Wednesday, March 30, 2011

පල්ලියේ අඳෝනාව


[මම මේ කතාව style එක චුට්ටක් වෙනස් කරලා කියන්නම්.හැමදාම එකම විදියට වුණත් කියද්දි නීරස වෙනවලුනේ.අනිත් එක blog ලියන අය දැන් කියන්නේ මම සම්මතයට එපිටින් ගිහින් භාෂාවත් වෙනස් කරන්න හදනවා කියලා.ඒ නිසා මේ කතාව එයාලා වෙනුවෙන් .හැබැයි මේක විතරයි]

මම පහුගිය කාලයේ මීගමුවත් පුත්තලමත් අතර වෙරළ තීරයේ සංචාරයක නියැළුණා.ඒ ගමනේ එක්තරා ප්‍රදේශයක වෙරළට එතා ආසන්නව කඳුගැටයක් උඩ පල්ලියක් ඉදිවෙලා තිබුණා.වේගයෙන් එන රළ පහර කඳු ගැටය පාමුල වැදිලා මහ හඬ නංවමින් බිඳී විසිරුණා.කඳු ගැටය උඩ සමතලා බිමේ පල්ලියත් මුහුදත් අතර ප්‍රමාණයෙන් කුඩා සුසාන භූමියක් පිහිටලා තිබුණා.පල්ලියේ තිබුණු අමුතු ස්භාවයම නිසාම මට හිතුණා ටිකක්ගොඩවෙලා බලන්න.පල්ලිය ඉස්සරහා යකඩ ගේට්ටුව නිරන්තර මුහුදු සුළං වැදිලා මලබැඳිලා තිබුණේ.මම හිමින්සැරේ "කීස්" ගාන ගේට්ටු පළු දෙක ඇරගෙන පල්ලියේ භූමියට ඇතුල් වුණා.කඳු ගැටය මතට වාරකන් කාලයේ වේගවත් සුළං පහරවල් ඇදී එන්න වුණා.වෙලාව උදේ හතට විතර ඇති.පල්ලියේ ඉස්සරහ දොර ඉබි යතුරකින් වහලා තිබුණේ.මම ඉස්සරහ දොර ළඟ හිටගෙන වට පිට බැලුවා.මගේ හිතට එක පාරටම අමුත්තක් දැනුණා.ඒ මට කවුරු හරි ඉකි බිඳින සද්දයක් ඇහුණු නිසා.මුහුදු හුළං සද්දයට මුහුවෙලා ඇහුණු හැඬුම් හඬේ අස්වාභාවික ගතියක් තියනවා නේද කියලා මට හිතුණා.හිතට දැනුණ කුතුහලය නිසාම මම දොරට ටිකක් එපිටින් තිබුණු වීදුරු ජනේලෙන් පල්ලිය ඇතුළ බැලුවා.පල්ලිය ඇතුළේ තිබුණු අඳුර නිසා මුලින් මට මුකුත්ම පෙනුනේ නෑ.ඒත් මම මගේ නහයත් වීදුරුවට තද කරල අඇස් දෙක වටේට අත්දෙකත් තියාගෙන දුර දක්නයකින් බලනවා වගේ බැලුවා.මුලින්ම මම දැක්කේ අල්තාරය ඉස්සරහා කවුරුහරි දණ ගහගෙන ඉන්නවා වගේ.පැත්තකින් දැල්වුණු ඉටිපන්දමක දුබල එළිය ඒ රූපය මත වැටිලා තිබුණා.එතන හිටියේ නිල්පාට සාළුවක් පොරවා ගත්ත යුවතියක්.

ඈ හිටියේ ඒවනවිටත් ඉකි බිඳිමින්.ඉකිබිඳීම නිසා උස් පහත් වූ ඇගේ දෙවුර දුබල ඉටිපන්දම් එළියෙන් මට පෙනුණා.ඒත් ඒ කවුද කියලා හිතාගන්න බැරුව ඉන්නකොට කවුදෝ කෙනෙක් පිටිපස්සේ ඉඳන් මගේ උර හිසට අත තිබ්බා.මම ගැස්සිලා පිටිපස්ස හැරුණාම දැක්කේ පාදිලිතුමෙක් ව.එතුමා මා දිහා බලලා හිනාවුණා.මම හිටියේ මුකුත්ම කතා කරගන්න බැරුව ."ඔව්...මම දන්නවා ,ඔය ළමයට ඕන ඒ ඉකිබිඳින්නේ කව්ද කියලා දැනගන්නනේ"
පාදිලිතුමා සාක්කුවෙන් යතුරු කැරැල්ලක් එළියට ගනිමින් කිව්වා.මම අවිඥානකව වගේ ඔළුව වැණුවා.
"බලන්න ..ඒ තැනැත්තිය දැන් අඬන්නේ නෑනේ"
පාදිලිතුමා එහෙම කියනවත් එක්කම මම ආයෙත් ඉක්මනට අනිත් පැත්ත හැරිලා ජනෙල් වීදුරුව තුළින් බැලුවා.
ඉකිබිඳීම නැවතිලා.පුදුමයකට වගේ කවුරුවත් එතන හිටියේ නෑ.ඉටිපන්දම විතරක් දැල්වෙවී තිබුණා.
මම භ්‍රාන්තවෙලා පාදිලිතුමා දිහා බැලුවා.එතුමා සුසානය දිහාට අත දිගු කළා.මම දැක්කේ සුසානයේතිබුණු උස සොහොන් කොතක්.ඒ සොහොනේ මුදුනට වෙන්න පැටලිලාතිබුණු නිල්පාට සාළුව සුළඟට ලෙල දෙමින් තිබුණා."ඒ ඉස්සර මේ ප්ළාතේ හිටිය රදළයෙක්ගේ දුවණියක්.තමන්ගේ දුප්පත් ආදරවන්තයා මුහුදු ගිහිනතුරුදහන් උණාට පස්සේ,ඒ තැනැත්තිය ඉස්සරහ තියන කඳුගැටය මුදුනින් පහළට පැනලා දිවි නසා
ගත්තා.වාරකන් කාලයට ඈ තාමත් අඬනවා"
ඉබි යතුරෙන් දොර විවෘත කරගත් පාදිලිතුමා එහෙම කියමින් පල්ලිය ඇතුළට ගියා.මම ආයෙත් සොහොන් කොත දිහා බැලුවා.ඒත් එතන ඒ වෙනකොට නිල්පාට සාළුව තිබුණේ නෑ.

3 comments:

  1. well I like the story but there's something abnormal.may be the style....

    ReplyDelete
  2. you know ...... most of magnum opus were written after changing the previous styles .Though this is not kind a stuff , I tried as well .
    Anyway thankz buddy !

    ReplyDelete