Monday, June 7, 2010

ගුප්තා.





ඔහු බැං කු කළමනාකරුවෙකි.ඈ වෛද්‍යවරියකි.ඇතැම්විට ඈට තම රෝහලේ රාත්‍රි සේවා මුරය සිදුකිරීමට ද සිදුවිය.අසරණ රෝගීන් පිළිබ්ඳව ඈ නොමද උනන්දුවක් දැක්වූවාය.බැංකු නිළධාරී ස්වාමි පුරුෂයාද ඇගේ රැකියාවේ බැරෑරුම් බව මනාව වටහා ගත්තෙකි.
එදින එම අඳුරු රාත්‍රිය වෛද්‍යවරියටනම් කිසිදා අමතක නොවනු ඇත. එදින ඇගේ වැඩමුරය සවස්කාලයේ දී අවසන් වුවත් රාත්‍රි වැඩමුරය සඳහා ඊළඟ වෛද්‍යවරයා පැමිණෙනතෙක් ඈට රෝහල තුළ තම වාට්ටුවේ රැඳෙන්නට සිදුවිය.එම වාට්ටුවේ තවත් හෙදියෝ තිදෙනෙක් සේවයේ යෙදී සිටියහ.
මධ්‍යම රාත්‍රියට ආසන්නව අදාළ වෛද්‍යවරයා පැමිණියේය.වෛද්‍යවරිය තම සේවය අවසන් කොට පිටව යාමට සූදානම් වූවාය.ඈ තම ස්වාමියාට දුරකථන ඇමතුමක් දුන්නේ තමා රැගෙන යාම පිණිස පැමිණෙන ලෙසයි. "හලෝ....ආ.....ඔයාට පුළුවන්ද වාහනේ අරගෙන එන්න.මට දැන් තමයි ඕෆ් වුණේ.ඉක්මනට එන්න හොඳේ."
"ඕකේ...මම එන්නම්"
ඈ අනතුරුව දුරකථනය විසන්ධි කළාය.තමා සිතුවාට වඩා වේලාවක් ගතවූ බව වෛද්‍යවරියට දැනිණ.ඇය අත රැඳි ඔරලෝසුව දෙස නොඉවසිලිමත්ව බැලුවේ එහෙයිනි.නේවාසික රෝගියෙකුගේ කෙඳිරි ගෑම් හඬක් නොවන්නට මුළු රෝහලම මරණීය නිශ්ශබ්දතාවයකින් වෙලෙන්නට ඉඩ තිබිණි.
තරුණ හෙදියක් වෛද්‍යවරිය අසළට ආවේ මේ අවස්ථාවේදීය.
"ඩොක්ට..මහත්තයා තවම ආවේ නෑ නේද?"
ඈ සෙමින් ඇසුවාය.
"නෑ සන්ධ්‍යා....මොකද දන්නේ නෑ.මම කිව්වා කාර් පාක් එකේ වාහනය නවත්තලා වෝඩ් එකට එන්න කියලා."
වෛද්‍යවරියද පැවසුවාය.
"ඩොක්ට"
"ඇයි?"
හෙදියගේ සිහින් කටහඬෙහි වෙනදා නොවූ අමුත්තක් දැනුණ හෙයින් වෛද්‍යවරියද ඈ දෙස බලමින් විමසුවාය.
"මට කියන්න අමතක වුණානේ ඩොක්ට...........මම ඩියුටි එද්දි හොස්පිටල් එක ඇතුළේ කොරිඩෝවේ පැත්තක ට්‍රොලියක මිනියක් දාල තිබුණා.මහත්තයා ඕක එක පාරටම දැක්කොත් ටිකක්.......................පුරුදුත් නැනේ "
හෙදිය කතාව අතරමග නතර කළාය.
"එහෙමද?එහෙනම් අපි පොඩ්ඩක් ඉස්සරහට ගිහින් බලමුකෝ..."
තම සැමියා බියගුල්ලෙකු බව නොදනිතත් ඈ තම බෑගය උරයක ලා ගනිමින් හෙදිය සමග වාට්ටුවෙන් පිට වූවාය.
"ඒ මනුස්සයා මැරිලා තියෙන්නේ වාහනයකට යටවෙලාලු. XXXX බැංකුවට ජීව්ත් වෙන ගෙදර සින්න වුණා කියලා බැංකුවේ මැනේජර් එක්ක රණ්ඩුවෙලා ආපහු එද්දි තමයි මේක වෙලා තියෙන්නේ.හරී පව් ඩොක්ට "
තමා සමග ඇවිද ආ හෙදිය කී දේ ඇසූ වෛද්‍යවරිය හුන් තැනම නතර වූවාය.
"මොනවා....XXXX බැංකුවේ මැනේජර් මගේ මහත්තයනේ"
මීළඟට ඈ හෙදිය පසුකරමින් වේගයෙන් ඉදිරියට ඇවිද යන්නට වූවාය.දෙදෙන අඩ අඳුරු කොරිඩෝවට පිවිසුණහ.
කොරිඩෝව දෙපස රෝහල් කාමරවල කිසිවෙකුත් නැත.එහි ඈත කෙළවර සුදු රෙද්දකින් වැසූ මෘත දේහය ට්‍රොලියක බහා තිබුණි.සිවිලිමේ සවිකර තිබූ පහනේ දුබල එළිය වුවද ,එය මත වැටී සුදු රෙද්දෙන් ඉලිප්පී තිබුණු නැහැය හා නිකට මනාවට පෙනුණේය.
හෙදිය හා වෛද්‍යවරිය කොරිඩෝව දිගේ ඉදිරියට ඇදුණෝය.ඔවුන්ගේ පාවහන් හඬ කොරිඩෝව පුරා දෝංකාර දුන්නේය.
දෙදෙන මෘත ශරීරය අසළට පැමිණ නතර වූහ.
වෛද්‍යවරිය තම බෑගය තුළින් ජංගම දුරකථනය පිටතට ගත්තේ තම ස්වාමියාට ඇමතුමක් ලබා දෙන අටියෙනි.
අදාළ අංකයට ඇමතුම සම්බන්ධකර ඈ දුරකථනය සවනෙහි තබා ගත්තාය.මොහොතකින් ඇයට ඇසෙන්නට වූයේ තම ස්වාමියාගේ ජංගම දුරකථනයේ හුරුපුරුදු නාදයයි.නමුදු එය වඩා හොඳින් ඇසුණේ දුරකථනය තුළින් නොව,තමාට ඉදිරියෙනි.
"ටීක් ටීක්"නාදය කොරිඩෝව පුරා රැවු පිළිරැවු දෙන්නට විය.
වෛද්‍යවරිය තම දුරකථනය කනෙන් ඉවතට ගත්තාය.ඇගේ මුව බාගෙට විවර විය.ඈ හෙදිය දෙසටද බැල්මක් හෙලුවාය.හෙදියගේ මුවද බාගෙට විවරව මුහුණ සුදුමැලි වී තිබිණ.
හේතුව ,ඒම දුරකථන නාදය ඇසෙන්නට වූයේ තමන් අභිමුඛයේ වූ මෘත දේහය වසා තිබූ සුදු රෙද්ද යටිනි.වෛද්‍යවරිය ඉදිරියට පියනගා තම වෙව්ලන අතින් සුදු රෙද්ද මෑත් කළාය.ඊළඟ මොහොතේ ඈ අඩ අඳුරු පාළු මූසල කොරිඩෝවේ සිහි විසඥව ඇද වැටුණාය.

7 comments:

  1. දෙයියනේ කියලා comment එකක් දාලා යන්න මෙයා.අද රෑට කොරිඩෝවල ඇවිදින්න එහෙම යන්න එපා...ඕ. කේ?

    ReplyDelete
  2. oh my god.....don't know what to say.....

    ReplyDelete
  3. Then don't say anything .Your silence says millions of things ...:D
    Thanks!

    ReplyDelete