Monday, May 31, 2010

භයානක නවකථාව


(අදත් මම දෙන්න යන්නේ ඇත්තම ඇත්ත කථාවක්.මේක එංගලන්තෙ වෙලා තියෙන්නේ.)


සුප්‍රකට නවකථාකරු ජේසන් තම නවතම නවකථාව ලිවීමට තමමේසය අසල ඇති පුටුවෙහි හිඳ ගත්තේය.පෑනෙහි අග මදක් සපමින් ඔහු කල්පනා කළේ එය අරඹන ආකාරයයි.

ඔහු තුළ පවත්නා වස්තුබීජය හොඳ නවකථාවක විලසින් එළියට පැනීමට කැකෑරෙමින් තිබුණේය.උදක්ම ඔහු වඩා පතලව සිටියේ අති භයානක නවකථා රචකයෙකු ලෙසයි.එනම් මුළු දකුණු එංගලන්තය පමණක් නොවමුළු යුරෝපයේම ඔහුගේ, ඇඟ ලොමු දැහැ ගන්වන 'හොල්මන් කථා' කියවන්නන් අතරේ ජනප්‍රිය වී තිබුණි.අතිශයෝක්ති වර්ණනාවක් නොව,ඉතා දැඩි නිර්භීත මිනිසෙකු වුවද,ඔහුගේ නවකථා කියවා එහි ඇතිදේ නිසා ගුඩ හැඟීම් උපදවාගෙන බියට පැමිණේ.ජේසන් ගේ නවකථා එතරම් අද්භූතය,අභිරහස්ය,භයානකය.

ඔහුගේ නවතම නවකථාව වූ කලී අන් සියල්ලම යටපත් කිරීමට සමත් එකකැයි ඔහුට හැඟුණි.මක්නිසාදයත් එය එතරම්ම බියකරු වස්තුබීජයකින් තැනුණු හෙයිනි.ඔහු දින කිහිපයක් තුළදී තම නවකථාව ලියා අවසන් කළේය.එහි වූයේ ලේඛකයෙකු අතිශය භයංකර අද්භූත ආත්මයකට විරුද්ධව සටන් කරන අයුරුය.කථානායකයා වන්නේ එම බියකරු ආත්මයයි.
ජේසන්තම කථාව හමාර කර අවසන් තිතද තැබුවේය.රාත්‍රියද උදාවී තිබිණ.ඔහු නිවසින් පිටවූයේ අවන්හල වෙත යාමේ අටියෙනි.රාත්‍රී අහාරය අවන්හලෙන් ගෙන නැවත නිවස වෙත ඒමට ගමන් අරඹන විට වෙලාව මධ්‍යම රාත්‍රියටද ආසන්නය.
දසත පැවතියේ ඝන අන්ධකාරයකි.අහසෙහි එක්දු තාරකාවක් නැත.සඳද වළාකුලකට ආවරණය වී ඇත.තමා යායුතු දුරෙහි මදක් තැන් පැමිණි පසු ටිකෙන් ටික වැහි බිඳු ද වැටෙන්නට වියජේසන් තම කුඩය වහා ඉහළා ගත්තේය.වර්ෂාවධාරානිපාත වර්ෂාවක් බවට පරිවර්තනයවූයේ ඇසිල්ලකිනි.තවත් මද දුරක් ගමන් ගන්නා විට දැඩි අන්ධකාරය දෙබෑ කරමින් ද,හෙණහඬ නංවමින්ද අකුණක් කෙටුවේය.ඉදිරියට පියනගන ජේසන්ට මාර්ගයේතමට පිටුපා යමෙක් සිටගෙන සිටින බව පෙණින.දණහිස දක්වා වැටෙන කළු පැහැ කබායකින්ද උස්වූ තොප්පියකින්ද සැරසී සිටි ඔහු සිටගෙන සිටියේ මාර්ගයේ හරි මැදින්ය.
මේ වනවිට දෙපසවූ ඕක් ගස් මඩුලුවලින් වැසීගිය මෙමගෙහි වෙනත් කිසිවෙකුත් දක්නට නොවීය.ජේසන් මෙමෙ භයානක රැයෙහි ඉදිරියට යාමට මදක් පැකිළෙමින් නැවතුණේය.එකෙණෙහිම විශාල සුළඟක් හැමීය.තම අත තිබූ කුඩයද සුළඟට හසුවී ගසාගෙන යනු ජේසන්ට නොදැණින.වැහි බිඳු එක දෙක ඔහුගේ හිස මතට පතිත වන්නට විය.
එකෙණෙහිම ඉදිරි මගෙහි වුන් මිනිසා ජේසන් දෙසට හැරී හිස ඔසවා බැලීය.අඩ අඳුරේ මේ කිසිත් ඔහුට නොපෙණින.තවත් මොහොතකින් කෙටූ අකුණක එළියෙන් ඉදිරියේ වුන් පුද්ගලයා මුලුමනින්ම ජේසන්ගේ නෙතට හසුවිය.


ලේඛකයාගේ ශරීරය වෙව්ලන්නට විය.හේතුව එහි සිටියේ තමා පැය කිහිපයකට පෙර ලියා අවසන් කළ නවකථාවේ අද්භූත කථානායකයා වූ තියඩෝරියන්ය.
ඔහුට ඇදහීමට පවා අපහසු විය.ඒ තම සුරතින් මැවුණු භයානක චරිතය තමා අභිමුඛයේ වූ බැවිනි.මොහු අප්‍රාණ ප්‍රාණියෙකි;තම දිගු නියවලින් ගෙලට ඇන ,සිදුරුකොට තම රුධිර මනදොල සපුරා ගත්තෙකි.
ජේසන් හට තවත් සිතීමට වෙලාවක් නොලැබිණි.බූට් සපත්තු ශබ්දවන හඬ ඇසෙන්නට විය. අද්භූතාත්මය ඉදිරියට පැමිණියේය.ජේසන් අසලටම පැමිණ නතර විය.
"ඔහේ ක.....ක..වුද?"
ජේසන් පැකිලෙමින් ඇසුවේය.
"මම නුඹේ අතින් නිමවුණු භයානක ඝාතකයා"
බියකරු රුව පිළිතුරු දුන්නේය.
"ඇයි ඉතිං...නුඹ මා.....මාව හොයාගෙන ආවේ?"
ජේසන් නැවතත් විමසීය.
"මගේ මනුෂ්‍ය ඝාතනය නුඹෙන්ම අරඹන්න."
අඳුරු රුව පිළිතුරු දුන්නේය.ක්ෂණයෙන් ජේසන්ගේ ගෙල පසාකරගෙන තියුණු නියපොත්තක් ගමන් කළේය.ඔහු සිටගෙන හිටියේ තත්පර දෙක තුනක් පමණි.
විශ්වකීර්තිමත් භයානක නවකථාකරු ජේසන් ඇන්ඩ්‍රස් පාළු මගෙහි ඇදවැටුණි.

යාමය(බිය නොහඳුනන්නන්ට පමණයි )

යාමය(බිය නොහඳුනන්නන්ට පමණයි )

Sunday, May 30, 2010

කළණ මිතුරා.


(හැමෝම කියනවා මේකේ පොඩි ගතියක් එන්නනම් ලියන බාසාවෙන්ම ලියන්න කියලා.ඒක නිසා මම අද ලියන බාසාවෙන්ම ලියනවා.මේ අත්දැකීම විඳපු කෙනා කියන විදියටම තමයි අදත් ඉදිරිපත් කරන්නේ)

වැටුණේ අකල් වැස්සකි.ගුරු පාරද සේදී ගොස් ඇතැම් තැනක වල ගොඩැලිද සෑදී ඇත.වට වර්ෂාවෙන් මාගේ ගමන ප්‍රමාද වුවද ඉනික්බිති ඇතිවන සිසිලස හේතුකොටගෙන සිතද පිරී ගොසිනි.
එහෙත් යළිත් වරක් වැස්සක ලකුණු පෙනෙන්නේය.මා මදකට කරෙහි වූ ගෝනිය බිමින් තැබුයේ සරම කැහැපට ගසා ගැනීමටය.එවිට ප්‍රමාදයක් ඇති නොවී පහසුවෙන් ගමන් කළ හැකිය.මම පය ඉක්මන් කොට කෙසේ හෝ නිවසට සේන්දුවෙන අටියෙන් ගමන් ඇරඹී.මිඑක්වරම කඩතිරයක් මෙන් වූ අහස පලාගෙන ඊ ගසක වේගය පහළට හෙළමින් කෙටී අකුණකින් දසත ආලෝකමත් විය.පොද වැස්සක් ඇද හැලුණු අතර මා සියොළඟම තෙමෙන්නට විය.මේ වනවිට මා පැමිණ සිටියේ ගලබඩ කනත්ත අස්ලටය.වෙන කිසිත් කළ නොහැකි වූ නිසාත් යකාටවත් බයනැති මිනිසෙක් වූ නිසාත් මම එහි දිරාගිය ගේට්ටුව අතරින් ඊට ඇතුල් වුණෙමි.යාර දහයක් දොළහක් ඔබ්බෙන් වූයේ එහි මුර කුටියයි.මෙම කනත්ත වූ කලී අති විශාල ඉඩමක් පුරා පවතින්නකි.අසළ ගම් ගණනාවක මෘත ශරීර ගෙනවුත් දමනුයේ මෙහිය.එසේම මෙය කාගේත් කතාබහට ලක්වූ ස්ථානයක්ද විය.මෙම ගලබඩ කනත්ත අසලින් ගමන් ගත් කිහිප දෙනෙකුට යමෙකු විසින් අදෘශ්‍යමාන ලෙසපහරදුන් කාල වකවානුවේ අප ගමෙහි ප්‍රධාන කතා මතෘකාව වූයේ එයයි.ඊට පසුබිමි වූයේ එය මධ්‍යම රාත්‍රියේ සිදුවූ බැවිනි.අති පුරාණ කාලයේ සොහොන් කොත් පවා මෙහි දක්නට ඇතැයි මම අසා ඇත්තෙමි.එහෙත් කුඩා කාල්යේදී මේ කිසිවක් පිලිබඳ සැලකිලිමත් වී ගුඩ හැඟීම් උපද්දවා ගැනීමට මම නොවෙහෙසුණෙමි.

මුර කුටියක් තිබුණද සොහොන් පල්ලෙකුනම් කිසිවිටක දක්නට නොලැබිණි.මෙමෙ මුර කුටියට ඇතුළු වූ මම කරෙහි ගෝනිය බිම තබාඑහි වූ මිටි සිමෙන්ති බංකුවෙහි හිඳ කර ලේන්සුවෙන් හිස පිසදමන්නට වීමි.
දසත ආලෝක කරමින් යළිත් වරක් අකුණක් කෙටීය.අඳුරුව තිබූ පරිසරය එයින් මට නිමේශයකින් පෙනී නොපෙනී ගියේය.මුර කුටියට මදක් ඔබ්බෙන් අලුත වළ දැමූ මෘත ශරීරයකට උපහාර දක්වන්නට ගෙන ආ මල්වඩම් කිහිපයකි.ටිකෙන් ටික වර්ශාව තදවීගෙන ආවේය.පාරෙහි මිනිසෙකු තබා කිසිදු සතෙකු නැත්තේය.බර කරත්තයක් පැමිණෙන තුරු මුර කුටියේ රැඳෙන්නට මම ඉටා ගත්තෙමි.එසේ වුවද කරත්තයක් පැමිණියාත් මා ඊට නගාගෙන යාමට කරත්තකරුවන් අකමැතිවේයැයි මගේ සිතේ කුකුසක් විය.මක්නිසාදයත් කරත්තකරුවන් සොහොන්පොළ අසලින් කිසිවෙකු රැගෙන යන්නට අකමැති බැවිනි.


තවත් ස්වල්ප වේලාවක් පාර දෙස බලාසිටින මට කනත්තේ ගේට්ටු පළු 'කීස්'ගා ඇරෙන වැහෙන හැටි ඇසිණි.මම මදක් විමසිලිමත්වීමි.කිසිවෙක් මා රැඳී සිටි මුරකුටිය දෙසට දිවෑනු පෙණින.එසේ පැමිණි පුද්ගලයා හිස ගස්සා වතුර ඉවතට වීසි කළේය.ඔහු මා දුටුවේ ඉන්පසුයැයි මට සිතිණ.එවිටම ඔහුගේ මුහුණ ආලෝකමත් විය.මටද හෙතෙම හඳුනාගත හැකි විය.ඒ මා පාසලෙන් ඉවත්වන කාලේ මට සිටි හොඳම මිතුරා පියදාසය.
"අනේ......! ටිකිරා උඹ කොහෙද මෙහේ?"
ඔහු තූෂ්නිම්භූතව මා වෙතින් විමසීය.
"මං මේ කොළඹ රස්සාව කරලා සල්ලි තිකක් එකතු කරගෙන ගමට එන ගමන්.මේ අනෝරා වැස්සක් වැටුනණේ."
මා කෙරේ ඔහු පිළිබඳව අවිශ්වාසයක් නොතිබූහෙයින් මම නොපැකිලව පිළිතුරු දුන්නෙමි.
"හොඳටම තෙමිලනේ.මේං පිහදා ගනින්"ඔහු මා දුන් ලේන්සුව සිනහාවෙමින් පිළිගත්තේය.හේ වෙනස්වෙලාය.ඇදිලා ගොසින්ය.විස්තර කළ නොහැකි අස්වාභාවික බවක්ද ඔහු කෙරෙන් විද්‍යාමාන විය.ඔහු මට පිටිපා හිස පිහින්නට විය.එකෙණෙහිම ඔහුගේ සුදු අත්දිග කමිසයේ පිට පැත්තේ රතු පැහැයෙන් විශාල ප්‍රමාණයක් රුධිරය ගලාගියබව පෙන්වන පැල්ලමක්ද විය.
"ඒයි...පියදාසයො..ඕං උඹේ පිටේ හොඳටම ලේ"
මම වහා ඔහුට පැවසීමි.

"ඒ පැල්ලම හුඟක් කල්ගිය එකක්"ඔහු ඒ දෙසවත් නොබලා පැවසීය.මට ඔහු පිළිබඳ අනුකම්පාවක් ඇතිවුණි.
"ඉතිං කොහොමැයි ගමේ තොරතුරු?"
මම ඔහු වෙතින් විමසීමි.
"මොනවද ඉතිං ,ඔය වෙනදා වගේම තියෙන්නේ.උඹ ඉස්කෝලේ නෑවිත් කොළඹ රස්සා හොයන්න ගියාට පස්සේ අපේ එක එකා ඉස්කෝලෙ යනෑක අත් ඇරියා.ඊට පස්සේ අපි කාණ්ඩෙ ගමේ එවුන්ගේ එක එක බවබෝග හොරකන් කොරන්න පටන්ගත්.තාමමත් මුලින් ඔය කාණ්ඩෙ හිටියට පස්සේ මට ඒක එපාවුණා.මම රංචුවෙන් ඉවත්වෙලා රස්සාවක් කරන්න හදනකොට අනිත් එව්න් මට අරියාදු කරන්න ආවා.අන්තිමේදී මම පොලීසිගියා.ගිහින් උන් ගැන ඔක්කොම කියලා එද්දි උං මාව මගදි අල්ලගෙන මට හොඳටම ගැහුවා.ඊට පස්සේ කාණ්ඩේ නායක රං කිරා තමයි මගේ පිටට පිහියෙන් ඇන්නේ.ඒ ලේ පැල්ලම තමයි ඔය පිටේ තියෙන්නේ."

"ඉතිං උඹට ගොඩක් අමාරු වුණාද?"මම විමසීමි.
"දැං ඕවා ගැන කතාකරලා වැඩක් නෑ.උඹ බුදියාගනින්.කරත්තයක් ආවොත් මම කතා කරන්නම්. "
හේ එසේ කියමඉන් පැල් කවියක් ආරම්ඹ කළේය.මම එකල ඔහුගේ කවිවලට බෙහෙවින් ඇළුම් කළෙමි.ටික වෙලාවක් ගතවිය.එක්වරම කවි කීම ඇණහිටියේය.මම දෑස් හැර බැලීමි.පියදාස මුරකුටියෙන් ඉවත්ව වේගයෙන් වැස්සේම කනත්ත ඇතුළට දිවයනු මම දුටිමි.

මමත් වහා නැගිට ඔහුට හඬගසමින් ඔහු පසුපස දිව ගියෙමි.එහෙත් ඔහු නැවතුණේ නැත.එක්වරම සොහොන් කොත් අතරෙන් දිවගිය ඔහු මට නොපෙනී ගියේය.කළුවරේම සොහොන්කොත් අතරින් ඇවිද යන මට ඈතින් ආලෝකයක් පෙනෙන්නට විය.මම ඒ දෙසට අවිද ගියෙමි.
වැසි සුළඟට ඇඹරෙන ගස් අතරින් මට ලන්තෑරුමක් දැකගත හැකි විය.එය තිබුණේ අලුත සෑදූ සොහොන් කොතක් අසලය.ඇස් පියන්පත් වලින් දිය ඉවත් කර බැලූ මට සොහොන්කොතේ වූ ඡායාරුව දැකගත හැකිවූයේ මෙවිටය.


ඇසිල්ලකින් මගේ ගත කිළිපොලා ගියේය.එහි වූයේ මගේ කළණ මිතුරු පියදාසගේ රුවයි.

Saturday, May 29, 2010

වික්ටෝරියා


(මේක මට කිව්වේ මම අඳුරන ගෑණු ළමයෙක්....එයා මට මේ කතාව කියපු විදියටම මම ඔයාලට ඉදිරපත් කරන්නම්)

එදා සීතල දවසක්.පුංචි හිරිපොදයකුත් තිබුණා.ඒත් මම එදා සීයත් එක්ක ඇවිදින්න ගියා.අපි ගියේ වික්ටෝරියා උද්‍යානයට.නුවර එළියේ සීතල හුළඟ වැදිලා, වික්ටෝරියා උයන හරහා ගලායන දියපාර උඩින් දමා තිබුණු යකඩ පාලමේ අත්වැට සීතල වෙලා තිබුණා.අපි හිටියේ අත්වැටට හේත්තු වෙලා.මීදුමකින් මුළු උයනම වැහිලා තිබුණා.විටින් විටේ මීදුම තුරන් වෙලා උයනේ වවලා තිබුණු රෝස පාට මල් පෙනුණා.ඒත් සුළු වෙලාවකට විතරයි.

මම ඇඳන් හිටියේ සුදුපාට ජර්සියකුයි,නිල් පාට දෙනිම් කලිසමකුයි.මගේ ඔළුවට දාලා තිබුණු අයිස් කැප් එකේ තැන් තැන් වල පිනි බිංදු රැඳිලා තිබුණා.මීදුම මැද හිටන් ඉන්න මාව ලස්සනට අනිත් අයට පේනවා ඇති නේද කියලා මට හිතුණා.උද්‍යානයේ දොරටුව ගාව උණු උණුවෙම කඩල විකුණන කඩලකාරයාගේ ලාම්පුවේ කහපාට එළිය මීදුම අතරින් බොඳවෙලා පෙනුණා.
මම ජර්සියේ සාක්කුදෙක ඇතුලට මගේ අත්දෙක ඔබාගෙන සීයත් එක්ක කතාකරන්න වුණා.
"ඔයා ඇත්තටම එයාට කැමතිද?"
සීයා ඇහුවා.අපි කතාකරමින් හිටියේ මගේ පෙම්වතා ගැන.ඇත්තටම මට එයා ගැන ලොකු අදහසක් තිබුණේ නෑ.එයා හොඳ කෙනෙක් කියලා මට දැනුණා.නමුත් එයාගේ සමහර වැඩ වල විකාර ගතියක් තිබුණා.මොනවා වුණත් එයා මට ගොඩක් ආදරේ කරනවා කියලා මම දැනන් හිටියා.
මම උත්තරයක් නොදී දියපාරේ වතුර ගලා යනවා බලන් ඉන්න ඇති.
"කවදාවත් දුවේ කෙනෙක්ට බොරුවට ආදරය කරන්න එපා.ඒක විඳවන්න දවසක් එනවා."
සීයා ලොකු හුස්මක් පාතට හෙලනගමන් මට කිව්වා.
"ඇයි සීයේ එහෙම කිව්වේ?"
මම සීයා දිහා බලාගෙන ඇහුවා.සීයගේ ඇස් යොමුවෙලා තිබුණේ ඈත අහසට.මීදුම අස්සෙන් ඈත අහස දිහා බලාගෙන මොනවාහරි පරණ දෙයක් මතකයට ගන්න සීයා උත්සාහ කරනවා කියලා මට දැනුණා.

"වික්ටෝරියා"
සීයාගෙ තොල් වෙව්ලුවා.
"මොකක්?"
මම ඒ දේ තේරුම් නොගිය නිසා ආයෙත් සීයා දිහා බලාගෙනම ඇහුවා.
"අපි ඉන්නේ වික්ටෝරියා උයනේ තමයි."
මම කිව්වා.
"නෑ......මට මුලින්ම ආදරය කරපු කෙල්ල;එයාගේ නම වික්ටෝරියා"සීයා මිමිණුවා.
"ආ....ඒකද මේ...ඉතිං එයාට මොකද වුණේ?"
මම සීයව අවුස්සන අදහසින් තමයි එහෙම ඇහුවේ
"එයා නැතිවුණා.සියදිවි නසා ගත්තා."
සීයා දුකෙන් කිව්වා.මම සීයගෙන් ඒ වගේ උත්තරයක් බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ.මගේ මූණත් මැලවිලා යන්න ඇති.
"මොනවා වෙලාද?ඇයි ඒ?"

මගි ඊළඟ ප්‍රශ්නයේ තියෙන්න ඇත්තේ වෙන ස්වරයක්.
"ඒ මං නිසා.එයා මට ගොඩක් ආදරය කළා.ඒත් මම එයාට බොරු කළා.මට මතකයි රෑට අඳින ඩ්‍රෙසිං ගවුම පිටින් එයා එල්ලිලා ඉන්නවා.ඒ මූණේ තිබුණේ මං දිහාට හෙලපු නපුරු බැල්මක්.අසරණී......."
සීයා හීල්ලුවා.
"ඉතිං සීයා ඒකට විඳවන්නේ කොහොමද?"
මම ඇහුවා.
"මට තාමත් විඳවන්න වුණේ නෑ.ඒත් මගේ හිත කියනවා ළඟදිම එහෙම වෙයි කියලා"
ඒ ස්වරයේ තිබුණේ ශෝකී බවක්.
"විකාර"
මම එහෙම කියන ගමන් සාක්කුවේ තිබුණ කුඩය ඉහළලා සීයා අතට දුන්නේ සීයව පොද වැස්සෙන් තෙමෙන නිසා.
"මම ගිහින් කඩල ගොට්ටක් අරන් එන්නම්"
මම එහෙම කියන ගමන් උයනේ දොරටුව දිහාට දුවලා ගියා.මට මිනිත්තු පහකට වඩා ගතවෙන්න නැතුව ඇති.ම්ම උණු කඩල ගොට්ටත් අරගෙන ආපහු එද්දී පාලම සම්පූර්ණයෙන්ම මීදුමෙන් වැහිලා.ළඟ පාත කවුරුවත්ම හිටියෙ නෑ.මීදුම අතරින් එකපාරටමමම සීයට දීල ගිය කුඩේ රෝල් වෙලා සුළං පාරක් එක්ක ආවා.කියන්න බැරි අමුතු බයක් නිසා මගේ ඇඟේ හිරිගඩු පිපුණා.මම මීදුම අස්සෙන් පාලම දිහාට දුවගෙන ගියා.

ඊළඟට මට සිද්ධ වුණේ එතනම නතර වෙන්න.සීයා පාලම උඩ උඩුබැලි අතට වැතිලා හිටියා.කව්දෝ කෙනෙක් සීයා ළඟ බිම දණගහගෙන සීයගේ මූණට එබිලා හිටියා.මීදුම නිසා මට එයාව හරියටම පෙනුණේ නෑ.ඒත් එයා ඇඳන් හිටියේ සුදු පාට ඩ්‍රෙසිං ගවුමක්!මම එතනට යද්දි එයා සීයා ළඟින් නැගිටලා මීදුම අසේ සැඟවිලා ගියා.
සීයගේ කට ඇදවෙලා තිබුණා.අතකුත් පණනැහැ කියලයි මට තේරුණේ.සීයට සීයට කතා කරන්න බැරිවෙලා තිබුණා.
ඊට මාස තුනකට පස්සේ දුක් විඳ විඳ හිටපු සීයා නැටෛ වුණා.ඊට පස්සෙ මම කවදාවත් වික්ටෝරියා උයන පැත්තේ ගියේ නෑ........................................

Facebook | Anuradha Wickramasinghe

Facebook | Anuradha Wickramasinghe

How do I put AdSense on my blog (using Layouts)?

How do I put AdSense on my blog (using Layouts)?

අමරණීය රචකයා


මම අද කියන්න යන කතාව එංගලන්තයේ සිද්ද වෙච්ච එකක්....ඇත්තම කිව්වොත් මේකට බය හිතෙන්නේ නෑ.ඒත් ඔන්න ඔහේ කියවල දාන්න.

වෛද්ය වෘත්තියෙන් අයින් වුණාට පස්සේ.....ෂාල් ඇල්බට් මහත්තයා පූර්ණ කාලීන ලේඛකයෙක් වුණා.ඒ කාලේ එයාගේ නම එංගලන්තයේ පත්තරවල සුලබ දසුනක් වුණාලු......හැබැයි මෙයා අපි වගේ කෙටි කතා,නිසදැස් ලියනවා වගේ ගොන් පාට් වැඩ කළේ නෑලු.මෙයා කලේ සමාජයේ යටි පතුලේ හැංගිලා තිබුණු දූෂිත දේවල් මුළු සමාජයටම පෙන්නලා දීපු එකලු.

තමන්ගේ පෑනට විවේකයක් දෙන්නෙම නැතුව කරපු මේ මෙහෙවර නිසා සමහර වෙලාවට ෂාල් ඇල්බට් මහත්තයට මැර තර්ජන විතරක් නෙමේ.......පහර දීම් පවා සිදු වුණාලු.ඒත් ඒ දේවල් වලට මේ උන්නැහේ නවත්තන්න බැරි වුණා.

මේ නිසා කීර්තිය ,පැසසුම වගේම මරණයත් එයාට ළං
වුණේ අපි කවුරුවත් හිතපු විදියට නෙමෙයි.


ලන්ඩනයේ මීදුමෙන් වැහුනු එක්තරා රාත්තිරියක එයා එයාගේ ගෙදර ඉස්සරහ කිණිසි පාරක් කාලා මැරිලා හිටියලු.ෂාල් ඇල්බට්ගේ මරණින් පස්සේ ටිකදවසක් යනකම් ලන්ඩන් පාතාලයට රජ මඟුල්ලු.ඒත් ඒ ටික දවසකට පමණයි.ආයෙමත් පත්තරවල ෂාල් ඇල්බට් නමින් ලිපි පළවෙන්න පටන් ගත්තා.......ඒත් මේ ලිපි ලිව්වේ කව්ද කියලා කවෘවත් දැනන් හිටියේ නෑ........කොහොමහරි මේ ලිපි නිසා පාතාලයේ රහස් එළිවෙලා සමාජය යහපත් වෙන්න පටන් ගත්තලු.


ඒ වගේම ෂාල් ඝාතනය කළ අපරාධකාරයන්ගේ මෘතශරීර තේම්ස් ගඟේ පාවෙමින් තිබිලා හොයා ගන්නත් හැකි වුණාලු...මේ විදියට දූෂිත ලන්ඩනය ටිකෙන් ටික යහපත් වුණාලු.


කොහොමහරි මේ ගැන විපරමින් හිටිය පොලීසියට දකින්න පුලුවන් වුණේ මොකද්ද දන්නවද! මහ රෑ තමන්ගේ සොහොන ලඟ ඉඳගෙන ඉටි පන්දම් එලියෙන් ලිපි ලියන ෂාල් ඇල්බට් ම තමයි.........මරණින් පසුත් සේවය......

හෝර්ටන් තැන්නේ තනිවෙන්නේ බලාගෙනයි...


මම අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ හොයපු කතා එකතුවක් තමයි මම ඔයාලට මේ දෙන්න යන්නේ.සමහර අය මේවා ව්ශ්වාස කරන එකක් නෑ.අවුලක් නෑ....ඔයාලා කියවල බලන්නකෝ.
මුලින්ම ලියන සිද්ධිය නිසා ලන්කාවේ කතාවක් කියන්නම්.........ඕ.කේ?



මේක වෙලා තියෙන්නේ දෙදාස් ගණන්වල මුල් හරියේ.එච්චර ඈත කාලෙක නෙමේ.ඔයාලා හැමෝම දන්නවනේ "හෝර්ටන් තැන්න".සීතල මීදුම හැම වෙලාවෙම..........කොයි වෙලාවේ මීදුම ඇවිත් අතරමං වෙයිද දන්නෙ නෑ....එහෙම කියලා ඒ වගේ ලස්සන උඩරට කඳුකරේ වනාන්තරය බලන්නේ නැතුව ඉන්න බෑනේ.....

මම කියන සිදුවීමට යාලුවෝ තුන්දෙනෙක් සම්බන්ධයි.මෙයාලා කොළඹ ආයතනයක රස්සාව කළ අය.නම් කියන්න හොඳ නැති නිසා මම දැනට මෙයාලට අජිත්,කමල්,අරුණ කියලා කියන්නම්කෝ.ඉතින් දෙසැම්බර් මාසේ නත්තල් නිවාදුවට මේ තුන්දෙනා විනෝද ගමනක් යමු කියලා කතා කරගත්තා.යන්නේ හෝර්ටන් තැන්නට........මෝටර්බයිසිකල් වලින් තමයි යන්නේ......

හැබැයි දෙසැම්බර් මාසේ නුවර එළිය පැත්තට අවුට් ඔෆ් සීසන්ලු.මෙයාලා මේක දන්නේ නෑ...ඒකාලෙට හෝර්ටන් තැන්නට එච්චරම සෙනග නෑලූකොහොම හරි මේ තුන්දෙනා හෝර්ටන් තැන්නට ගියා කියමුකෝ.හොර්ටන් තැන්නට ගිය අය දන්නවානේ.......කිලෝ මීටර් ගානක් කැලේ ඇවිදින්න ඕන කියලා....මෙයාලා තෝරගත්තේ මුලින්ම ලෝකාන්තෙ පැත්තට වැටිලා තියන පාර....යාලුවෝ තුන් දෙනා බොහොම සන්තෝසයෙන් ඇවිදගෙන ගියාලු...ලස්සන මල් (කොළඹ මල් නෙවේ;ඇත්තම මල්),ලස්සන සත්තු මෙයාලා දැක බලාගෙන ඔන්න ලෝකාන්තෙ ලඟටම ආවලු.


ඔයාලා දන්නවනේ..සීතල පරිසරයක ඉද්දී ගොඩක් අයට මූත්තරා කිරීමේ අවශ්‍යතාවයක් මතු වෙනවා.ඉතින් මේ යාලුවෝ තුන් දෙනාගෙන් කෙනෙක්ටත් එහෙම අවශ්‍යතාවයක් මතුවුණාලු.ලෝකාන්තේ අවට සෙනග හිටියෙම නෑලූ.ඒත් අපේ අවශ්‍යතාව සහිත යාලුවා ,ටිකක් එහාට ගිහින් මූත්තරා කරන්න පටන් ගත්තලු.කවෘවත් නොහිතන විදියට එකපාරටම ඝන මීදුම මතු වුණාමූත්තරා කරන්න ගිය යාලුවාව නොපෙනෙන විදියටම මීදුම සැරවුණා.ටික වෙලාවයි ගතවුණේ..........

"අයියෝ ........අනේ මාව බේර ගන්න" කියලා ලෝකාන්තේ හෙල පැත්තෙන් කෑ ගහීමක් ඇහුණා.මෙහා කොණේ හිටිය යාලුවෝ දෙන්න හිතුවා මූත්තරා කරන්න ගිය යාලුවා හෙලට වැටෙන්න යනවා කියලා......මේ දෙන්නත් ඉක්මනටම හෙල පැත්තට ගියා.මීදුම අස්සෙන් හෙල අයිනේ ගහක එල්ලිලා ඉන්න තමන්ගේ යාලුවාගේ අපැහැදිලි රූපය දකින්න පුලුවන් වුණා.යාලුවා හිටියේ හෙලට වැටෙන්න ඔන්න මෙන්න කියා ගෙන..එක යාලුවෙක් ඉක්මනටම වැත්ටෙන්න යන යාලුවට අත දීලා ගොඩට ගන්න හැදුවා....ඒත් අවාසනාවකට ඒක හරිගියේ නෑ.එක යාලුවෙක් බලන් ඉද්දිම අනික් දෙන්නා හෙලට ඇදිලා ගියා.................

දැන් ඉතින් මොනවා කරන්නද?තමන් එක්ක ආව යාලුවෝ දෙන්නම හෙලෙන් වැටුණා.අනිත් කෙනාට තනියම ගෙදර යන්න බෑනේ.......එයා....ලෝකාන්තේ ලඟ වාඩි වෙලා අඬන්න පටන් ගත්තා.ටික වෙලාවකින් මීදුමත් නැති වුණා.තමන්ගේ උරහිසට අතක් තියනවා දැනිලා අඬ අඬා හිටපු යාලුවා ගැස්සිලා නැගිට්ටා.බැලින්නම්.......ඒ මූත්තරා කරන්න ගිය තමන්ගෙම යාලුවා.ඒකා හලට වැටිලා නෑ.ඌට මීදුම නිසා පාර හොයා ගන්න බැරි වෙලා.මීදුම තුරල් උණාට පස්සේ තමයි ඌ ඇවිත් තියෙන්නේ...දැන් හරි ගැටලුව......."කව්ද එතකොත අර ගහේ එල්ලිලා කෑ ගැහුවේ...?"කොහොම හරි තමන්ගේ එක යාලුවෙක් නැතුව මේ දෙන්නා පොලීසියට ඇවිත් වෙච්ච දේ කිව්වා.


ඊලඟ දවසේ හෙල පාමුලින් යාලුවාගේ මිනිය හොයා ගනිද්දි එතන තිබුනේ එක මිනියයි...................වැටුණු අනිත් කෙනා කව්ද?....මේක අහගෙන හිටපු වයසක සීයා කෙනෙක් කිව්වේ..."මහත්තයෝ....හෝර්ටන් තැන්නේ තනි වෙන්නේ බලාගෙන"කියලා.......