මුහුණ දීමට සිදුවූ සත්‍ය සිද්ධියක් ඇසුරෙනි.



ඔවුහු දක්ෂයෝ වූහ.එහෙයින් පළාත් තරග සඳහා පහසුවෙන් ඇතුළු වීමට මෙම අත්පන්දු කණ්ඩායමට හැකියාව ලැබිණ.පළාත් තරග පැවතියේ 'දං කොටුව 'නගරයට ආසන්න එක්තරා විද්‍යාලයකයි.එහෙයින් මෙම ක්‍රීඩකයෝ ,එම තරගාවලියට මුහුණ දීමේ අරමුණ පෙර දැරිව දංකොටුව නගරය බලා ගියහ.
නමුදු ජයග්‍රහණය මිස මළවුන්ගේ අඳෝනා ඇසීමේ බලා පොරොත්තුවක් ඔවුන් තුළ නොවීය.
දවස පුරා පාසල් කිහිපයක් සමග පැවති තරග සියල්ලම පාහේ ජය ගැනීමට යථෝක්ත ක්‍රීඩකයන්ට හැකි විය.එහෙයින් පසු දිනයේ දී තවත් තරග කිහිපයකට මුහුණ දීමට සිදුවන බව ඔවුන්ට දන්වන ලදී.අත්පන්දු කණ්ඩායමට රාත්‍රිය ගත කිරීම සඳහා ලැබුණේ අත්පන්දු පිටියට මදක් ඔබ්බෙන් වූ පැරණි නේවාසිකාගාරයකි.රාත්‍රි ආහාරයෙන් පසු නොයෙකුත් කතා කියමින් වුන් ඔවුහු එකා දෙන්නා බැගින් නින්දට වන්හ.රාත්‍රී එක පමණ වන විට නිදිවර්ජිතව වුන්නේ ක්‍රීඩකයන් තිදෙනෙකු පමණි.ඔවුහුද තම තමන්ගේ සයනයන් හි වැතිර නින්ද පැමිණෙනතෙක් සිටියෝය.
එක්වරම අත් පන්දුවකට පහර දීමේ දී නැගෙන හඬක් ඇසෙන්නට විය.පන්දුව බිම නොවැටී දිගු වේලාවක් දැල දෙපස පිරිස එය ගුවනේ රඳවා ගන්නා පරිදි 'තඩ්'යන අනුකරණයන් දිගින් දිගටම ඇසෙන්නට විය.
අතරින් පතර එකිනෙකා කතා කරන හඬ ,සිනාසෙන හඬ,ඔල්වරසන් දීම් ද ඉතා සෙමින් ඇසෙන්නට විය.කුතුහලයට පත්ව සිටි ක්‍රීඩකයෝ සයනයෙන් නැගිට ජනේලයක් විවෘත කර අත්පන්දු පිටිය දෙස නෙත්යොමා බැලූහ.
පිටිය කෙලවර විදුලි පහනක් පිහිටියේය.එහි දුබල එළිය පන්දු පිටියේ මදක් තැන් වනතුරු වැටී තිබුණේය.ඒ එළියෙන් අඳුරු රූ කිහිපයක් අත් පන්දු ක්‍රීඩා කරනු දක්නට ලැබිණ.ඔවුන්ගේ රූ ඉතා අපහැදිලි වූ අතර දුබල හඬවල් නික්මිණ.
තමන්ගේ අනෙක් සගයන් නින්දේ පසුවන බව තිදෙනාට පෙනිණ.එසේම පසුදින තරග කිරීමට සිටි ප්‍රතිවාදීන් නවාතැන් ගනු ලැබුවේ ටික දුරක් ඈතින් පිහිටි වෙනත් විද්‍යාලයක නේවාසිකාගාරයකය.එහෙයින් මධ්‍යම රාත්‍රියේ මෙලෙස අත්පන්දු ක්‍රීඩා කරන්නන් කවුරුන්දැයි අනුමාන කිරීමට තිදෙනාට අපහසු විය.
සයනයෙන් නැගිටුණු ඔවුහු නේවාසිකාගාරයෙන් පිටතට පැමිණ පිටිය දෙසට මද දුරක් ඇවිද යන්නට වූහ.ඔවුන්ගේ හඬ පැහැදිලිව ඇසෙන්නට වූ නමුත් රූපයන් ඉතා අපැහිදිලි විය.පිටිය හරහා දෘඩ නොවූ අවකාශයන් ච්ලනය වන්නක් මෙන් පෙනිණ.එසේම පන්දුවක හඬක් නැගුණත් පන්දුවක් පෙනෙන්නට නොවීය.තිදෙනාට තවත් ඉදිරියට යාමට නොහැකි විය.එක්වරම සිනා හඬ විලාප හඬක් පවට පරිවර්තනය විය.රූ පිටිය පුරා ඒ මේ අත වේගයේ චලනය වන්නට විය.අඳු රූ අඳුරේම ඔවුන්ගෙන් ඉවතට ,තව තවත් අඳුරටම ඇදී යන්නට විය.තවත් මොහොතකින් ඇසුණේ වෙඩි හඬවල් ය.විලාපයන් නතර විය.
ක්‍රීඩකයෝ තිදෙනා තූෂ්ණීම්භූතව බලා සිටියහ.ඔවුන්ගේ ශරීර සීතලව දරදඬුව ගියා සේ දැනිණ.තවත් අඩියක් හෝ තැබීමට නොහැකිය ඔවුහු බලා සිටියහ.මේ අතර ඔවුන්ට පිටුපසින් විදුලි පන්දම් එළියක් වැටුණි.ඊලඟ මොහොතේ විද්‍යාලයේ මුරකරු විසින් තිදෙන නේවාසිකාගාරය වෙත කැඳවාගෙන යන ලදී.

"මහත්තයලා මොන එහෙකටද මේ මහ රෑ පිට්ටනියට ගියේ?"
නේවාසිකාගාරයේ බංකුවක හිඳවූ තිදෙනාට බීමට වතුර ජෝගුවක් දෙමින් මුරකරු විමසීය.
"අපි.....අපි......නිදාගන්න හදනකොට කවුද මන්දා වොලිබෝල් ගහන සද්දයක් ඇහුණා.ඉතිං නැගිටලා බලනකොට කෝට් එකේ කවුද කට්ටියක් සෙල්ලන් කරනවා .අපි තුන්දෙනා ඒ කවුද කියලා බලන්නයි ආවේ."
එකෙක් ගොතගසමින් පැවසීය.
"අනේ මන්දා.....දැන් ඔය මහත්තයලට නූල් බඳින්න වේද දන්නෙ නෑ"
ඒ මුරකරුය.
"ඒ ඇයි?"
තිදෙනාගෙන් තවත් අයෙක් විමසූහ.ඔහුගේ අතෙහි තිබූ ජෝගුව සැලුණේ ඊළඟ මොහොතේ ඇසීමට සිදුවන බියජනක කතාවකට මුහුණ දීමට නොහැකිවාසේය.
"ඇයි කියන්නේ කියලා අහනවා.ඒ පණපිටින් ඉන්න ඈයෝ නෙමෙයි.ඒ මළවුන්.මීට අවුරුදු ගානකට කලින් භීෂණ කාලේ ඔය පිට්ටනියේ අහළ පහළ අහිංසක කොල්ලො වගයක් සෙල්ලන් කර කර ඉඳලා තියනවා.හවස්යාමේ ජීප් එකකින් තුවක්කුත් අරං ආපු කට්ටියක් විලාප හඬ මැද්දෙම ඒ කොල්ලො ටික එහා පැත්තේ කැළෑවට ඇදගෙන ගිහින් වෙඩි තියලා මරලා දාලා තියනවා.ඉතිං තාමත් සමහර දවස්වලට රාත්තිරියට ඒ මළවුන්ගේ විලාප හඬයි වෙඩිහඬයි ඇහෙනවා."
මුරකරු දෙනෙත් ලොකු කරමින් කියූ දෙය ඇසූ තිදෙනාම වෙව්ලන්නට විය.පසු දින අසනීප තත්වයේ පසුවූ ක්‍රීඩකයන් තිදෙනා නිසා සියළු තරග අවලංගු කර අත්පන්දු කණ්ඩායමට යළිත් විද්‍යාලය බලා යාමට සිදු විය.

දං කොටුවේ අත්පන්දු පිටියේ රාත්‍රියට තවමත් මළවුන්ගේ හැඬුමන් ඇසෙන්නේය.අසාධාරණව ජීවිතය අහිමි වූ ඔවුහු තවමත් හඬන්නෝය.

Saturday, April 2, 2011

මීදුම නැගෙනා හෝරාව


"දුම් රිය මග දිගෙහි තවද මීදුම නැගෙන්නේය."

ඒ කොළඹින් පිටත්ව බදුල්ල බලා දිවෙන රාත්‍රි දුම් රියයි .එහි රියදුරු අජන්ත මේ සංචාරයේ ආධුනිකයෙක්.ඔහුගේ සහයක රවීන්ද්‍ර ද බදුල්ල බලා ගමන් වාර දෙක තුනකට වඩා සම්පූර්ණ කර නොතිබූ අයෙකි.
දුම් රිය සෙමෙන් සෙමෙන් කඳුකරය නගිමින් තිබිණ.හාත්පස ගස්කොළන් කළුවරින් වැසී ගොස්ය.කෙමෙන් කෙමෙන් සීතල සුළං දුම් රිය එංජිම තුළට හැර තිබූ කවුළුවලින් පැමිණීම ආරම්භ කර තිබිණ.කවුළුවේ බැඳුණු ජල වාෂ්ප පිණි බිඳු බවට පත්ව වීදුරුව දිගේ රූරා වැටුණි.ඒ ඔහියත් පට්ටිපොළ දුම් රිය ස්ථානයත් අතර ප්‍රදේශයයි.වේගය අඩුකිරීමේ සංඥාව දුටු අජන්ත දුම් රියේ වේගය තව තවත් අඩු කළේය.ඒ වන විට ගමන් ගන්නා දුම් රියෙන් උපද්‍රවයක් නොමැතිව අයෙකුට බිමට බැසීමට වුවද හැකියාව තිබිණි.හදිසියේම දුම් රිය දෙපසින් ඝන මීදුමක් ගලා එන්නට විය.අඳුරු වනාන්තරයේ තුරු හිස් වලට මුදුනින් නැගුණු මීදුම නිසා දෙපස දර්ශන කිසිවක් දැකිය නොහැකිය.නමුදු දුම්‍රිය මග ඉදිරියේ පිළියෙල වී තිබුණේ පැහැදිලි අවකාශයකි.එංජිමේ මුදුණේ සවිකර තිබූ පහනේ එළිය ඉදිරි මග එළි කළේය.දෙපසමීදුම තව තවත් තද විය.එය කෙමෙන් කෙමෙන් දුම්‍රිය මාර්ගයට ද ගලා එන්නට විය.
හදිස්සියේම අජන්ත හා රවීන්ද්‍ර වික්ෂිප්තභාවයට පත් කරමින් දුම් රියට අඩි කිහිපයක් ඉදිරියෙන් මීදුමෙන් වැසුණු දකුණු පස ප්‍රදේශයේ සිට යමෙක් දුම් රිය මගට අවතීර්ණ විය.ඈ සුන්දර යුවතියකි.සුදු ගවුමක් හැඳසිටි ඈ කොණ්ඩය පිට දෙපසින් හලාගෙන සිටියාය.ඇය පාවහන් පැළඳ සිටියේ නැත.දුම් රියෙහිවිදුලි එළිය දුටු ඈ දුම්‍රිය එංජිම දෙසට හැරුණාය.විගසින් ඇගේ දෑත් කම්මුල් දෙපසට යන ලදී.භීතියට පත්වූ දෑස් විදුලි පහන් එළියෙන් දිලිසුණි.විවර වූ මිවින් භයානක විලාපයක් නැගිණ.ගමන් කරමින් තිබූ දුම් රියේ හඬ පරයා ඇගේ විලාප හඬ රියදුරන්ගේ සවන්පත් සිපගත්තේය.වහා ක්‍රියාත්මක වූ අජන්ත හා රවීන්ද්‍ර දුම් රිය නවතා ගැනීමට උපරිම උත්සාහය යෙදුවෝය.එහෙත් ඔවුන් ප්‍රමාද වූවා වැඩිය.යුවතිය යට කරගත් දුම්‍රිය එංජිම තවත් අඩි කිහිපයක් ඉදිරියට ගොස් නතර විය.අජන්ත හා රවීන්ද්‍ර මුහුණින් මුහුණ බලාගත්තෝය.දෙදෙනාටම කතා කිරීමට අපහසු වූ සෙයකි.පසෙකින් තබා තිබූ විදුලිපන්දම අතට ගත් රවීන්ද්‍ර බිමට බැස්සේය.ඔහු අනුකරණය කරමින් අජන්ත ද එංජිමෙන් බිමට බැස රවීන්ද්‍ර හා එක්විය.
යුවතියගේ මෘත ශරීරය දැකීමේ අටියෙන් විදුලි පන්දම් එළිය දුම් රිය එංජිමේ රෝද අතරින් මාර්ගය එබිකම් කළේය.එහෙත් කිසිවක් දක්නට නොවීය.අඩුම තරමේ එකදු ලේ බිඳුවක් හෝ දක්නට නොවීය.අජන්ත ද විදුලි පන්දම ගෙන දුම් රිය මගෙහි ඉදිරියටත් පසු පසටත් යමින් තව තවත් විපරම් කරන්නට විය. දුම් රිය නැවතුණු හේතුව දැන ගැනීමේ අටියෙන් පැමිණි, පිටුපසම මැදිරියේ දුම්‍රිය නියාමක වරයාගේ විදුලි පන්දමේ එළිය දෙදෙනා වෙත වැටුනේ මේ අවස්ථාවේදී ය.
"මොකද වුණේ?"
ඒ නියාමකවරයාය."බලන්නකෝ මහත්තයා..අපි.............."
අජන්ත සිදුවීම විස්තර කරන්නට විය.
"ආ.......ඕකද!ඔය සිද්දිය කීපදෙනෙක්ටම වෙලා තියනවා.වැඩිපුරම අලුත් අයට"
ඔහු පවසන්ට විය."ඒ කිව්වේ?"
කිසිවක් තේරුම්ගත නොහැකි වූ රවීන්ද්‍ර විමසීය.
"ඔය කියන්නේ සුදු පාට ගවුමක් ඇඳගත්තු ගෑණු ළමයා ගැනනේ......."
නියාමක මහතා යළිත් සිනහා වෙමින් පැවසීය.
"ඔව් ඔව් ..සුදු පාට ගවුමක් ඇඳගත්තු කෙනෙක් තමයි රේල්පාරට පැන්නේ"
ඒ අජන්තය.
නියාමකවරයා කළුවරේම දුම් වැටියක් දල්වා ගත්තේය.
"ඔය සිදුවීම මීට අවුරුදු දහයකට දොළහකට උඩදි වුණු දෙයක්.මේ පැත්තේ හිටිය දුප්පත් අම්ම කෙනෙක් දවසක් මහ රෑ හොඳටම අසනීප වෙලා තියනවා.එයාගේ දුව දොස්තර කෙනෙක් එක්කරගෙන එන්ඩ මහ රෑ ඔය අයිනේ තියනාඩි පාරක් දිගේ ඇවිත් රේල්පාරට ගොඩ වෙලා තියනවා.කලබලය හින්දම ඒ ළමයා දැකලා නෑ කෝච්චිය එනවා.ඉතිං ඒ ළමයා එදා කෝච්චියට අහුවෙලා නැති වුණා.එදා මීදුම නිසා තමයි ඩ්‍රයිවර්ට කෝච්චිය නතර කර ගන්න බැරිවෙලා තියෙන්නේ.දැනටත් අධික මීදුම තියන දවස්වල රෑට ඔය සිදුවීම වෙනවලු.ඒ ළමයගේ ආත්මය තාමත් මෙතන සැරි සරනවලු."
එසේ පැවසූ නියාමකවරයා ඉතිරි වූ දුම්වැටි කැබැල්ල සිල්පර කොටයක් මතට දමා පයෙන් තද කොට නිවා දමා තම මැදිරිය වෙත පිය නැගීය.