Wednesday, March 30, 2011

පල්ලියේ අඳෝනාව


[මම මේ කතාව style එක චුට්ටක් වෙනස් කරලා කියන්නම්.හැමදාම එකම විදියට වුණත් කියද්දි නීරස වෙනවලුනේ.අනිත් එක blog ලියන අය දැන් කියන්නේ මම සම්මතයට එපිටින් ගිහින් භාෂාවත් වෙනස් කරන්න හදනවා කියලා.ඒ නිසා මේ කතාව එයාලා වෙනුවෙන් .හැබැයි මේක විතරයි]

මම පහුගිය කාලයේ මීගමුවත් පුත්තලමත් අතර වෙරළ තීරයේ සංචාරයක නියැළුණා.ඒ ගමනේ එක්තරා ප්‍රදේශයක වෙරළට එතා ආසන්නව කඳුගැටයක් උඩ පල්ලියක් ඉදිවෙලා තිබුණා.වේගයෙන් එන රළ පහර කඳු ගැටය පාමුල වැදිලා මහ හඬ නංවමින් බිඳී විසිරුණා.කඳු ගැටය උඩ සමතලා බිමේ පල්ලියත් මුහුදත් අතර ප්‍රමාණයෙන් කුඩා සුසාන භූමියක් පිහිටලා තිබුණා.පල්ලියේ තිබුණු අමුතු ස්භාවයම නිසාම මට හිතුණා ටිකක්ගොඩවෙලා බලන්න.පල්ලිය ඉස්සරහා යකඩ ගේට්ටුව නිරන්තර මුහුදු සුළං වැදිලා මලබැඳිලා තිබුණේ.මම හිමින්සැරේ "කීස්" ගාන ගේට්ටු පළු දෙක ඇරගෙන පල්ලියේ භූමියට ඇතුල් වුණා.කඳු ගැටය මතට වාරකන් කාලයේ වේගවත් සුළං පහරවල් ඇදී එන්න වුණා.වෙලාව උදේ හතට විතර ඇති.පල්ලියේ ඉස්සරහ දොර ඉබි යතුරකින් වහලා තිබුණේ.මම ඉස්සරහ දොර ළඟ හිටගෙන වට පිට බැලුවා.මගේ හිතට එක පාරටම අමුත්තක් දැනුණා.ඒ මට කවුරු හරි ඉකි බිඳින සද්දයක් ඇහුණු නිසා.මුහුදු හුළං සද්දයට මුහුවෙලා ඇහුණු හැඬුම් හඬේ අස්වාභාවික ගතියක් තියනවා නේද කියලා මට හිතුණා.හිතට දැනුණ කුතුහලය නිසාම මම දොරට ටිකක් එපිටින් තිබුණු වීදුරු ජනේලෙන් පල්ලිය ඇතුළ බැලුවා.පල්ලිය ඇතුළේ තිබුණු අඳුර නිසා මුලින් මට මුකුත්ම පෙනුනේ නෑ.ඒත් මම මගේ නහයත් වීදුරුවට තද කරල අඇස් දෙක වටේට අත්දෙකත් තියාගෙන දුර දක්නයකින් බලනවා වගේ බැලුවා.මුලින්ම මම දැක්කේ අල්තාරය ඉස්සරහා කවුරුහරි දණ ගහගෙන ඉන්නවා වගේ.පැත්තකින් දැල්වුණු ඉටිපන්දමක දුබල එළිය ඒ රූපය මත වැටිලා තිබුණා.එතන හිටියේ නිල්පාට සාළුවක් පොරවා ගත්ත යුවතියක්.

ඈ හිටියේ ඒවනවිටත් ඉකි බිඳිමින්.ඉකිබිඳීම නිසා උස් පහත් වූ ඇගේ දෙවුර දුබල ඉටිපන්දම් එළියෙන් මට පෙනුණා.ඒත් ඒ කවුද කියලා හිතාගන්න බැරුව ඉන්නකොට කවුදෝ කෙනෙක් පිටිපස්සේ ඉඳන් මගේ උර හිසට අත තිබ්බා.මම ගැස්සිලා පිටිපස්ස හැරුණාම දැක්කේ පාදිලිතුමෙක් ව.එතුමා මා දිහා බලලා හිනාවුණා.මම හිටියේ මුකුත්ම කතා කරගන්න බැරුව ."ඔව්...මම දන්නවා ,ඔය ළමයට ඕන ඒ ඉකිබිඳින්නේ කව්ද කියලා දැනගන්නනේ"
පාදිලිතුමා සාක්කුවෙන් යතුරු කැරැල්ලක් එළියට ගනිමින් කිව්වා.මම අවිඥානකව වගේ ඔළුව වැණුවා.
"බලන්න ..ඒ තැනැත්තිය දැන් අඬන්නේ නෑනේ"
පාදිලිතුමා එහෙම කියනවත් එක්කම මම ආයෙත් ඉක්මනට අනිත් පැත්ත හැරිලා ජනෙල් වීදුරුව තුළින් බැලුවා.
ඉකිබිඳීම නැවතිලා.පුදුමයකට වගේ කවුරුවත් එතන හිටියේ නෑ.ඉටිපන්දම විතරක් දැල්වෙවී තිබුණා.
මම භ්‍රාන්තවෙලා පාදිලිතුමා දිහා බැලුවා.එතුමා සුසානය දිහාට අත දිගු කළා.මම දැක්කේ සුසානයේතිබුණු උස සොහොන් කොතක්.ඒ සොහොනේ මුදුනට වෙන්න පැටලිලාතිබුණු නිල්පාට සාළුව සුළඟට ලෙල දෙමින් තිබුණා."ඒ ඉස්සර මේ ප්ළාතේ හිටිය රදළයෙක්ගේ දුවණියක්.තමන්ගේ දුප්පත් ආදරවන්තයා මුහුදු ගිහිනතුරුදහන් උණාට පස්සේ,ඒ තැනැත්තිය ඉස්සරහ තියන කඳුගැටය මුදුනින් පහළට පැනලා දිවි නසා
ගත්තා.වාරකන් කාලයට ඈ තාමත් අඬනවා"
ඉබි යතුරෙන් දොර විවෘත කරගත් පාදිලිතුමා එහෙම කියමින් පල්ලිය ඇතුළට ගියා.මම ආයෙත් සොහොන් කොත දිහා බැලුවා.ඒත් එතන ඒ වෙනකොට නිල්පාට සාළුව තිබුණේ නෑ.

Saturday, March 26, 2011

අලව්වේ පාලම


ඉතිහාසයේ වූ ඇතැම් වැරදි ,යළි කිසිදු දිනෙක නිවැරදි කළ නොහැකි අමිහිරි සිදුවීම් බවට පත්වී හමාරයි.ඉතිහාසයේ එක් අඳුරු රාත්‍රියක සිදුවූ නිවැරදි කළ නොහැකි අවාසනාවන්ත සිදුවීමක් නිසා ඔහු තවමත් හඬයි.

රත්නසිරි ජීව්ත්වූයේ අලව්ව ප්‍රදේශයේ ,අසූව දශකයේ අග භාගයේදීයි.උසස් පෙළ සමත්ව සරසවි ප්‍රවේශය බලාපොරොත්තුවෙන් පසුවූ රත්නසිරි කිසිවෙකුටත් හිරිහැරයක් නැතිව අහිංසකව ජීවත් වූයෙක්.මෙකල රටේ විවිධ ප්‍රදේශවල සිදු වූ කැරලි කෝලාහලවල උණුසුම අලව්ව ප්‍රදේශයට ලැබීමටත් වැඩි කලක් ගත නොවීය.රාත්‍රිය උදාවත්ම නිවසේ පහන් නිවා දමා ඉක්මනින් ඇඳට යාම රත්නසිරි ඇතුළු පවුලේ අයට ගෙන දුන්නේ බියජනක සිද්ධි දාමයක ප්‍රාරම්භික හඳුන්වාදීමක්.රාත්‍රිය මුලුල්ලේ ගමන් කළ ජීප් රථවල ශබ්දය රත්නසිරි නිදිවර්ජිතව තැබීමට සමත් විය.ඇතැම් දිනයක උදයේ අසන්නට ලැබුනේ සිත් කම්පා කරවන අප්‍රසන්න ආරංචීන් ය."අදත් හන්දියේ ටයර් සෑයක්"
ඇතැම් ආරංචියක් එසේ විය.රත්නසිරිගේ වැඩිමහල් සහෝදරියගේ දින පොතේ සඳහන්ව ඇත්තේ එදින සඳුදා දිනයක් ලෙසයි.

මධ්‍යම රාත්‍රියට ආසන්නව වේගයෙන් පැමිණි ජීප් රථයක් තම ගෙමිදුලේ නතර කරන හඬ ඇසුණු රත්නසිරි ඇඳෙන් නැගිටුණේ ඉබේටමය.ඉනික්බිති බරැති සපත්තු ශබ්දයක් ගේ වටේටම දිව ගිය අතර ඉදිරි දොරට කිසිවෙක් තට්ටු කළහ.රත්නසිරි හා ඔහුගේ පවුලේ සියල්ලන්ම ශබ්ද නොනගා සිටිමුත්,පා පහරකින් විවර වූ දොරපළු අතරින් ඉදිරියට ආවේ කළු රෙදි කඩකින් මුහුණු ආවරණය කර ගත් ගිනි අවි අතැති පිරිසක්.ඇසිල්ලකින් මුහුණට වැටුණු විදුලි පන්දම් එළියෙන් රත්නසිරි වික්ෂිප්ත වූ අතර මවගේ,සහෝදරියන්ගේ විලාපය මැද කමිස කොලරවලින් අල්ලා ගන්නා ලද රත්නසිරිත් ඔහුගේ බාල සොහොයුරාත්නිවසින් පිටතට ඇදගෙන යන ලදී.

රත්නසිරිත් සොහොයුරාත් හඬන්නට වූ අතර ඔවුන් දෙදෙනා ජීප් රථයේ පිටුපස සිර වීමට වැඩිවේලාවක් ගත නොවීය.ගිනි අවි රැගත් අළුගෝසුවන් ජීප් රිය පැදවූයේ අලව්ව මහ පාලම දෙසටය.අතරමග ටයර් සෑයක දැවෙන මළ සිරුරක පුළුටු ගඳ දැණුනු රත්නසිරිගේ සොහොයුරාගේ හැඬුම වැඩි විය.සැනෙකින් තුවක්කු මිටක් ඔහුගේ බඩ හරහා වැදිණ.වේදනාවෙන් ඇඹරුණු සොහොයුරා රත්නසිරි විසින් වැළඳ ගන්නා ලදී.

පාලම මැදට පැමිනුණු ජීප් රිය නතර විය.රත්නසිරිත් සොහොයුරාත් ජීප් රියෙන් එළියට ඇද දමනු ලැබීය.අළුගෝසුවෝ සපයාගත් රෙදි පටියකින් රත්නසිරිගේ දෑත් බැඳ දමන්නට වූහ.ලද කුඩා අවසරයෙන් ඔහුගේ සොහොයුරා තම ජීවිතයේ ගත් නැණවත්ම තීරණය ගත්තේය.එහෙත් ඒ තීරණය අදට ද ඔහු පෙළන්නේය.
වහා හුන් තැනින් නැගිටුණු ඔහු වේගයෙන් දිව යන්නට විය.අඳුරේ තැබූ වෙඩි පහරවලින් බේරී අසළ වූ ලැහැබකට රිංගා ගන්නට ඔහු සමත් විය.එහෙත් තම සොහොයුරා?ඔහු වනලැහැබේ සිට පාලම මත වූ අඳුරු ඡායා දෙස බලන්නට විය.දෑත් පිටුපසට වූ එක් රුවක් පාලමේ ඇන්ද මතට නග්ගවන ලද අතර ක්ෂණයෙන් ගිනි පුපුරු පිටවනු පෙනිණ.

"අම්මේ......."

රත්නසිරිගේ හඬ අවකාශයේ ගිගුම් දුන් අතර රත්නසිරිගේ සොහොයුරාගේ කම්මුල් මතින් කඳුළු වැල් රූරා වැටුණි.අනතුරුව ඇසුණේ රත්නසිරිගේ සිරුර පහළ මා ඔයේ ජල තලයට වැටෙන හඬය.
එහෙත් එය එකල සිදු වූ සිය ගණනක් සිදුවීම් අතරේ අවසාන නොවූ සිදු වීමකි.
අද ද අලව්ව මහ පාලම මතින් රාත්‍රියේ හුදකලාව ඇවිද යන්නෙකුට රත්නසිරි දැකීමට හැකිවනු ඇත.පිටුපසට කර ඇති දෑත් ඔබට පෙන්වා ඔහු හඬනු ඇත.එහෙත් ඔබ උපකාර කරන්නට ඔහුවෙත පිය නගන විට පාලම් ඇන්ද මතට නගින ඔහු ක්ෂණයෙන් පහළට පනිනු ඇත.
ඔහු පවසන අවසන් වදන ඔබ වටා දෝංකාර දෙනු ඇත.
"අම්මේ............"

ප.ලි: [මෙම සිදුවීමට බඳුන් වූ කිහිපදෙනෙක් අත්‍ය ඔහුට උපකාර පිණිස ජලයට පැනීමෙන් අනතුරුවලට ද ලක් වී ඇත.]